Ο διάλογος που άνοιξε ξανά με αφορμή τις τελευταίες κινητοποιήσεις των ταξί δεν αφορά μόνο μια πολιτική κόντρα. Αγγίζει βαθύτερα το μοντέλο εκπροσώπησης ενός κλάδου που παλεύει να επιβιώσει σε μια εποχή ριζικών αλλαγών. Και εδώ αναδύεται ένα ερώτημα: μπορεί ένας συνδικαλισμός με όρους δεκαετίας του ’80 να απαντήσει στις προκλήσεις του 2026;
Ο συνδικαλιστής Θύμιος Λυμπερόπουλος εκφράζει διαχρονικά μια σκληρή, συγκρουσιακή γραμμή. Μια γραμμή που βασίζεται στην ένταση, στη ρητορική σύγκρουσης και στη λογική «ή όλα ή τίποτα». Αυτό το μοντέλο όμως γεννήθηκε σε μια άλλη Ελλάδα. Σε μια περίοδο κλειστών αγορών, περιορισμένου ανταγωνισμού και πρώην κρατικής προστασίας, άλλων εποχών. Σήμερα η αγορά των μεταφορών είναι ανοιχτή, ψηφιακή και διεθνής. Οι πολίτες συγκρίνουν υπηρεσίες σε πραγματικό χρόνο. Οι απαιτήσεις είναι άλλες.
Το πρόβλημα δεν είναι η διεκδίκηση. Είναι η κατεύθυνση. Όταν η συζήτηση εγκλωβίζεται σε αναχρονιστικές λογικές, όταν το βασικό αφήγημα γίνεται η διατήρηση προνομίων αντί της αναβάθμισης του κλάδου, τότε δημιουργείται η αίσθηση ότι εξυπηρετούνται κυρίως τα συμφέροντα συγκεκριμένων ομάδων – εκείνων που επένδυσαν σε παλιά οχήματα και θέλουν να παρατείνουν τη διάρκεια ζωής τους όσο το δυνατόν περισσότερο για τους δικούς τους κερδοσκοπικούς λόγους.
Η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που έχει δώσει τόσο μεγάλη «παράταση ζωής» στα ταξί. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ισχύει η υποχρεωτική ανανέωση στόλου ανά συγκεκριμένα χρόνια. Υπάρχουν αυστηρά όρια ηλικίας οχήματος. Υπάρχουν προδιαγραφές ρύπων και ασφάλειας που δεν επιδέχονται διαπραγμάτευση. Εκεί το ταξί αντιμετωπίζεται ως δημόσια υπηρεσία υψηλών προδιαγραφών. Εδώ, συχνά, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το πώς θα διατηρηθούν αυτοκίνητα δεκαπενταετίας και εικοσαετίας στους δρόμους μας.
Κανείς δεν αγνοεί το κόστος. Η ακρίβεια πιέζει. Τα καινούργια αυτοκίνητα είναι πιο ακριβά. Η μετάβαση δεν είναι εύκολη. Όμως η απάντηση δεν μπορεί να είναι η μόνιμη παράταση του παλιού. Ο κλάδος των ταξί έχει κοινωνική χρησιμότητα. Είναι απαραίτητος για ηλικιωμένους, για τουρίστες, για ανθρώπους χωρίς πρόσβαση σε ΙΧ. Είναι ένας κλάδος που μπορεί και πρέπει να είναι σύγχρονος, «καθαρός», ασφαλής και τεχνολογικά προηγμένος.
Ο αναχρονιστικός συνδικαλισμός όμως κινδυνεύει να τον απομονώσει. Όταν η εικόνα που προβάλλεται προς τα έξω είναι διαρκής σύγκρουση, απειλές και ρητορική έντασης, τότε η κοινωνία κουράζεται. Και όταν η κοινωνία κουράζεται, ο κλάδος χάνει τη συμπάθεια που για χρόνια είχε.
Η αγορά μεταφορών αλλάζει. Οι πολίτες θέλουν διαφάνεια, καθαρά οχήματα, ηλεκτρονικές πληρωμές, αξιολόγηση υπηρεσιών. Το ερώτημα είναι αν ο συνδικαλισμός θα ηγηθεί αυτής της μετάβασης ή θα επιχειρήσει να τη φρενάρει.
Εμείς δεν στοχοποιούμε πρόσωπα. Μεταφέρουμε τις απόψεις χιλιάδων αναγνωστών μας όπως εκφράζονται καθημερινά στα μέσα μας και στα social media. Αναγνώστες που δηλώνουν ότι θέλουν έναν ισχυρό, αξιοπρεπή κλάδο ταξί. Όχι έναν κλάδο εγκλωβισμένο σε πρακτικές άλλης εποχής. Όχι μια εικόνα που θυμίζει δεκαετία του ’80 σε μια κοινωνία που κινείται προς το 2030.
Η επιλογή είναι μπροστά. Εκσυγχρονισμός με σχέδιο ή εμμονή σε παλιές συνταγές. Ο κλάδος των ταξί αξίζει να βρίσκεται μέσα στην κοινωνία. Όχι στο περιθώριό της.
Δείτε τον live διάλογο του Αναπληρωτή Υπουργό Μεταφορών με τον επικεφαλής συνδικαλιστή των ταξί και θα τα καταλάβατε όλα…