Η έκτη και τελευταία για φέτος παράσταση – «Σκίτσο» της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου έχει τίτλο ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες), και παρουσιάζεται στο Θέατρο Δίπυλον, σε σύλληψη και δημιουργία του Φώτη Σιώτα. Οκτώ ηθοποιοί – οκτώ φωνές που ερμηνεύουν, τραγουδώντας και παίζοντας ζωντανά μουσική: πιάνο, σαξόφωνο και hi-hat. Ένα «αορατόριο» για την αμφισβήτηση του εαυτού, διαβάζω στην περιγραφή της παράστασης.
Οι οκτώ «φωνές» των: Ελισσαίου Βλάχου, Θεοδώρας Γεωργακοπούλου, Δημήτρη Καπετάνιου, Κονδυλίας Κωνσταντελάκη, Άννας Λουιζίδη, Θωμά Μακρυγιάννη, Ουίτσι, Τατιάνας Άννας Πίττα, αφηγούνται και αμφισβητούν μέσα από τον ποιητικό λόγο, τα θέσφατα, την κοινή λογική, αλλά κυρίως τον εαυτό τους. «Αναπαριστούν σκέψεις, διαφωνούν, μαλώνουν και αποπροσανατολίζουν το πλάσμα στο οποίο κατοικούν. Όλοι εναντίον όλων αμφισβητούν τα πάντα με μοναδικό σημείο ταύτισης το “τι δεν αμφισβητούν”». Σαν «μία χορωδία ψυχώσεων» αντιμετωπίζουν προκλήσεις. «Ένα ταξίδι προς την αυτοπραγμάτωση, ένα δίλλημα για το αν πρέπει να αποδεχτούν μια δουλειά με πολλά χρήματα από ένα διεφθαρμένο αφεντικό, ένα σάπιο πάρτι, μια όαση σε ένα γήπεδο. Το ΑΜΦΙ είναι μια παράσταση για την πορεία της αμφισβήτησης μέσα στα χρόνια: την εποχή που ήταν παράνομη, για τότε που έγινε νόμιμη – αλλά ύποπτη – και για το γεμάτο νόημα, μάταιο (;) παρόν της».
Οι οκτώ ερμηνευτές του «ΑΜΦΙ» μοιράζονται στο ελc ποιο είναι «αυτό» που δεν αμφισβητούν για τον εαυτό τους. Ποιο είναι το δικό τους «αορατόριο»:
Ελισσαίος Βλάχος
Κάποιες φορές σκέφτομαι πως όλα είναι ειπωμένα, απλώς οι άνθρωποι τα διατυπώνουμε ξανά και ξανά μπας και αποκτήσουμε μερικές βεβαιότητες, να μπορούμε να πορευτούμε στον κόσμο. Δεν αμφισβητώ τον θάνατο. Όχι πως τον αναζητώ, αλλά προσπαθώ να συμφιλιωθώ με τον ερχομό του. Με δεδομένο αυτό προσπαθώ να συνδεθώ γενναιόδωρα με το σύμπαν γύρω μου και να σβήσω με ταπεινότητα. Στηρίγματά μου σε αυτή τη διαδρομή και μη αμφισβητήσεις μου είναι η Αγάπη, η Ειρήνη, η Χαρά, η Ευτυχία, η Ελευθερία, ο Δημήτρης, ο Λάμπρος, ο Χρήστος και κάποια ακόμα παιδιά.
Θεοδώρα Γεωργακοπούλου
Δεν αμφισβητώ ότι ο άνθρωπος φέρει τόσο την κακία και το μίσος, όσο και την αγάπη, τη βλακεία όσο και την ευφυΐα, την αναισθησία και την αδιαφορία για τον διπλανό, όσο και την ενσυναίσθηση και το νοιάξιμο. Δεν αμφισβητώ ότι σε αυτά έχεις πάντα επιλογή, είτε πιο εύκολη είτε πιο δύσκολη. Δεν αμφισβητώ την πτώση και τον θάνατο, αλλά δεν αμφισβητώ και την ανάταση/ανάσταση, την αρχή και τη ζωή! Δεν αμφισβητώ ότι τα παραπάνω τα έχω μέσα μου -κάποια από αυτά- τα έχω ζήσει ή πρόκειται να τα ζήσω και δεν αμφισβητώ ότι είμαι σε μια διαρκή αέναη διαδικασία επιλογής.
Δημήτρης Καπετάνιος
Δεν αμφισβητώ τον χρόνο: αυτό το τώρα που συμβαίνει τη στιγμή που συμβαίνει και τη σημασία του χρόνου: ό,τι αξίζει θέλει τον χρόνο του. Δεν αμφισβητώ τον χρόνο, γιατί ό,τι μένει στο τέλος, έχει περάσει πρώτα από αυτόν και δεν αμφισβητώ τον χρόνο, γιατί με δοκιμάζει, αλλά και με ξεκαθαρίζει. Δεν αμφισβητώ τον χρόνο αλλά ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΥΠΝΟ. Και τα δύο ορίζουν τα όριά μας. Ή και τα δύο είναι υπαρκτές σταθερές. Δεν ξέρω… Δεν αμφισβητώ ότι χωρίς ύπνο, τίποτα δεν λειτουργεί όπως πρέπει.
Κονδυλία Κωνσταντελάκη
Κάτι που δεν αμφισβητώ είναι ο πόνος, ως αντίδραση του σώματος σε όσα συμβαίνουν και ως υπενθύμιση όσων υπήρξαν, ως υπενθύμιση της ζωής μας που περνάει. Δεν αμφισβητώ την αφουγκρασία του πόνου ως έναυσμα για την αντίσταση στην αδικία και την εξουσία, την απώλεια, τη βία. Τον πόνο ως ένα αίσθημα τόσο μοναχικό και τόσο οικουμενικό συγχρόνως, που μας υπενθυμίζει συχνά την αναγκαιότητα της συλλογικότητας.
Άννα Λουϊζίδη
Είναι αυτή η ευτυχής και σπάνια συγκυρία όπου δέκα άνθρωποι συναντιούνται και μοιράζονται το μεράκι τους, τις δεξιότητές τους, αλλά κυρίως μια κοινή τρέλα. Από μια τέτοια συνάντηση, με την οργάνωση και την πειθαρχία που απαιτεί η παρτιτούρα, γεννιέται ένα «αορατόριο» που αναπνέει επί σκηνής. Αυτό είναι που δεν αμφισβητώ: τη δύναμη της συνάντησης και της συλλογικής δημιουργίας — ότι κάτι αληθινό γεννιέται ανάμεσά μας και μας ξεπερνά. Μπορεί να μην φαίνεται πάντα, αλλά είναι εκεί και δίνει πνοή σε όλα όσα θα θέλαμε το θέατρο να υπερασπίζεται. Είναι αυτή η άυλη συμφωνία που αναπνέει στη σκηνή και σε κάνει να λυπάσαι όταν τελειώνει, αλλά να νιώθεις ευγνωμοσύνη που συνέβη.
Θωμάς Μακρυγιάννης
Ο κάθε άνθρωπος στο μετρό ή εγώ στον καθρέπτη. Όλοι μας. Ένα μικροσκοπικής κλίμακας, επικό χάος που συντίθεται από τους νευρώνες του εγκεφάλου μας κάθε φορά που σκεφτόμαστε. Ο ορίζοντας ανάμεσα στο συνειδητό και στο υπό του. Εκεί όπου όλα ίσως είναι, κάπως, λογικώς άλογα. Αυτό είναι ένα «αόρατο». Ένα κομμάτι του κάθε εαυτού. Οπότε αν κάτι δεν αμφισβητώ στον εαυτό μου, είναι η ίδια η αμφισβήτησή μου, η οποία έχει δημιουργήσει αυτό που είμαι.
Ουίτσι
Η μνήμη. Παρόλο που θεωρώ πως είμαι ένας άνθρωπος που ζει περισσότερο στο μέλλον παρά στο παρελθόν, η μνήμη μου είναι η δύναμη (και η καταστροφή) μου. Και δεν είναι μόνο τα λόγια που ειπώθηκαν, οι εικόνες που χαράχτηκαν στο μυαλό. Είναι προπάντων οι αισθήσεις, αυτό που βίωσε το σώμα κι αυτό που έγινε αντιληπτό πέρα από το σώμα. Η αίσθηση των δροσερών δακρύων πάνω στα μάγουλα, λόγω απώλειας ή απουσίας. Το στομάχι που ανοίγει σε διαρκές ασυμβίβαστο γέλιο, λόγω ευφορίας ή επιτυχίας. Η αίσθηση του καλοκαιρινού αέρα που σε κάνει να νιώθεις αιώνιος και τα εκατομμύρια άστρα στον νυχτερινό ουρανό που σε κάνουν να νιώθεις… αόρατος. Ακόμα κι αν δεν υπήρξαν, δεν τα αμφισβητώ.
Τατιάνα Άννα Πίττα
Ένα ορατόριο, αν και δεν είναι λειτουργία, έχει μια προσευχητική διάσταση. Όταν όλα αυτά τα αδιαμφισβήτητα για/με τα οποία προσεύχεσαι δεν είναι τα προφανή αλλά τα άλλα, αυτά του βάθους, τα λανθάνοντα, αυτά που δεν φαίνονται με γυμνό μάτι, τότε ας το πούμε αυτό Α-ορατόριο. Προσευχή, α-ορατόριο, μανιφέστο, σύνθημα, μπλέκονται όλα αυτά. Η αλήθεια είναι ότι όταν ψάχνεις να βρεις ή να θυμηθείς τις βάσεις σου για να τις επιστρατεύεις, όποτε χρειάζεσαι αναπόδραστα σημεία αναφοράς, βοηθάει να μην καταφεύγεις μόνο σε εγκεφαλικές απαντήσεις, όχι ότι δεν έχουν ζουμί κι αυτές, γι’ αυτό και λέω όχι μόνο, απλώς οι άλλες οι πιο – ας τις πούμε έτσι – σπλαχνικές είναι αυτές που σου βάζουν τη sine qua non συνθήκη. Ναι, υπάρχουν πράγματα που δεν αμφισβητώ. Μου είχε φανεί κάποια στιγμή τόσο αδιαπραγμάτευτα πραγματικό μες στην απλότητά του αυτό που συμβαίνει λ.χ. σε μια συλλογική διαμαρτυρία, μια διαδήλωση και βρίσκεσαι στον δρόμο, στην πλατεία και βλέπεις ανθρώπους γνωστούς και φίλους-ες που μπορεί και να έχετε χαθεί και ρωτάς «τι κάνεις; πού είσαι;» και σου απαντάνε, λίγο αμήχανα, λίγο σίγουρα και τελικά κάπως αυτονόητα «ε.. εδώ» και ρωτάνε κι αυτοί εσένα «εσύ τι κάνεις; πού είσαι;» και εσύ δεν ξέρεις τι ακριβώς να πεις, αλλά σαν να ξέρεις κιόλας και σου βγαίνει αβίαστα το αυτονόητο «ε.. εδώ». Σε κάθε περίπτωση, τα διάφορα αδιαμφισβήτητα του καθενός μας να έρθετε να τα μάθετε από κοντά στο Σκίτσο #6.
Info παράστασης:
ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες) | Θέατρο Δίπυλον
The post Ποιο είναι το δικό σου «αορατόριο»: Οι οκτώ ερμηνευτές του «ΑΜΦΙ» μοιράζονται στο ελc ποιο είναι «αυτό» που δεν αμφισβητούν για τον εαυτό τους appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα