Υπάρχει αυτό το χιλιοειπωμένο (και αρκετά πετυχημένο) τσιτάτο που λέει πως «είναι πιο εύκολο να φανταστούμε το τέλος του κόσμου παρά το τέλος του καπιταλισμού». Λοιπόν, να που η επικαιρότητα έρχεται να συνηγορήσει σε αυτό το συμπέρασμα. Οχι με τη μορφή προβλέψεων αλλά με τον συναγερμό των προειδοποιήσεων.
«Υπάρχει πιθανότητα εξαφάνισης των ανθρώπων εξαιτίας της AI μέσα στην επόμενη δεκαετία σε ποσοστό περισσότερο από 10%». Αυτό δεν είναι ένα σχόλιο κάποιου ψεκασμένου αλλά του Εβαν Χούμπινγκερ, ερευνητή της Anthropic (βασικής εταιρείας AI) με αντικείμενο τον έλεγχο μελλοντικών συστημάτων AI. Η δήλωση ήρθε λίγο μετά την παραίτηση του ερευνητή Τζέικομπ Κόξον από την ίδια εταιρεία και τις δηλώσεις που έκαναν λόγο για σημαντικό κίνδυνο τα επόμενα τρία χρόνια ίσως και τους επόμενους μήνες.
Οι δηλώσεις αυτές –μαζί με άλλες δημόσιες δηλώσεις εργαζομένων και ερευνητών σε αμερικανικές εταιρείες AI- δεν έρχονται τυχαία. Ακολουθούν χρονολογικά μια σειρά συμβάντων στο επίπεδο της έρευνας της τεχνητής νοημοσύνης. Δεν έχουμε τον χώρο να περιγράψουμε ακριβώς τα συμβάντα (όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ενημερωθεί από τα μεγαλύτερα ειδησεογραφικά μέσα του κόσμου τα οποία έχουν τοποθετήσει τις εξελίξεις ως βασικό τους θέμα).
Αν θέλαμε να συνοψίσουμε το πρόβλημα θα το περιγράφαμε ως εξής: Η τεχνητή νοημοσύνη αναπτύσσεται με μεγάλη ταχύτητα ακριβώς λόγω της ανταγωνιστικότητας ανάμεσα στις εταιρείες (και την Κίνα) και χωρίς κανέναν θεσμικό περιορισμό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν συστήματα με μεγάλη αυτονομία, που δρουν ανεξέλεγκτα χωρίς να δέχονται περιορισμούς και χωρίς να μπορούν να περιοριστούν. Πρόσφατα το AI υπέπεσε στο πρώτο του κακούργημα: πράκτορες (δηλαδή προγράμματα τεχνητής νοημοσύνης) της OpenAI απέκτησαν πρόσβαση σε υποδομές της Hugging Face παραβιάζοντας απόρθητα συστήματα ασφαλείας, ενώ δεν είχαν σχεδιαστεί για αυτόν τον λόγο και ποτέ δεν τους δόθηκε αυτή η οδηγία. Ταυτόχρονα, συστήματα της Anthropic επιχείρησαν να παραπλανήσουν άνθρωπο με μολυσμένο λογισμικό. Με λίγα λόγια, αυτό που παρατηρείται είναι μια αυξανόμενη πρωτοβουλία και παραβατικότητα. Τα ευρήματα είναι πολλά και ανησυχητικά. Για πολλούς (αρκετά πολλούς) όλα αυτά δείχνουν πως η τεχνητή νοημοσύνη στη δεδομένη στιγμή δεν μπορεί να ελεγχθεί, ούτε να προβλεφθεί. Οι αμερικανικές εταιρείες αρνούνται οποιονδήποτε έλεγχο, ενώ, σύμφωνα με την WSJ, παραδέχονται πως δεν διαθέτουν ακόμη αξιόπιστη λύση που να εγγυάται τον έλεγχο μιας μελλοντικής υπερνοημοσύνης. Με λίγα λόγια, το ενδεχόμενο ενός αφανισμού προκύπτει όχι ως ένα μελλοντικό σενάριο αλλά ως μια πιθανότητα, το ποσοστό της οποίας καλούμαστε να υπολογίσουμε.
Εξοικειωνόμαστε με το τέλος. Μέσω συζητήσεων για ενδεχόμενα, μέσω προειδοποιήσεων, πια ακόμα και μέσω αριθμών. Η ανεξέλεγκτη ανάπτυξη μιας αμφίβολης τεχνολογίας, η άνοδος της στάθμης στο γεωπολιτικό θερμόμετρο, η κλιματική κρίση. Αυτός είναι ένας συλλογικός πολιτισμός στο όριο της πλήρους αποτυχίας του. Της βίαιης σύγκρουσής του με τα παράγωγα της μεγαλομανίας του και της αδιαφορίας του. Τα σενάρια της αποκάλυψης δεν είναι αφηρημένες πλοκές σε κάποια αφήγησή μας. Γίνονται συστατικά που περιγράφουν το ίδιο μας το είδος. Την αμετροέπεια, την υπερβολή, την ύβρι. Το τέλος μας είναι η αφήγησή μας. Τίποτα δεν μπορεί πια να ειπωθεί χωρίς να το περιλαμβάνει. Από αυτό αντλούν σημασία τα γεγονότα, οι πράξεις, οι μέρες μας.
Και εμείς αποφεύγουμε συνειδητά να σκεφτούμε (πόσο μάλλον να δράσουμε) με βάση αυτές τις κοινές παραδοχές. Σαν παιδιά που μόλις μαθαίνουν για την αρρώστια των γωνιών τους συνεχίζουν να παίζουν, αποφεύγοντας τη βίαιη πραγματικότητα που κατευθύνεται προς το μέρος τους. Ολα πρέπει να εξεταστούν από την αρχή. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ριζική αποτυχία. Την πιο ριζική αποτυχία που θα μπορούσε να δημιουργήσει, ακόμα και να φανταστεί η ανθρωπότητα. Κάθε τι στην πραγματικότητά μας οφείλει να φιλτραριστεί μέσω αυτής. Η πολιτική, η ηθική, η σχέση μας με τους γύρω. Είναι πολύ μεγάλο αυτό που συμβαίνει. Ακόμα και αν τελικά αποφευχθεί.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr