Η Άγκυρα, λίγες μέρες μετά τη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα, επαναφέρει με έμφαση το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας», στρέφοντας τα πυρά της κατά της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου, τις οποίες με επιστολή της προς τον ΟΗΕ (με ημερομηνία 16 Φεβρουαρίου) κατηγορεί ότι παραβιάζουν, μέσω ενεργειών τους στις θαλάσσιες ζώνες, τα κυριαρχικά της δικαιώματα και την ΑΟΖ που η ίδια έχει μονομερώς χαράξει.
Από την ελληνική πλευρά, διπλωματικές πηγές χαρακτηρίζουν την επιστολή αναμενόμενη, την απορρίπτουν στο σύνολό της και προαναγγέλλουν επίσημη απάντηση, υπογραμμίζοντας ότι η επανάληψη νομικά αβάσιμων ισχυρισμών δεν παράγει έννομα αποτελέσματα και ότι, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, τα νησιά διαθέτουν πλήρη δικαιώματα σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.
Επισημαίνεται ότι η επανάληψη νομικά ανυπόστατων ισχυρισμών δεν τους προσδίδει αξία και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα.
Οπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές, οι ισχυρισμοί αυτοί έχουν ήδη κατ’ επανάληψη απαντηθεί με επιστολές μας προς τα Ηνωμένα Έθνη, στις οποίες υπενθυμίζουμε, μεταξύ άλλων, ότι σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, στην οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, μεταξύ κρατών με παρακείμενες ή αντικείμενες ακτές, τα νησιά, έχουν πλήρη δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες, όπως και τα ηπειρωτικά εδάφη. Συνεπώς, θα πρέπει συνεπώς η Τουρκία να συνταχθεί με τις επιταγές του Δικαίου της Θάλασσας, προς όφελος των σχέσεων καλής γειτονίας μεταξύ των δύο χωρών μας, όπως και της σταθερότητας και της συνεργασίας στην περιοχή.
Στην επιστολή της, η τουρκική πλευρά επαναλαμβάνει την πάγια θέση της περί «νομιμότητας» του Τουρκολιβυκού Μνημονίου και απορρίπτει τη χάραξη μέσης γραμμής από την Ελλάδα βάσει του νόμου 4001/2011, χαρακτηρίζοντάς την παράνομη και μη δεσμευτική.
Διπλωματικοί κύκλοι εκτιμούν ότι η χρονική συγκυρία δεν είναι τυχαία, καθώς η παρέμβαση της Άγκυρας συνδέεται με την είσοδο της αμερικανικής ενεργειακής εταιρείας Chevron σε θαλάσσια οικόπεδα νότια της Κρήτης, τα οποία έχουν οριοθετηθεί βάσει του ελληνικού νομικού πλαισίου και επικαλύπτουν μεγάλο μέρος της αυθαίρετης τουρκολιβυκής οριοθέτησης.
Παράλληλα, η Τουρκία αμφισβητεί εκ νέου τη συμφωνία μερικής οριοθέτησης Ελλάδας–Αιγύπτου, καθώς και τον ελληνικό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, υποστηρίζοντας ότι παραβιάζουν τα εξωτερικά όρια της τουρκικής ΑΟΖ, όπως αυτά έχουν κατατεθεί μονομερώς στον ΟΗΕ. Επανέρχεται, επίσης, στη γνωστή επιχειρηματολογία περί «επιλεκτικής ερμηνείας» του Δικαίου της Θάλασσας από Ελλάδα και Κύπρο, επιμένοντας ότι τα νησιά δεν μπορούν να έχουν πλήρη επήρεια σε θαλάσσιες ζώνες όταν, κατά την τουρκική άποψη, επηρεάζουν τη «δίκαιη οριοθέτηση».
Παρά τη σκληρή γλώσσα, η Άγκυρα επιχειρεί να διατηρήσει έναν διπλωματικό μανδύα, δηλώνοντας προσήλωση στον διάλογο και επικαλούμενη τη Διακήρυξη των Αθηνών, προκειμένου να εμφανιστεί ως παράγοντας ειρήνης και σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο.