Παρόντες δεν ήμασταν. Ούτως ή άλλως δεν θα ’μασταν, καθώς και δημοσιογραφικά δεν παρουσίαζε κάποιο ενδιαφέρον. Γνωρίζαμε πως οι περισσότερες από τις κυρίες των βορείων προαστίων που ίσως ήταν παρούσες, ήταν «μαθήτριές» του, καθώς ο Στέλιος Ράμφος, που δήλωνε φιλόσοφος, φιλοφιλόσοφος και ό,τι άλλο ήθελε (ήταν μεν καθηγητής στη Βενσέν, αλλά εποχές που το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο ήταν ανοιχτό στο πνεύμα και μπορούσες να διδάξεις και δίχως διδακτορικό, το οποίο και δεν κατείχε ποτέ), έκανε ιδιαίτερα μαθήματα φιλοσοφίας επί χρόνια στις κυρίες της «καλής κοινωνίας» έναντι αδρού ποσού, με δωρεάν μεταφορά στον χώρο τους και φυσικά μετά γεύματος. Καθόλου κακό να μεταλαμπαδεύεις τις γνώσεις σου, ειδικά αν κάποιος θέλει να μάθει από εσένα και πληρώνει γι’ αυτό.
Δεν πήγαμε, αλλά τελικά ένα κάποιο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον είχε η κηδεία του Στέλιου Ράμφου, η οποία έγινε δημοσία δαπάνη μάλιστα, έπειτα από απόφαση της κυβέρνησης (τους καταλαβαίνω: έναν «φιλόσοφο» είχε η Δεξιά, τον έζησε και τον χάρηκε, την ξελάσπωσε σε θεωρητικό επίπεδο πολλάκις, να μην τον κηδεύσει δωρεάν;).
Βγήκε, λέει, ο ιερέας και είπε πως πριν πεθάνει ο Ράμφος, «ιερείς τού πρόσφεραν Θεία Κοινωνία, λείψανα αγίων και διάβασαν κάποιες κατάλληλες ευχές». Τι εννοούσε «του πρόσφεραν λείψανα αγίων» άραγε; Πήγαν στον σχεδόν νεκρό κόκαλα απολύτως νεκρών; Να τα κάνει τι; Να δει πώς είναι αν αγιάσεις;… Χμ, είναι κι αυτό μια απάντηση. Καλό άγιασμα λοιπόν.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr