Του
ΒΑΣΙΛΗ ΤΑΛΑΜΑΓΚΑ
Η δημόσια σφαίρα στην Ελλάδα έχει γνωρίσει πολλές στιγμές έντονης πόλωσης. Εκείνο, όμως, που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα γύρω από το πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού συνιστά ένα πολιτικό παράδοξο: Μια άτυπη, αλλά εμφανής σύμπλευση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης απέναντι σε μια φωνή που δεν εντάσσεται στα παραδοσιακά κομματικά σχήματα. Το φαινόμενο αυτό γεννά ερωτήματα όχι μόνο για τα κίνητρα των πολιτικών δυνάμεων αλλά και για τις συνέπειες που μπορεί να έχει στην κοινωνική και πολιτική δυναμική της χώρας.
Οι «φωστήρες» των πολιτικών αναλύσεων σπεύδουν να εξηγήσουν το φαινόμενο με όρους στρατηγικής. Σύμφωνα με τη δική τους ανάγνωση, όταν ένα πρόσωπο καταφέρνει να εκφράσει ένα ευρύτερο κοινωνικό αίσθημα οργής, αδικίας ή απογοήτευσης, τότε αυτομάτως μετατρέπεται σε απειλή για το σύνολο του πολιτικού συστήματος – ανεξαρτήτως ιδεολογικών διαφορών. Έτσι, η κριτική, η υποβάθμιση ή ακόμη και η έμμεση στοχοποίηση παρουσιάζονται ως αναγκαία άμυνα.
Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι αυτή η κοινή στάση, αντί να περιορίζει την απήχηση της Καρυστιανού, φαίνεται να λειτουργεί αντίστροφα. Όταν κυβέρνηση και αντιπολίτευση εκπέμπουν παρόμοια μηνύματα, η κοινωνία αντιλαμβάνεται όχι μια σύγκρουση ιδεών αλλά μια συστημική ενόχληση. Και σε αυτές τις περιπτώσεις η κοινή γνώμη συχνά επιλέγει να ταχθεί με εκείνον που εμφανίζεται ως «εκτός συστήματος», ως αυθεντική και μη ελεγχόμενη φωνή.
Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που κάποιοι αναλυτές ενημερώνουν τους… πελάτες τους πως με αυτόν τον τρόπο η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να φτάσει σε δυσθεώρητα ποσοστά αποδοχής – όχι απαραίτητα εκλογικά, αλλά κοινωνικά και πολιτικά. Διότι, στην εποχή της κρίσης εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς, η ηθική νομιμοποίηση συχνά αποδεικνύεται ισχυρότερη από την κομματική.
Η προσπάθεια απαξίωσης ενός προσώπου που αρθρώνει λόγο βασισμένο σε βίωμα και συλλογικό τραύμα ενέχει και έναν ακόμη κίνδυνο, να εκληφθεί ως κυνισμός. Όταν ο δημόσιος διάλογος απομακρύνεται από την ουσία και επικεντρώνεται στο ποιος ενοχλεί, το πολιτικό σύστημα δείχνει να αδυνατεί να αφουγκραστεί την κοινωνία.
Τελικά, η πρωτοφανής αυτή σύμπλευση ίσως αποδειχθεί αυτογκόλ. Αντί να περιορίσει την επιρροή της Καρυστιανού, ενδέχεται να την ενισχύσει, μετατρέποντάς τη σε σύμβολο μιας ευρύτερης αμφισβήτησης. Και τότε τα δυσθεώρητα ποσοστά δεν θα είναι προϊόν επικοινωνιακής στρατηγικής αλλά αντανάκλαση μιας κοινωνίας που αναζητά φωνές έξω από τα γνώριμα και φθαρμένα πολιτικά καλούπια.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
The post Πρωτοφανής σύμπλευση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης κατά Καρυστιανού appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα