Πριν καν κλείσουν τέσσερα χρόνια από την ορκωμοσία του Καρόλου ως βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας, ο Βρετανός μονάρχης καλείται να ορκίσει τον τέταρτο κατά σειρά πρωθυπουργό. Το σκηνικό θυμίζει την Ιταλία μετά το 1950 με δεκάδες ονόματα βραχύβιων πρωθυπουργών να έχουν περάσει στη λήθη της Ιστορίας.
Ένα είναι βέβαιο, το Ηνωμένο Βασίλειο συνταράσσεται από μια γενικευμένη πολιτική κρίση, μια διαπίστωση που ταυτόχρονα διαψεύδει ερμηνείες του τύπου ότι πρόκειται για εσωτερική κρίση του συντηρητικού κόμματος. Πριν από δύο χρόνια με τον αέρα του θριαμβευτή οι Εργατικοί του Στάρμερ επέστρεφαν στην εξουσία ύστερα από απουσία 14 χρόνων και με τη χώρα εκτός Ευρώπης.
Ο δικομματισμός και η μακρόχρονη παραμονή στο αξίωμα του πρωθυπουργού υπήρξαν για ενάμιση αιώνα τα σταθερά χαρακτηριστικά του βρετανικού πολιτικού συστήματος.
Μετά το δημοψήφισμα για το Brexit πριν από 10 χρόνια, η μακράς διαρκείας πρωθυπουργική θητεία αποτελεί παρελθόν, ενώ ο δικομματισμός, απ’ ό,τι φαίνεται, δίνει την τελευταία μάχη οπισθοφυλακής.
Πλειοψηφικό σε μονοεδρική περιφέρεια το βρετανικό εκλογικό σύστημα είναι μέχρι σήμερα η σκληρή γραμμή άμυνας του δικομματισμού που δεν αποτυπώνει πλέoν την κυρίαρχη ατζέντα αντιπαράθεσης εναλλακτικών προγραμμάτων διακυβέρνησης.
Έτσι, η επιβίωση του δικομματισμού δεν περιορίζει την πολιτική αστάθεια, με τους πρωθυπουργούς να εναλλάσσονται με απίστευτη συχνότητα.
Στη σημερινή Βρετανία σημείο αναφοράς της δικομματικής εναλλαγής είναι η γραμμή πλεύσης που διαμόρφωσαν ο διάδοχος της Θάτσερ, Μέιτζορ, και στη συνέχεια οι Μπλερ και Γκόρντον Μπράουν. Παρ’ όλο που υπάρχει επίγνωση ότι το Brexit δεν οδήγησε πουθενά, οι δυσαρεστημένοι δεν έχουν πρόβλημα.
Ξαναβγάζουν από την ντουλάπα τον λαϊκιστή Νάιτζελ Φάρατζ, ο οποίος δεν χρειάζεται να πείσει κανέναν και για τίποτα. Με αναγνωρίσιμο σημείο της πολιτικής του ταυτότητας την πατρότητα του Brexit. Το 1997, στην πρώτη επιστροφή των Eργατικών από την αντιπολίτευση όπου τους είχε εγκλωβίσει για 19 χρόνια η Θάτσερ, υπήρχε ένα πολιτικό μήνυμα που ξεπερνούσε τα όρια της Μάγχης: η παραδοχή ότι η προσαρμογή στην παγκοσμιοποίηση μπορεί να συνυπάρξει με έναν έστω και ελάχιστο κοινό παρονομαστή διορθωτικής κοινωνικής παρέμβασης του κράτους.
Όταν το 2010, έπειτα από 13 χρόνια εξουσίας, οι Eργατικοί ξαναπέρασαν στην αντιπολίτευση δεν είχε μείνει τίποτα από το όραμα και τη λάμψη του τρίτου δρόμου.
Το συγκριτικό πλεονέκτημα των Eργατικών ήταν η αντίστιξη με τους δημαγωγικούς τυχοδιωκτισμούς του Φάρατζ και των οπαδών του Brexit. Ο Μπέρναμ πήρε χθες τη σκυτάλη από τον Στάρμερ με χαμηλές προσδοκίες.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr