28/04/2026
Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η Αριστερά συγκέντρωσε εμπειρογνώμονες, υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και εργαζόμενους από τους τομείς του χάλυβα, της αυτοκινητοβιομηχανίας και των χημικών για να αντιμετωπίσουν τις κρίσιμες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ευρωπαϊκή βιομηχανία. Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από αυξανόμενη εργασιακή ανασφάλεια και ένα μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται από τις εντεινόμενες αντιπαλότητες του μπλοκ, η εκδήλωση είχε ως στόχο να διερευνήσει συγκεκριμένες εναλλακτικές πολιτικές και να σκιαγραφήσει ένα βιώσιμο βιομηχανικό μέλλον για την Ευρώπη. Οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στον τρόπο διατήρησης ποιοτικών θέσεων εργασίας, αναδιοργάνωσης της εργασίας, μείωσης του χρόνου εργασίας και ανάπτυξης ψηφιακών κοινών που εξυπηρετούν τους εργαζόμενους και τους πολίτες. Τόνισαν επίσης την επείγουσα ανάγκη να οικοδομηθεί μια ευρεία συμμαχία που θα ενώνει τα κινήματα εργασίας, κλίματος και νεολαίας γύρω από αιτήματα για εθνικοποίηση, κοινωνικοποίηση.
Η Ευρώπη βρίσκεται σε σημείο καμπής για τη βιομηχανία της. Ωστόσο, οι τρέχουσες πολιτικές, που καθοδηγούνται από την ανταγωνιστικότητα και τη λιτότητα, αποτυγχάνουν να προστατεύσουν τους εργαζόμενους ή να προετοιμαστούν για το μέλλον. Σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι απώλειες θέσεων εργασίας αυξάνονται, ενώ οι προτεινόμενες απαντήσεις, που κυμαίνονται από τη στροφή προς τη βιομηχανία όπλων έως τις συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου, δεν προσφέρουν μια βιώσιμη στρατηγική.
Η πράσινη μετάβαση είναι απαραίτητη, αλλά δεν μπορεί να αποβεί εις βάρος των εργαζομένων. Χωρίς δημοκρατικό σχεδιασμό και ισχυρές κοινωνικές εγγυήσεις, κινδυνεύει να βαθύνει τις ανισότητες. Οι εταιρείες που λαμβάνουν δημόσια χρηματοδότηση πρέπει να λογοδοτούν: όχι επιδοτήσεις χωρίς σαφείς δεσμεύσεις για τις θέσεις εργασίας και τις συνθήκες εργασίας.
Όπως υποστηρίζει η οικονομολόγος Clara Mattei, η λιτότητα δεν είναι ατύχημα αλλά δομικό χαρακτηριστικό του καπιταλισμού, μειώνοντας τους κοινωνικούς πόρους για την προστασία του κεφαλαίου και περιορίζοντας τις πραγματικές εναλλακτικές λύσεις. Σε αυτό το σύστημα, ακόμη και η ανεργία μπορεί να χρησιμεύσει ως εργαλείο για τη διατήρηση της ανταγωνιστικής πίεσης. Αντίθετα, πρέπει να ακολουθηθούν νέοι δρόμοι: ανάπτυξη ψηφιακών κοινών, όπως προτείνει η Cecilia Rikap, μείωση του χρόνου εργασίας και ενίσχυση της οικονομικής δημοκρατίας.
Η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει πορεία και να σταματήσει να ακολουθεί μια ατζέντα που υπαγορεύεται από μεγάλες εταιρείες. Μια αξιόπιστη βιομηχανική πολιτική πρέπει να εξυπηρετεί τους εργαζόμενους, την κοινωνική δικαιοσύνη και την πράσινη μετάβαση.
