Τελικά, το κακό που παραμονεύει και τη χώρα υπονομεύει, σύμφωνα με φορείς και μεταφορείς της σοβαρότητας Ν.Δ.-Μητσοτάκη, είναι ο λαϊκισμός. Και όχι ο λαϊκισμός ό,τι κι ό,τι, αλλά ο γνήσιος, τον οποίο καταγγέλλουν τα ιερατεία της Ευρώπης και τα αριστεία της Ελλάδας – ο αριστερός. Γιατί έχουν εφεύρει βέβαια εδώ και χρόνια και ένα πολύ ευρωπαϊκό σχήμα, που στριμώχνει την Αριστερά με την Aκρα Δεξιά σε έναν λαϊκισμό με μουστάκι του Στάλιν και χωρίστρα του Χίτλερ, αλλά αυτός δεν είναι σε χρήση, παρά για έναν κυρίως λόγο: για να καταδείξει ότι οι ανήσυχοι αριστεροί αμφισβητίες της σημερινής οικονομικής και πολιτικής μας τάξης είναι ίδιοι με τους πειθαρχημένους ακροδεξιούς ουλαμούς. Τα δύο άκρα, και λοιπά.
Ποιος κατηγορείται ως ο κορυφαίος εν ζωή Ελληνας λαϊκιστής το ξέρουμε βέβαια. Αλλά επειδή ο λαϊκισμός διακινείται από πολλά πρόσωπα, κι επειδή είναι ιστορικά διαπιστωμένο ότι οι λαϊκιστές έχουν μια γοητεία, ο καλός ο νοικοκύρης πρέπει να μπορεί να ξεχωρίζει τι εμπίπτει στη σφαίρα του λαϊκισμού και τι της σοβαρότητας. Θεσμικής και οικονομικής. Διαφορετικά, καθώς ο λαϊκισμός δεν έχει νύχια και δόντια για να τον ξεχωρίσουμε, ο πολίτης μπορεί να συγκινηθεί, γιατί ο λαϊκιστής γοητεύει μιλώντας για πράγματα που λαχταράει ο καθένας, αλλά είναι ανεφάρμοστα. Και τόσο το 1981, όσο και το 2015, αποδείχτηκε ότι αν δεν υπάρξει ερρωμένη εθνική και θεσμική άμυνα, ακόμα και η πλειοψηφία μπορεί να παραπλανηθεί.
Λαϊκισμός, για να προσφύγουμε σε κάποια χρήσιμα παραδείγματα, είναι να ζητάει κάποιος υπέρογκες αυξήσεις -500 ευρώ!- για καθηγητές και δασκάλους. Ή ειδικό μισθολόγιο, με μεγαλύτερες αμοιβές για γιατρούς και νοσηλευτές του ΕΣΥ. Ή να πληρώσουν τα χρέη τους τα δύο πιο σοβαρά κόμματα, όταν αυτά ανέρχονται σε πάνω από ένα δισ. και είναι αδύνατο να αποπληρωθούν. Ή να πουλάει αυταπάτες για πάταξη της ακρίβειας με διάφορα ταχυδακτυλουργικά, όπως μείωση του ΦΠΑ σε κάποια είδη πρώτης ανάγκης, πάταξη των καρτέλ -αυτό πάντα ακούγεται πολύ ωραία- ή και διατίμηση σε κάποια προϊόντα. Να φτάνει στο σημείο να κάνει λόγο για μείωση της φορολογίας της εργασίας και αύξηση της φορολογίας στα μερίσματα!
Υπάρχουν όμως και χειρότερα. Οπως να ζητάει κάθαρση και δικαιοσύνη και να καταγγέλλει συγκάλυψη εγκλημάτων, τσαλακώνοντας την ελληνική Δικαιοσύνη. Ή να απαιτεί από την ΕΥΠ να αποκαλύψει τις απόρρητες επιχειρήσεις της εν ονόματι της διαφάνειας. Σε κάθε περίπτωση, για να μην πολυλογούμε, ο λαϊκισμός αγνοεί τα δημοσιονομικά δεδομένα, υπονομεύει τους θεσμούς, κλονίζει την εμπιστοσύνη του πολίτη στο κράτος. Εμφανίζει τη θεσμική και δημοσιονομική σοβαρότητα ως εκμετάλλευση, διαφθορά, ακόμα και έγκλημα. Το κράτος, η Δικαιοσύνη, οι τράπεζες, οι μεγάλες επιχειρήσεις, τα κέρδη, τα μερίσματα, οι φορολογικές ελαφρύνσεις, οι απευθείας αναθέσεις είναι γι’ αυτόν κόκκινο πανί.
Ολα δηλαδή όσα απαρτίζουν τον σύγχρονο πολιτισμό μας. Διακινεί ένα φάντασμα δικαιοσύνης και ισότητας, όταν ξέρουμε ότι αδικία και ανισότητα είναι φυσικός νόμος. Στώμεν καλώς συνεπώς. Μεταξύ λαϊκισμού και σοβαρότητας επιλέγουμε σοβαρότητα…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr