Η δημόσια παραδοχή εκ μέρους του κόμματος Τσίπρα ότι δεν πρόκειται να αγγίξει τα παραμάγαζα εμπορίας πτυχίων που έχει στήσει η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει όντως την αξία της, όχι όμως για τον λόγο για τον οποίο κυρίως σχολιάστηκε, δηλαδή σαν μια υποτιθέμενη «οβιδιακή μεταμόρφωση» στις θέσεις του για την εκπαίδευση.
Άλλωστε, ήδη πριν από τις εκλογές του 2023, ο Αλέξης Τσίπρας, επικεφαλής τότε του «όλου» ΣΥΡΙΖΑ, δήλωνε ότι δεν θα είχε πρόβλημα με τη λειτουργία παραρτημάτων ξένων ιδιωτικών πανεπιστημίων αν ήταν… «να έρθει στην Ελλάδα το Harvard». Για την Ιστορία, με κάτι τέτοια παπατζιλίκια -κατά το κοινώς λεγόμενο- υποστήριξε τον νόμο του ο Κ. Πιερρακάκης, κάνοντας κουρελόχαρτο και το ίδιο το άρθρο 16 του Συντάγματος, που τώρα ετοιμάζονται να αναθεωρήσουν Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ μαζί. Ούτε νομίζουμε πως υπάρχει κανείς, ιδίως μετά την «πικρή» για πολλούς εμπειρία του 2015-2019, μετά τη συναινετική αντιπολίτευση του 2019-2023 και μετά από μια τριετία αφωνίας και «rebranding» στις ΗΠΑ και αλλού, που να είχε στα σοβαρά την εντύπωση ότι ο Αλ. Τσίπρας έρχεται εν έτει 2026 για να φέρει τα πάνω κάτω…
Το ενδιαφέρον είναι ότι πλέον οι συγκλίσεις και οι κοινές δεσμεύσεις των κομμάτων του συστήματος στην κυρίαρχη πολιτική έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε να μπορούν να συνδυάζονται τα χιλιοειπωμένα προεκλογικά συνθήματα περί «πολιτικής αλλαγής» με επίσης προεκλογικές διαβεβαιώσεις του τύπου «τι να κάνουμε, τώρα υπάρχουν…», σχετικά με εμβληματικά παραδείγματα της ασκούμενης πολιτικής.
Το παραπάνω, όμως, δεν αφορά μόνο τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Μια εξόχως αντιλαϊκή «διαμορφωμένη πραγματικότητα» θα δούμε όπου κι αν κοιτάξουμε: στο δημοσιονομικό πλαίσιο των «ματωμένων» πλεονασμάτων, στα χρηματιστήρια ενέργειας, στην απολιγνιτοποίηση, στις συνθήκες «ζούγκλας» και τα 13ωρα στους χώρους δουλειάς, στην ασυδοσία των funds κ.ο.κ. Πάνω απ’ όλα, τη βλέπουμε στην επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας στους ανταγωνισμούς και στους πολέμους, που εκφράζεται με ξένες βάσεις στο έδαφός της, με θηριώδεις οικονομικές δεσμεύσεις στο ΝΑΤΟ, με στρατιωτικές αποστολές εκτός συνόρων, που ήδη εμπλέκονται άμεσα και στις πολεμικές επιχειρήσεις.
Όλα αυτά, βεβαίως, δεν «υπάρχουν» τυχαία, αλλά επειδή εξυπηρετούν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, αυτών που έχουν την πραγματική εξουσία σε αυτή τη χώρα, και των διεθνών συμμαχιών της. Δεν «έπεσαν από τον ουρανό», αλλά για να υπάρξουν έχουν φροντίσει η σημερινή και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και του Τσίπρα. Με αυτά, λοιπόν, καλούν τον λαό να συμβιβαστεί, τόσο ο Μητσοτάκης, όταν τον εκβιάζει με την ανάγκη διασφάλισης της αντιλαϊκής «σταθερότητας», όσο και το ΠΑΣΟΚ με τα «κοστολογημένα» του προγράμματα, αλλά και το κόμμα Τσίπρα με τον πολιτικό «ρεαλισμό» της υποταγής που λανσάρει.
Οι ομολογίες τους, όμως, έχουν μια επιπλέον αξία, αν διαβαστούν ανάποδα από τον λαό. Επιβεβαιώνουν ότι το πραγματικό δίλημμα των επόμενων εκλογών δεν είναι ποιος θα αναλάβει να διαχειριστεί αυτή τη μιζέρια, να υλοποιήσει το κοινό τους αντιλαϊκό πρόγραμμα, που είναι ήδη γραμμένο και «σφραγισμένο». Είναι το πόσο δυνατός θα είναι ο ίδιος ο λαός για να το αντιπαλέψει, να βάλει δύσκολα στην όποια αντιλαϊκή κυβέρνηση, να πετύχει νίκες και να ανοίξει τον δρόμο για τη ριζική ανατροπή αυτής της «διαμορφωμένης πραγματικότητας», σε τελική ανάλυση του σημερινού εχθρικού κράτους και του συστήματος της εκμετάλλευσης.
Κόντρα στη «μαύρη» ομοφωνία τους και στα ακόμη πιο δύσκολα που ετοιμάζουν για τον λαό, η νέα ενίσχυση του ΚΚΕ θα είναι το πιο ισχυρό εφόδιο και η μόνη που μπορεί να δώσει ανάσα ελπίδας και αισιοδοξίας ότι ναι, τα πράγματα αλλάζουν.
*Μέλους του Γραφείου Τύπου της Κ.Ε. του ΚΚΕ
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr