Η ιδέα του «επιτελικού κράτους», όπως παρουσιάστηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αρχικά αντιμετωπίστηκε από μερίδα της κοινής γνώμης ως μια θεσμική μεταρρύθμιση που θα μπορούσε να ενισχύσει την αποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, η εικόνα αυτή φαίνεται να έχει υποστεί σημαντική φθορά. Η θεωρία της συγκεντρωτικής και αυστηρά ελεγχόμενης διοίκησης δίνει πλέον τη θέση της σε μια διαφορετική ανάγνωση, όπου η διαχείριση της εξουσίας φέρεται να συνδέεται με φαινόμενα αδιαφάνειας και εξυπηρέτησης συμφερόντων.
Στο πλαίσιο αυτό, η συζήτηση γύρω από υποθέσεις που σχετίζονται με πολεοδομικές υπηρεσίες και εμπλεκόμενους παράγοντες της δημόσιας διοίκησης, έχει αναζωπυρώσει την κριτική απέναντι στο λεγόμενο «επιτελικό κράτος». Παρά τις διακηρύξεις περί αυστηρού ελέγχου και κεντρικού συντονισμού, καταγγελίες και δημοσιεύματα κάνουν λόγο για δίκτυα επιρροής που εκτείνονται από υπηρεσίες και υπουργεία έως τοπικούς φορείς.
Η κυβερνητική πλευρά εμφανίζεται να αιφνιδιάζεται από τις εξελίξεις, ωστόσο η κριτική που ασκείται υποστηρίζει πως ένα πραγματικά συγκροτημένο σύστημα διοίκησης θα όφειλε να έχει αποτρέψει τέτοιου είδους φαινόμενα. Έτσι, η έννοια του «επιτελικού κράτους» επανεξετάζεται πλέον υπό το πρίσμα της αποτελεσματικότητας και της διαφάνειας, με έντονο δημόσιο διάλογο για το κατά πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες.
Διαβάστε περισσότερα