O Βαγγέλης Αυγουλάς, ο τυφλός ιδρυτής της ΑΜΚΕ «Με άλλα μάτια» και πρώτος ανάπηρος δικηγόρος που εκλέχτηκε στο ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών ξαπλώνει στο «Ντιβάνι της Εφ.Συν» και μιλάει στη Δήμητρα Αθανασοπούλου για την πραγματικότητα των τυφλών στη χώρα μας, για την αναπαραγωγή του μύθου περί αναπηρικής δυστυχίας, για τα στερεότυπα γύρω από την αναπηρία, για τους τρόπους με τους οποίους το ελληνικό κράτος συντηρεί την περιθωριοποίηση αντί να επενδύει στην προσβασιμότητα.
Αναφέρεται στην καθημερινές προκλήσεις που αντιμετωπίζει ως τυφλός ελεύθερος επαγγελματίας -δικηγόρος με εξειδίκευση στο αστικό δίκαιο- αλλά και στην καθημερινότητα ενός τυφλού ατόμου.
«Δεν ξέρω πότε λήγει ένα προϊόν και ποια συστατικά έχει μέσα ενώ μπορεί να έχω αλλεργία και να μην πρέπει να το καταναλώσω. Ακόμα και τα φάρμακα που έχουν την ανάγλυφη γραφή των τυφλών πάνω στο κουτί τους, γράφουν μόνο το όνομα του φαρμάκου. Δεν μου λένε παρενέργειες, οδηγίες χρήσης. Όλα αυτά αποκλείουν ανθρώπους όχι μόνο ολικά τυφλούς όπως εγώ αλλά και ανθρώπους με σοβαρά προβλήματα όρασης που είναι αρκετές δεκάδες χιλιάδες στην Ελλάδα».
Ο Βαγγέλης Αυγουλάς αναδεικνύει μέσα από πολλά παραδείγματα πως ο δημόσιος χώρος στην Ελλάδα είναι σχεδιασμένος για το αρτιμελές σώμα, θίγοντας την ακαταλληλότητα των μέσων μεταφοράς και την αναγκαιότητα των «προσωπικών βοηθών» για τα ανάπηρα άτομα. «Η πλειοψηφία των ανάπηρων ατόμων πληρώνουμε από την τσέπη μας για τον προσωπικό βοηθό. Είναι λίγο μαύρη οικονομία όλο αυτό. Το κράτος έχει προσπαθήσει να το κάνει καθολική εφαρμογή και νόμιμο επάγγελμα. Έχει εξαγγελθεί αυτό το πρόγραμμα(..) Είμαστε ακόμα πολύ μακριά από αυτό»
Μιλάει τις επισκέψεις της ΑΜΚΕ «Με άλλα μάτια» στα ελληνικά σχολεία για να καλυφθεί το κενό της ενημέρωσης και της εκπαίδευσης παιδιών γύρω από την αναπηρία και στις ερωτήσεις των εφήβων και ανατρέχει στις δικές του μνήμες και στην παιδική του ηλικία όπου ευτυχώς μεγάλωσε «κανονικά» χάρη στην Καναδή μητέρα του. «Έχω να θυμάμαι και παιδικά ματωμένα γόνατα(..)Έχω ωραίες παιδικές αναμνήσεις. Να παίζω με παιδιά που βλέπουν στη γειτονιά να προσπαθούμε να προσαρμόσουμε τα παιχνίδια μας, να βάζουμε τη μπάλα σε μια πλαστική σακούλα για να την ακούω και να κυνηγάω κι εγώ. Τα παιδιά πάντα βρίσκουν τρόπους συνύπαρξης με το διαφορετικό. Οι μεγάλοι είναι που φοβούνται το διαφορετικό και το εμποδίζουν».
Αναφέρεται στις κακοποιητικές τοποθετήσεις στο δημόσιο λόγο και στις λέξεις που πληγώνουν υπογραμμίζοντας πως «η αναπηρία ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείται σαν να είναι βρισιά» ενώ απαριθμεί όλα όσα δεν πρέπει να κάνουμε όταν συναντάμε ένα ανάπηρο άτομο εξηγώντας πως η αναπηρία δεν ορίζεται ως ιδιότητα του σώματος αλλά ως κοινωνικό εμπόδιο. Αυτό σημαίνει πως αναπηρία δεν είναι η τύφλωση αλλά το πεζοδρόμιο χωρίς οδηγό, το σύστημα εισιτηρίων που δεν διαβάζεται, ο ιστότοπος που δεν ανοίγει. «Αναπηρία είναι όλα τα εμπόδια που έχουμε γύρω μας» υπογραμμίζει.
Τέλος, σπάει ταμπού και μύθους για τη ζωή των τυφλών μιλώντας για το πως ερωτεύονται και πως ονειρεύονται.
Efsyn.gr