Χαράματα, από το παράθυρο μπαίνει η δροσιά της θάλασσας και της νέας μέρας. Αντίκρυ, πάνω από τα βουνά της Ανατολής, ροδίζει ο ορίζοντας. Ο χρωματισμός του μεταβάλλεται, σαν ένας ζωγράφος ν’ απλώνει με το πινέλο του χρώματα του κόσμου. Σαν να βουτά το πινέλο στη θάλασσα, μετά να το περνά πάνω από τη γη, να παίρνει από τα πετρώματα παραλλαγές χρωμάτων και να τα απλώνει στο σκηνικό του ουρανού, σε μια οικουμενική υδατογραφία.
Κι ακολουθεί η μουσική, όπως σε κάθε καλή παράσταση των ανθρώπων και της φύσης. Δεκάδες πετούμενα κελαηδούν, το καθένα ακολουθεί τη δική του παρτιτούρα, τη δική του μελωδία, αλλά χωρίς παραφωνίες ανάμεσά τους και ανταγωνισμούς. Κάθονται περιμετρικά στα δέντρα, μέσα στις φυλλωσιές· απ’ όπου στέλνουν τους μελωδικούς λαρυγγισμούς. Σχεδόν ταυτόχρονα παρεμβάλλεται το τερέτισμα των τζιτζικιών. Αυτά έχουν άλλον συνθέτη και είδος μουσικής. Σ’ αυτήν επικρατούν ο σαλπιγγισμός και τα μικρά κρουστά. Αλλά ανάμεσα στα φτερωτά και στα τζιτζίκια υπάρχει μουσική συνεργασία, αλλά και παύσεις εκατέρωθεν.
Εξαφνα σιωπή, οι μαέστροι έδειξαν παύση με την μπαγκέτα τους. Από μακριά ακούγεται το κικιρίκου ενός πετεινού, επικρατεί των άλλων, σπάει την προσωρινή σιγαλιά. Κατόπιν παύση, όπως γίνεται στα μεγάλα συμφωνικά έργα· ακολουθεί η φτερωτή υπόκλιση των συντελεστών, η αλλαγή θέσης από κλαδί σε κλαδί κι από δέντρο σε δέντρο. Πριν προλάβουν να ξεκινήσουν, ν’ αρχίσουν το δεύτερο μέρος, ένα κορακοειδές έβγαλε φωνή και διάλυσε τη συναυλία των πουλιών και των τζιτζικιών.
Η μέρα ξύπνησε για τα καλά, μαζί με το δρομολόγιο του ήλιου ξεκίνησα τον πρωινό περίπατο πλάι στη θάλασσα· απέναντι από τον αρχαίο λιμενοβραχίονα και τα τείχη του κάτω κάστρου. Ομορφη σκηνική εικόνα, την οποία προσπερνάς γιατί είναι καθημερινή, μέρος του ορίζοντά σου. Τα παράθυρα της ψυχής σου, αν και είναι ορθάνοιχτα, έχουν συνηθίσει τούτο το οπτικό πλάνο.
Βαδίζεις στην παραλία πέρα από το κλειστό εργοστάσιο του Καλαμάρη, της οικογένειας του ποιητή Νικόλα Κάλας. Παρατηρείς ό,τι ξέβρασε η θάλασσα. Ενα παιδικό σωσίβιο, 3-4 μονές σαγιονάρες, παιδικά παιχνίδια· μια τσουγκράνα, ένα φτυαράκι και μερικά πλαστικά καλούπια -χελώνα, ψάρι, κάβουρα-, μ’ αυτά που βγάζουν καλούπια στην άμμο τα παιδιά. Εκεί που σκάει το κύμα ανακαλύπτεις έναν πορσελάνινο μονωτήρα. Τον παίρνεις για ενθύμιο του περιπάτου.
Απομεσήμερο, ο ουρανός συνοφρύωσε από την Ανατολή και τη Δύση. Ενώθηκε σε μούχρωμα, ήρθε καταχνιά άλλης εποχής. Μαθαίνεις ότι έπιασε φωτιά στην απέναντι μικρασιατική γη, σε δύο μεριές. Στο βουνό Καζ Νταγ -το όρος Ιδη- και πίσω από τ’ Αϊβαλί. Εδώ, στο νησί, καίγεται ο ελαιώνας γύρω από το Πλωμάρι. Ο βοριάς φούντωσε τις πυρκαγιές. Ανθρωποι στο νησί και στην απέναντι ακτή τρέχουν, προσπαθούν να σβήσουν, να κατευνάσουν τις φλόγες. Ο γερο-βοριάς τι υπηκοότητα έχει, ελληνική ή τουρκική; Ποιος θα ακούσει τις προσευχές, ο Χριστός ή ο Αλλάχ;
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr