Το τρίτο μέρος του πολιτικού ντοκιμαντέρ που έφτιαξε ομάδα εθελοντών με αντικείμενο τη δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, έδωσε στη δημοσιότητα το κόμμα.
Η τριλογία επιχειρεί να απαντήσει σε ένα ερώτημα που υπερβαίνει τη συγκυρία: τι σημαίνει πολιτική σήμερα και πώς μπορεί να ξανασυνδεθεί με τις πραγματικές εμπειρίες και τις προσδοκίες των ανθρώπων;
Η παρουσίαση εγκαινιάζει μία μορφή κινηματογραφικής πολιτικής αφήγησης η οποία δεν οργανώνεται πρωτίστως γύρω από την εκλογική αντιπαράθεση και την άμεση πειθώ, αλλά γύρω από μια εξελικτική διαδρομή: από το πρόσωπο στην κοινωνία και από εκεί στη συλλογικότητα.
Στο παραπάνω απόσπασμα του ντοκιμαντέρ, ακούγονται πολίτες να εκφράζουν την απογοήτευσή τους και να ζητούν “λιγότερη αδιαφορία”. Χαρακτηριστικά:
-Μια βασική ιδέα μου έχει σφηνώσει στο μυαλό, ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μαζί με άλλους.
-Το πραγματικό κίνητρο είναι η κοινωνική αδικία. Αυτό γίνεται θυμός.
-Μόνο με τη συμμετοχή μπορείς να αλλάξεις πράγματα και κανένας δεν μπορεί να μας αποτρέψει από αυτή τη συμμετοχή. Ο προοδευτικός κόσμος έχει απογοητευτεί τα τελευταία χρόνια και ψάχνει από κάπου να πιαστεί. Θα σου πω ότι απογοητεύτηκα αρκετές φορές. Θα σου πω όμως ότι περισσότερες είναι οι στιγμές χαράς από την πολιτική, όταν μπόρεσα με τις μικρές δυνάμεις που είχα να διορθώσω κάτι.
-Θα ήθελα να υπάρχει λιγότερη αδιαφορία, είτε αυτό αφορά την ίδια την πολιτική, λίγο περισσότερη ενσυναίσθηση.
-Την αδιαφορία να νικήσουμε την αδιαφορία του κόσμου ότι έτσι είναι και έτσι θα είναι. Αυτό με τρομάζει. Το ισοπεδωτικό όλοι ίδιοι είναι. Δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα. Και περιμένω.
-Όλοι οι άνθρωποι γίνονται μονάδες και παλεύουν ο καθένας τη δική του μοναξιά, τους δικούς του ατομικούς φόβους. Η πολιτική είναι να διευρύνεις τα όρια του εφικτού.
-Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ότι έχουμε μετατραπεί σε μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών.
Με τη σειρά του, ο Αλέξης Τσίπρας απαντά:
Ο φόβος μου ήταν πάντα η σιωπή και η αδράνεια. Γιατί όταν σιωπούμε και αδρανούμε, άλλοι καθορίζουν τα πράγματα. Οπότε να αρχίσουμε να φωνάζουμε, να αρχίσουμε να ξαναμιλάμε και να αρχίσουμε να ξανακάνουμε πράγματα μαζί.
Φαντάζομαι ένας αθλητής όταν πάει να κάνει ένα άλμα, αυτό που τον φοβίζει είναι ότι δεν θα περάσει τον πήχη έτσι δεν είναι; Υπήρχαν και πράγματα που θα έπρεπε να έχουν γίνει αλλιώς. Υπήρχαν πράγματα που δεν καταφέραμε να κάνουμε ή πράγματα που κάναμε λάθος. Και αυτό που εμένα με βασανίζει, είναι η ανάγκη να επιχειρήσουμε σε στέρεες βάσεις αυτή τη νέα προσπάθεια να έχει διάρκεια.
ΕΛ.Α.Σ: Η στήριξη της οικογένειας αποδεικνύεται στην πράξη