“Πιστεύω βαθύτατα ότι ουδείς άλλος Έλληνας Πρωθυπουργός θα παρέμενε σιωπηλός μπροστά στην αλλοπρόσαλλη και ηθικά σκοτεινή αμερικανική εξωτερική πολιτική των τελευταίων ετών, όσο πολύτιμες κι αν είναι για τη χώρα μας οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις”, τονίζει ο Βουλευτής Α΄ Αθηνών του ΠΑΣΟΚ, Παύλος Γερουλάνος, σε άρθρο του στο “Πρώτο Θέμα” με τίτλο: “Για μια Ελλάδα που δεν κρύβεται”.
Αναδεικνύοντας τη σημασία της συνέπειας στην υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου για την ελληνική εξωτερική πολιτική, ο Παύλος Γερουλάνος υπογραμμίζει: “Αν το διεθνές δίκαιο είναι το θεμέλιο της εξωτερικής σου πολιτικής και το επικαλείσαι επιδεικνύοντας ακόμα και χάρτες στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, καλό είναι να το υπερασπίζεσαι παντού, σε κάθε διεθνή υπόθεση, είτε σε αφορά άμεσα, είτε όχι”.
Και συνεχίζει: “Αυτό ήταν πάγιο αξίωμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής για δεκαετίες. Γιατί αντιλαμβανόμασταν τι συμβαίνει όταν υπερασπίζεσαι αρχές και αξίες α λα καρτ. Η ασυνέπεια, αργά αλλά σταθερά, βλάπτει το εθνικό συμφέρον, τη σοβαρότητά σου και τη δυνατότητα άλλων να υποστηρίξουν τις δικές σου θέσεις”.
Αναφερόμενος στον ιστορικό ρόλο της Ελλάδας στη διεθνή σκηνή, επισημαίνει: “Για αυτό και αν κατάφερε στο παρελθόν η χώρα μας να παίξει το ρόλο της γέφυρας ανάμεσα σε λαούς, πολιτισμούς και ηπείρους ακόμα και σε περιοχές σκληρών διενέξεων, από τα Βαλκάνια μέχρι τη Μέση Ανατολή, ήταν γιατί όλοι ανεξαιρέτως, είτε συμφωνούσαν είτε διαφωνούσαν μαζί μας, ήξεραν ποια είναι η Ελλάδα: ένας έντιμος διαμεσολαβητής, μία χώρα που θα προασπιστεί παντού και πάντα το δίκαιο με βάση το διεθνές δίκαιο. Και αυτό δεν το κρύβαμε. Το διαφημίζαμε. Ήταν η δύναμή μας. Γιατί χρήσιμος στην εξωτερική πολιτική δεν γίνεσαι με το να είσαι ευχάριστος. Χρήσιμος γίνεσαι με το να είσαι συνεπής”.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Παύλου Γερουλάνου στο “Πρώτο Θέμα”:
“Για τον Δάντη, πιο απαξιωμένοι από εκείνους που καταλήγουν στην Κόλαση, είναι οι “ουδέτεροι”, αυτοί που δεν πήραν θέση και κρύφτηκαν στα κρίσιμα. Καταδικασμένοι να κυνηγούν στην αιωνιότητα, ξεχασμένοι από όλους, μια σημαία που στροβιλίζεται αδιάκοπα.
Κρατήστε το και ας μεταφερθούμε τώρα στη στάση της Ελλάδας στις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις.
Στις αρχές του 2026, στο Νταβός, ένας ηγέτης χώρας του δυτικού κόσμου ξάφνιασε με την ομιλία του. Μίλησε σθεναρά για αξίες, αλληλεγγύη και συνεργασία με ρεαλισμό στον σύγχρονο κόσμο. Περιέγραψε επίσης τον οδικό χάρτη διεξόδου και επιβίωσης για πολλά κράτη στη σκοτεινή εποχή που ζούμε: μία εποχή ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, στην οποία φαίνεται ότι “η διεθνής τάξη βασισμένη σε κανόνες φθίνει” και “ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του ενώ ο αδύνατος υποχωρεί όσο του το επιβάλλει η αδυναμία του”. “Αυτό το απόφθεγμα του Θουκυδίδη παρουσιάζεται ως αναπόφευκτο”, είπε στην ομιλία του και πρόσθεσε πως “μπροστά σε αυτή τη λογική, υπάρχει μια ισχυρή τάση των χωρών να συμμορφώνονται, να προσαρμόζονται, να αποφεύγουν τις συγκρούσεις, να ελπίζουν ότι η υποταγή θα τους εξασφαλίσει ασφάλεια. Αυτό, δεν πρόκειται να γίνει”.
Θα ήταν υπέροχο αυτή η ομιλία, με καθαρό λόγο και αναφορές σε αξίες, σε δημοκρατικές επιλογές, ακόμα και στα αντι-ιμπεριαλιστικά διδάγματα του Θουκυδίδη, να ήταν του Πρωθυπουργού της γενέτειρας της Δημοκρατίας, της Ελλάδας. Δυστυχώς δεν ήταν. Ήταν του Καναδού Πρωθυπουργού.
Την ίδια ώρα δυστυχώς, εδώ και μήνες, ο σημερινός Έλληνας Πρωθυπουργός κρύβεται και μαζί του κρύβεται η Ελλάδα. Θα πουν ενδεχομένως πολλοί ότι δεν θα μπορούσε ποτέ μια τέτοια ομιλία να γίνει από τον Πρωθυπουργό της γενέτειρας της Δημοκρατίας διότι δεν έχουμε την οικονομική, στρατιωτική και διπλωματική ισχύ του Καναδά. Θα απαντούσα ότι τέτοια ομιλία για τις αρχές και τις αξίες μας δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει από πολιτικό που παρακολουθούσε τα τηλέφωνα υπουργών του, φίλων του και πολιτικών του αντιπάλων και γενικότερα ποδοπατά ανερυθρίαστα θεσμούς, διότι στερείται ηθικού υπoβάθρου. Αλλά δεν πηγάζει μόνο από εκεί το πρόβλημα με τον κ. Μητσοτάκη. Πηγάζει και από το γεγονός ότι η απουσία του από την υπεράσπιση της διεθνούς έννομης τάξης είναι συνειδητή επιλογή.
Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, Βενεζουέλα, Γάζα, κ.α.: Πιστεύω βαθύτατα ότι ουδείς άλλος Έλληνας Πρωθυπουργός θα παρέμενε σιωπηλός μπροστά στην αλλοπρόσαλλη και ηθικά σκοτεινή αμερικανική εξωτερική πολιτική των τελευταίων ετών, όσο πολύτιμες κι αν είναι για τη χώρα μας οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Ουδείς άλλος Έλληνας Πρωθυπουργός θα ανεχόταν υπουργούς του να εκφράζονται απαξιωτικά για τη διεθνή νομιμότητα και διεθνείς οργανισμούς, χωρίς να τους στέλνει σπίτι τους. Ουδείς άλλος Πρωθυπουργός θα άφηνε εκτεθειμένους τους υπουργούς του απέναντι σε μια αλαζονική και ανερμάτιστη πρέσβειρα. Και ουδείς άλλος Έλληνας Πρωθυπουργός θα έχανε την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει, για παράδειγμα, στην υπεράσπιση της διεθνούς έννομης τάξης στην περίπτωση της Δανίας και της Γροιλανδίας, την εποχή της σφοδρής αμφισβήτησης της κυριαρχίας ενός κράτους μέλους της ευρωπαϊκής οικογένειας από κράτος μέλος του ΝΑΤΟ υπό την ηγεσία του κ. Τραμπ. Γιατί; Γιατί η περίπτωση αυτή εφαπτόταν απόλυτα με το αφήγημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων τις τελευταίες δεκαετίες.
Σε όλα τα παραπάνω παραδείγματα αμφισβήτησης στοιχειωδών κανόνων της διεθνούς έννομης τάξης, αλλά και σε πολλά ακόμη, δεν διέφυγε της προσοχής της διεθνούς κοινότητας ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός αρνήθηκε ουσιαστικά να τοποθετηθεί, πόσο μάλλον να πρωταγωνιστήσει. Το αντίθετο. Το τελευταίο επεισόδιο; Πριν λίγες μέρες ανέτρεψε εθνική στάση δεκαετιών, προς υπεράσπιση της διεθνούς νομιμότητας, αναφορικά με το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ενάντια στο εμπάργκο των ΗΠΑ στην Κούβα. Σε πλείστες άλλες περιπτώσεις αρκέστηκε επανειλημμένα σε τυπικά λόγια, συνήθως αρκετά εκ των υστέρων, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που προέβη σε αναιμικές και ενίοτε εξόχως προβληματικές δηλώσεις. Το αποκαλυπτικό “δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των ενεργειών” που είχε ειπωθεί για τα γεγονότα στη Βενεζουέλα δεν ήταν μία τυχαία δήλωση – είναι η λογική που επικρατεί ακόμα και σήμερα στο Μέγαρο Μαξίμου. Και είναι λάθος.
Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση θέλει να κρατήσει “ισορροπίες”. Να διατηρήσει “ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας” με την Ουάσιγκτον. Να μη γίνει δυσάρεστη. Μπορεί να είναι θεμιτά όλα αυτά, αλλά δεν γίνεται να σε οδηγούν στο να ευνουχίζεις την εξωτερική σου πολιτική. Να χάνεις μοναδικές ευκαιρίες να προωθήσεις τα εθνικά σου δίκαια. Να κρύβεσαι, μπροστά σε εξόφθαλμες καταστάσεις. Να σωπαίνεις μπροστά στον αναθεωρητισμό. Γιατί έτσι όχι μόνο δεν προασπίζεις τα εθνικά σου συμφέροντα, όχι μόνο καις πολύτιμο συμμαχικό κεφάλαιο, αλλά, προσπαθώντας να μην δυσαρεστήσεις κανέναν, τους δυσαρεστείς όλους. Όπως είπε και ο Καναδός Πρωθυπουργός η υποταγή δεν σου εγγυάται ποτέ ασφάλεια.
Στην εξωτερική πολιτική, για μία χώρα σαν την Ελλάδα, το πιο ακριβό νόμισμα είναι η συνέπεια. Όταν υπερασπίζεσαι αρχές και αξίες και τις υπερασπίζεσαι ολιστικά και με συνέπεια, δεν οφείλεις να εξηγείς γιατί το κάνεις. Το κάνεις πάντα και παντού. Η συνεπής σου στάση σε όλα τα ζητήματα διεθνούς νομιμότητας, ενισχύει τη θέση σου και στα θέματα που σε αφορούν άμεσα. Αν το διεθνές δίκαιο είναι το θεμέλιο της εξωτερικής σου πολιτικής και το επικαλείσαι επιδεικνύοντας ακόμα και χάρτες στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, καλό είναι να το υπερασπίζεσαι παντού, σε κάθε διεθνή υπόθεση, είτε σε αφορά άμεσα, είτε όχι. Αυτό ήταν πάγιο αξίωμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής για δεκαετίες. Γιατί αντιλαμβανόμασταν τι συμβαίνει όταν υπερασπίζεσαι αρχές και αξίες α λα καρτ. Η ασυνέπεια, αργά αλλά σταθερά, βλάπτει το εθνικό συμφέρον, τη σοβαρότητά σου και τη δυνατότητα άλλων να υποστηρίξουν τις δικές σου θέσεις. Για αυτό και αν κατάφερε στο παρελθόν η χώρα μας να παίξει το ρόλο της γέφυρας ανάμεσα σε λαούς, πολιτισμούς και ηπείρους ακόμα και σε περιοχές σκληρών διενέξεων, από τα Βαλκάνια μέχρι τη Μέση Ανατολή, ήταν γιατί όλοι ανεξαιρέτως, είτε συμφωνούσαν είτε διαφωνούσαν μαζί μας, ήξεραν ποια είναι η Ελλάδα: ένας έντιμος διαμεσολαβητής, μία χώρα που θα προασπιστεί παντού και πάντα το δίκαιο με βάση το διεθνές δίκαιο. Και αυτό δεν το κρύβαμε. Το διαφημίζαμε. Ήταν η δύναμή μας. Γιατί χρήσιμος στην εξωτερική πολιτική δεν γίνεσαι με το να είσαι ευχάριστος. Χρήσιμος γίνεσαι με το να είσαι συνεπής.
Η αποκατάσταση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας στον ιστορικό της ρόλο ως γέφυρα συνεννόησης και φάρος διεθνούς δικαίου είναι δουλειά πλέον του επόμενου Πρωθυπουργού της χώρας. Πρωθυπουργού με κύρος, που θα αντιλαμβάνεται ότι κάθε ώρα, κάθε περίπτωση, είναι η κατάλληλη ώρα, η κατάλληλη περίπτωση, να μιλάμε, να ζητάμε, να απαιτούμε τη διεθνή νομιμότητα. Ο κ. Μητσοτάκης έχασε το στοίχημα της συνέπειας, σιώπησε για τη διεθνή νομιμότητα σε κρίσιμες στιγμές και η χώρα έχασε ιστορικές ευκαιρίες. Κρίμα, γιατί θα μπορούσε να είχε εμπνευστεί, αν όχι από την ομιλία του Καναδού Πρωθυπουργού, τότε ίσως από αυτά τα λόγια που ακούστηκαν κάποτε στο αμερικανικό Κογκρέσο:
“Ο κ. Putin προσπαθεί να δημιουργήσει έναν κόσμο στον οποίο μόνο το ισχυρό κράτος μπορεί να ασκεί εξουσία, όχι το μικρό. Έναν κόσμο στον οποίο οι εδαφικές αξιώσεις εκφράζονται με βάση ιστορικές φαντασιώσεις και επιβάλλονται με επιθετικότητα, αντί να διευθετούνται με ειρηνευτικές συνθήκες… Δεν θα τα καταφέρει. Δεν πρέπει να τα καταφέρει. Δεν πρέπει να τα καταφέρει όχι μόνο για χάρη της Ουκρανίας, αλλά και για να σταλεί ένα μήνυμα σε όλους τους αυταρχικούς ηγέτες ότι ο ιστορικός αναθεωρητισμός και οι ανοιχτές επιθετικές ενέργειες που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο δεν θα γίνουν ανεκτές από την παγκόσμια κοινότητα των δημοκρατικών κρατών. Η γλώσσα της εχθρότητας, του αναθεωρητισμού και της αυτοκρατορικής νοσταλγίας δεν θα επικρατήσει”.
Αυτά ήταν λόγια του κ. Μητσοτάκη, τότε που δεν κοιτούσε το ρολόι του για να δει αν θα μιλήσει υπέρ του διεθνούς δικαίου και ενάντια στον αναθεωρητισμό. Και πριν καταδικαστεί να κυνηγάει μια σημαία που γυρίζει αδιάκοπα, στην αιωνιότητα”.
The post Π. Γερουλάνος: “Για μια Ελλάδα που δεν κρύβεται” appeared first on The Indicator.
Διαβάστε περισσότερα
Indicator.gr