Από το βράδυ της Κυριακής 11 Ιανουαρίου ξεκίνησε να προβάλλεται στη βραδινή ζώνη στο ΣΚΑΪ ο νέος κύκλος του “Survivor”, που χάρη στη μεταγραφή – ματ του Gio Kay κάνει σπουδαία νούμερα τηλεθέασης, την αμέσως προηγούμενη εβδομάδα όμως, από την Κυριακή 4 Ιανουαρίου ως και την Παρασκευή 9 Ιανουαρίου, προβλήθηκαν τα έξι ωριαία επεισόδια του αφιερώματος «Σαββόπουλος “Long Play”», τα οποία διατρέχουν χρονολογικά το έργο του και μαζί τη ζωή του, μέσα από δέκα δίσκους του. Μπορεί εννοείται να τα βρει κανείς και online και να τα δει μαζεμένα.
Επειδή λοιπόν θέλω να πω πάρα πολύ καλά λόγια για το αφιέρωμα, ας ξεμπερδέψω πρώτα με τις ενστάσεις. Η πρώτη είναι πως, εντάξει, όσο πολύτιμο κι αν είναι ως ιστορική καταγραφή, είναι και όχι σφαιρικό αλλά μονομερώς υμνητικό, αποφεύγοντας να θίξει οποιαδήποτε τυχόν αμφιλεγόμενη επιλογή του Διονύση Σαββόπουλου. Αλλά δεν είναι ότι υπάρχει κάποιου είδους σκάνδαλο εδώ ή κάποια παραπλανητικά ελλιπής δημοσιογραφική έρευνα, αφού δεν επιχειρεί να ξεγελάσει κανέναν ως προς τη φύση του και την οπτική γωνιά του.
Η δεύτερη έχει να κάνει με αρκετά από όσα ο ίδιος ο Σαββόπουλος λέει στο αφιέρωμα. Ενώ είχα περάσει το διάστημα μετά τον θάνατό του ακούγοντας ξανά σε λούπα και συγκινημένος τα τραγούδια του, ξανακούγοντάς τον τώρα να μιλάει, ένιωσα συχνά πως επέστρεφα στο πόσο κλωτσάω στον τρόπο που έβλεπε τα πράγματα. Πρόκειται όμως για ένσταση δική μου, ιδεολογική, πολλοί άλλοι κάλλιστα μπορεί να κουμπώνουν και με τη συγκεκριμένη πλευρά του. Απλά νομίζω ότι βρίσκω πια πειστικότερη την ερμηνεία ότι ο Σαββόπουλος δεν μεταστράφηκε προδίδοντας κάτι στην πορεία των δεκαετιών, αλλά ότι συνέβη μάλλον το αντίστροφο: ότι δηλαδή αυθεντικά του ταίριαζε πάντα περισσότερο η ιδεολογική πλευρά στην οποία κατοίκησε τις αρκετές τελευταίες δεκαετίες στη ζωή του, παρά εκείνη της νιότης του.
Δεν θα αντισταθώ πάντως στον πειρασμό να σχολιάσω πως, όταν αναφέρεται σε εξεγέρσεις της δικής του νεανικής ηλικίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, χρησιμοποιεί εμπνευστικές ποιητικές εκφράσεις όπως «αξεδίψαστη δίψα, πυρετός του ουρανού, φλεγόμενη αγάπη αχόρταγη και ανικανοποίητη», όταν όμως φτάνει στον Δεκέμβρη του 2008 το μόνο που μπορεί να διακρίνει είναι κάποιους που έκαιγαν τυφλά την πόλη τους. Δεν θα αντισταθώ επίσης στον πειρασμό να σχολιάσω τα λόγια του καθηγητή Στάθη Καλύβα. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Καλύβας λέει πως αν το τραγούδι είχε τίτλο «Ωδή στον Τσε Γκεβάρα» αντί για «Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη» (όπως και ονομάστηκε όταν γράφτηκε για να ξεπεραστεί η χουντική λογοκρισία) θα είχε γεράσει πολύ πιο γρήγορα και πολύ πιο εύκολα απ’ ό,τι τώρα. Σε ένα αφιέρωμα που μιλά λατρευτικά για το έργο του Σαββόπουλου (μια λατρεία την οποία αναφανδόν συμμερίζομαι), μια τέτοια ατάκα είναι προσβλητική, στενόμυαλη, αστεία, λες και το ίδιο το τραγούδι δεν είναι από μόνο του αριστουργηματικό και το διέσωσε ο Καραϊσκάκης από τη λήθη στην οποία θα το είχε καταδικάσει ο Τσε.
Ενστάσεων τέρμα, επαίνων ξεκίνημα: στις έξι αυτές εκπομπές δεν έχουμε απλώς τον Σαββόπουλο να μας μιλά για το έργο του και μερικούς ανθρώπους ακόμα να προσθέτουν τις δικές του πινελιές για το πώς αυτό τους σημάδεψε. Το «Σαββόπουλος “Long Play”» κάνει κάτι εντελώς σπάνιο για ελληνική τηλεόραση: είναι εικαστικά συναρπαστικό, όντας πλημμυρισμένο από ζωγραφιές του συνοδοιπόρου του Σαββόπουλου, Αλέξη Κυριτσόπουλου, ο οποίος φτιάχνει ένα πανέμορφο και πολύ πλούσιο οπτικό σύμπαν, το οποίο σχολιάζει τους στίχους και τις αφηγήσεις του παλιού του συνεργάτη. Είναι προφανής και ο μόχθος που έχει υπάρξει και φυσικά το μεγάλο ταλέντο των βασικών συντελεστών. Και είναι τόσο συμπαγές και άρτιο το τελικό οπτικοακουστικό αποτέλεσμα, που δεν ξέρω πού πρέπει να πρωτοαποδώσει κανείς τα εύσημα, πού τελείωνε και πού άρχιζε η δουλειά καθενός, του Κυριτσόπουλου ο οποίος εκτός από το art direction συνσκηνοθετεί το αφιέρωμα, του σκηνοθέτη και μοντέρ Ανδρέα Λουκάκου, του Νίκου Κέλλη και της Ειρήνης Βιανέλλη στο animation που δίνουν στις εικόνες του Κυριτσόπουλου κίνηση.
Η βασική ιδέα του παρουσιαστή και υπογράφοντα το σενάριο του αφιερώματος Παύλου Τσίμα και ο αφηγηματικός άξονας του «Σαββόπουλος “Long Play”» είναι η διαρκής σύνδεση και συνομιλία των δίσκων του Σαββόπουλου με τα μεγάλα πολιτικά και καλλιτεχνικά γεγονότα των ετών που βγήκαν. Από εκεί και πέρα, ανάλογα με την ηλικία του καθενός και της καθεμιάς μας ως τηλεθεατών, παράλληλα με τη μεγάλη Ιστορία τρέχουν και οι μικρές δικές μας ιστορίες. Εκεί ακούγοντας ξανά τα τραγούδια του (και έχοντας τώρα έξτρα δώρο κι αυτόν το θεσπέσιο οπτικό κόσμο να τα συνοδεύει), μπορούμε να αρχίσουμε να παίζουμε στο μυαλό μας το πώς πορευτήκαμε εμείς στο πέρασμα των χρόνων με τα τραγούδια του Σαββόπουλου, ποιες αναμνήσεις μας συνοδεύουν, αναμνήσεις άλλοτε αληθινές, άλλοτε ίσως και κατασκευασμένες, επινοημένες, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι είναι λιγότερο αληθινές.
Γιατί οι μεγάλοι δημιουργοί το κάνουν αυτό: υφαίνουν ένα μαγικό χαλί με τα τραγούδια τους, με το οποίο δικαιούμαστε να λέμε ότι πετάξαμε και πετάμε κι ότι τίποτα απ’ αυτά δεν ήταν παραίσθηση κι ότι όταν μετά επιστρέφοντας στη γη αποκαμωμένοι κοιμηθήκαμε, ήταν το ίδιο το χαλί, που, τώρα μεταμορφωμένο εν μέρει σε πάπλωμα και εν μέρει σε ανθρώπινο σώμα, μάς τύλιξε για να μην κρυώνουμε.
Κι όσο για το σάλπισμα της γιορτής στο οποίο ο ίδιος ο Διονύσης Σαββόπουλος, στο τέλος του αφιερώματος και λίγο πριν το δικό του φυσικό τέλος, μας καλεί να συναντηθούμε, ας ονειρευτούμε ότι έχει δίκιο, ας ονειρευτούμε πως κάποια στιγμή θα ηχήσει το εγερτήριο, θα ξυπνήσουμε και θα ξαναβρεθούμε όλοι μαζί εκεί. Ακόμα όμως κι αν δεν έχει δίκιο, ακόμα κι αν η μόνη γιορτή που μας αναλογεί βρίσκεται μέσα στη ζωή, είναι μια γιορτή που εκείνος σάλπισε, με τρόπο που διαπέρασε, διαπερνά και θα διαπερνά την ύπαρξή μας ανεξίτηλα, ακατανόητα, συνταρακτικά.
The post «Σαββόπουλος “Long Play”»: Το σάλπισμα της γιορτής appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα