Την ώρα που το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού φαίνεται να ψάχνει ακόμη τον βηματισμό του, η ηγεσία του ετοιμάζεται να παρουσιάσει στη ΔΕΘ ένα πρόγραμμα που φιλοδοξεί να αλλάξει τη χώρα. Μικρή λεπτομέρεια: πρώτα θα πρέπει να πείσει ότι μπορεί να οργανώσει το δικό της πολιτικό σπίτι.
Οι πληροφορίες για αποχωρήσεις και εσωτερικές αναταράξεις δεν αποτελούν και το ιδανικό σκηνικό για μια μεγαλειώδη πολιτική πρεμιέρα. Παρ’ όλα αυτά, η προσπάθεια συνεχίζεται κανονικά, με το βλέμμα στραμμένο στη Θεσσαλονίκη και στις εντυπώσεις που θα δημιουργήσει η παρουσίαση.
Μάλιστα, αφού προηγήθηκε η συζήτηση περί προτάσεων που δεν πρέπει να δημοσιοποιηθούν για να μην τις… δανειστεί η πλευρά Τσίπρα, φαίνεται πως έγινε τελικά αντιληπτό ότι ένα κόμμα που διεκδικεί κυβερνητικό ρόλο καλό θα ήταν να έχει και πρόγραμμα. Έτσι, όσοι παραμένουν στο εγχείρημα φέρεται να έβαλαν κάτω τις προτάσεις των επιμέρους τομέων και άρχισαν να τις συνθέτουν σε ένα ενιαίο πολιτικό σχέδιο.
Στο επίκεντρο βρίσκονται το κράτος δικαίου, η Δικαιοσύνη, η Δημοκρατία, η διαφάνεια και η οικονομία. Ακολουθούν μισθοί, μεσαία τάξη, ακρίβεια, στέγη, ΦΠΑ, φορολογία, αγρότες, μικρομεσαίοι, ΕΣΥ, Παιδεία, οικογένεια, νέοι, συνταξιούχοι και μια σειρά ακόμη κοινωνικών και οικονομικών ζητημάτων.
Με άλλα λόγια, υπάρχει κάτι για σχεδόν όλους. Το μόνο που μένει να φανεί είναι ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό.
Γιατί το δύσκολο στην πολιτική δεν είναι να υποσχεθείς καλύτερους μισθούς, φθηνότερη στέγη, χαμηλότερους φόρους, ισχυρότερο ΕΣΥ και περισσότερη κοινωνική προστασία. Αυτά χωράνε πολύ εύκολα σε ένα πρόγραμμα. Το δύσκολο είναι να ανοίξεις το επόμενο κεφάλαιο και να γράψεις με αριθμούς πώς ακριβώς θα γίνουν.
Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Πόσο θα μειωθεί ο ΦΠΑ; Πόσο θα κοστίσουν οι παρεμβάσεις; Ποια μέτρα θα χρηματοδοτήσουν τα υπόλοιπα; Πόσο επιβαρύνεται ο προϋπολογισμός; Ερωτήματα μάλλον λιγότερο εντυπωσιακά από τις μεγάλες πολιτικές διακηρύξεις, αλλά σαφώς πιο χρήσιμα για όποιον θέλει να κυβερνήσει.
Η Καρυστιανού, πάντως, εμφανίζεται αποφασισμένη να σηκώσει το γάντι και απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα. Ήδη έχει θέσει το ερώτημα γιατί όσα σήμερα παρουσιάζονται ως λύσεις δεν εφαρμόστηκαν όταν εκείνος βρισκόταν στην κυβέρνηση.
Πρόκειται για ένα πολιτικό επιχείρημα που μπορεί να ακούγεται εύηχο, έχει όμως και μια ειρωνική πλευρά: η νέα πολιτική δύναμη καταγγέλλει τα παλιά κόμματα για όσα δεν έκαναν, την ώρα που η ίδια καλείται ακόμη να αποδείξει ότι οι δικές της υποσχέσεις μπορούν να μετατραπούν από ωραίες διατυπώσεις σε εφαρμόσιμη πολιτική.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχει και ο στόχος της αυτοδυναμίας.
Οι δημοσκοπήσεις, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται το δημοσίευμα, εμφανίζουν το κόμμα σε επίπεδα περίπου 4%. Η ηγεσία του, ωστόσο, κοιτάζει πολύ ψηλότερα και δηλώνει ότι στόχος είναι η αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Δεν είναι αλαζονεία, όπως υποστηρίζεται. Είναι φιλοδοξία. Και ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει σε ένα κόμμα να ονειρεύεται το Μέγαρο Μαξίμου.
Από το περίπου 4% στην αυτοδυναμία, βέβαια, υπάρχει μια απόσταση. Όχι ακριβώς… πολιτικός περίπατος.
Το πραγματικό στοίχημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα ακουστούν μεγάλες κουβέντες στη ΔΕΘ. Θα ακουστούν. Ούτε αν θα παρουσιαστούν πολλές προτάσεις. Θα παρουσιαστούν.
Το ερώτημα είναι αν όλα αυτά μπορούν να πείσουν έναν ψηφοφόρο που δεν ψάχνει απλώς μια ακόμη πολιτική καταγγελία, αλλά θέλει να ξέρει τι ακριβώς θα αλλάξει την επόμενη ημέρα, πόσο θα κοστίσει και ποιος θα το πληρώσει.
Γιατί από τις διακηρύξεις μέχρι την κυβέρνηση υπάρχει ένας δρόμος γεμάτος κάλπες. Και, μέχρι στιγμής, η μεγαλύτερη απόσταση δεν φαίνεται να είναι από τη ΔΕΘ μέχρι το πρόγραμμα, αλλά από το πρόγραμμα μέχρι την κάλπη.
Διαβάστε περισσότερα