ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Η δημοσίευση των προεδρικών διαταγμάτων για τον διορισμό των νέων τακτικών μουφτήδων στη Θράκη ξανανοίγει ένα από τα πιο ευαίσθητα και άλυτα μέτωπα της ακριτικής περιοχής. Τη θέση του μουφτή Ξάνθης αναλαμβάνει ο Σιουκρή Σερίφ Δαμάδογλου, ενώ στη Μουφτεία Κομοτηνής τοποθετείται ο Μπιλάλ Καρά Χαλήλ.
Με την τοποθέτησή τους, η κυβέρνηση επιχειρεί έτσι να κλείσει την πολυετή εκκρεμότητα των προσωρινών τοποτηρητών, τοποθετώντας πρόσωπα με «βαρύ» θεολογικό βιογραφικό. Ο νέος μουφτής Ξάνθης, με σπουδές στη Δαμασκό, τη Μεδίνα και το Κάιρο, υπηρέτησε επί 28 χρόνια ως ιμάμης στην Κω και τα τελευταία χρόνια στο Γενί Τζαμί της Κομοτηνής. Αντίστοιχα, ο Μπιλάλ Καρά Χαλήλ, με σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αλ Αζχάρ του Καΐρου, διαθέτει μακρά διαδρομή ως ιεροκήρυκας.
Πίσω όμως από τη διοικητική τάξη που επικαλείται το υπουργείο Παιδείας, η πραγματικότητα στη Θράκη παραμένει βαθιά διχασμένη. Στον πυρήνα της διαμάχης βρίσκεται το δικαίωμα της μουσουλμανικής μειονότητας, που στην πλειονότητά της αυτοπροσδιορίζεται ως «τουρκική», να επιλέγει η ίδια τους θρησκευτικούς της ηγέτες.
Η Αθήνα αντιμετωπίζει τον μουφτή ως κρατικό λειτουργό με δικαστικές εξουσίες (Σαρία) και διαχειριστή περιουσιών, επιμένοντας στον διορισμό του μέσω ειδικών επιτροπών. Στον αντίποδα, όμως, η μειονότητα βλέπει στον κρατικό διορισμό μια ευθεία παρέμβαση στη θρησκευτική της ελευθερία, ζητώντας απευθείας κάλπες.
Αυτή η θεσμική αναντιστοιχία γέννησε, από τη δεκαετία του ’90 ακόμη, τις παράλληλες δομές των «άτυπων» ή «παράλληλων» μουφτήδων, όπως αποκαλούνται από τη μειονότητα, ή «ψευτομουφτήδων», όπως επικράτησε να αναφέρονται από τα ελληνικά ΜΜΕ. Η συνύπαρξη αυτή, μάλιστα, οδήγησε στο παρελθόν σε αντιδράσεις και ποινικά δικαστήρια! Από την καταδίκη του Ιμπραήμ Σερήφ στην Κομοτηνή το 2017 για «αντιποίηση αρχής», έως την ποινή φυλάκισης 15 μηνών στον αείμνηστο Αχμέτ Μετέ στην Ξάνθη το 2021 για δημόσιες «εμπρηστικές» δηλώσεις, απόφαση που εν τέλει ανατράπηκε στο Εφετείο το 2022.
Στο μεταξύ, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) έχει ήδη από το 1999 (υπόθεση Σερίφ κατά Ελλάδας) καταδικάσει την Αθήνα, ξεκαθαρίζοντας ότι η ποινικοποίηση της άσκησης θρησκευτικών καθηκόντων παραβιάζει την ελευθερία της συνείδησης…
Υπό αυτές τις συνθήκες και με τη «βαριά» προϊστορία, ο διορισμός των Σιουκρή Σερίφ Δαμάδογλου και Μπιλάλ Καρά Χαλήλ δίνει αναμφίβολα νομική υπόσταση στις επίσημες μουφτείες. Οσο όμως η πολιτεία και η αυτοαποκαλούμενη «τουρκική μειονότητα» δεν βρίσκουν κοινό τόπο ανάμεσα στον κρατικό έλεγχο και τη θρησκευτική αυτοδιάθεση, φαίνεται πως η ακριτική Θράκη θα συνεχίσει να ζει με δύο παράλληλες πραγματικότητες.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr