«Μετά τις βόμβες, τι;» είναι ένα εύλογο ερώτημα που δεν μπορεί να απαντηθεί εύκολα με τα σημερινά δεδομένα. Ενα είναι βέβαιο, ότι η λογική του προληπτικού πολέμου που αποτελεί παράδοση για το Ισραήλ από την εποχή του Πολέμου των Εξι Ημερών τον Ιούνιο του 1967 δεν αφήνει περιθώρια αποκλιμάκωσης της σύγκρουσης Τουρκίας – Ισραήλ.
Την άνοιξη του 2025, με διαμεσολάβηση των ΗΠΑ, η Συρία διαιρέθηκε σε δύο ζώνες επιρροής του Ισραήλ στον Νότο και της Τουρκίας στον Βορρά. Από τότε μέχρι σήμερα έγινε σαφές ότι καμιά πλευρά δεν ήταν διατεθειμένη να τηρήσει τα συμφωνηθέντα.
Στη Συρία διακυβεύονται υπαρξιακά ζωτικά συμφέροντα των δύο αντιπάλων, καθώς πρώτη φορά μετά τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ τον Οκτώβριο του 1973 το Ισραήλ αντιμετωπίζει τον κίνδυνο χερσαίας επίθεσης από τον Βορρά.
Σε κάθε περίπτωση, δεν χρειάζεται η παρουσία ισχυρών χερσαίων δυνάμεων της Τουρκίας για να απειληθεί η ασφάλεια του Ισραήλ, καθώς αρκεί ένα δίκτυο ραντάρ σε συριακό έδαφος για καταγραφή της παραμικρής κίνησης στον εναέριο χώρο και των εγκαταστάσεων εδάφους της ισραηλινής αεροπορίας.
Το 1978, με τη Συνθήκη του Καμπ Ντέιβιντ και το 1994 με τη Συνθήκη του Κήπου των Ρόδων του Λευκού Οίκου, έπαψε να υφίσταται χερσαία απειλή από την άλλη μεριά των συνόρων για το Ισραήλ. Αν η Τουρκία αποκτήσει μόνιμη στρατιωτική παρουσία στη Συρία, αργά ή γρήγορα θα θέσει υπό την επιρροή της το Ιράκ και την Ιορδανία.
Η εκρηκτική παραπάνω συγκυρία δεν πρόκειται να επηρεαστεί από τις επικείμενες εκλογές στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ καθώς διαμορφώνεται από διαχρονικές γεωπολιτικές σταθερές της ευρύτερης περιοχής. Η σύγκρουση Τουρκίας – Ισραήλ θα καταστήσει ακόμα πιο περίπλοκη και δισεπίλυτη την εν εξελίξει πολεμική κλιμάκωση ΗΠΑ – Ιράν.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr