Η Ταμίλα Κουλίεβα συγκεντρώνει τον θαυμασμό του κόσμου γιατί είναι προικισμένη με ταλέντο, γνώση και καλλιτεχνική παιδεία. Γεννήθηκε στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Σπούδασε σκηνοθεσία στο Πανεπιστήμιο Πολιτισμού της Μόσχας καθώς και υποκριτική. Αναγνωρίζει τις αξίες που διδάχθηκε από αυτή της τη φοίτηση.
Ο Δημήτρης Παπανικολάου πιστεύει στον αυτοσχεδιασμό, γιατί εκεί ο ηθοποιός γίνεται πηγαίος και αυθόρμητος. Στο σίριαλ «Άγιος Έρωτας» μέσα από τον ρόλο του βλέπεις τις αποχρώσεις μιας ζωής που γεννιούνται σιγά σιγά κι αυτό αντανακλάται στην ψυχή του.
Η συνάντησή μας έγινε, όπως με όλους τους συνδημιουργούς, στην Πινακοθήκη Γκίκα, σ’ αυτό τον μαγικό χώρο που πάντα μας υποδέχεται φιλόξενα.
Πώς ξεκίνησε η συνεργασία σας;
Ταμίλα Κουλίεβα: Η δική μας συνάντηση έγινε στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού, του Στάθη Λιβαθινού, με αφορμή την παράσταση «Μήδεια». Συναντηθήκαμε τώρα τηλεοπτικά και συνεργαζόμαστε με χαρά αυτό το καλοκαίρι, περιοδεύοντας με το έργο του Ντε Φιλίπο «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Γνωριστήκαμε κάτω από άκρως δημιουργικές συνθήκες και πολύ όμορφα και αγαπησιάρικα. Έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια.
Τι εκτιμάς περισσότερο στον Δημήτρη;
Τ.Κ.: Την προσωπικότητά του. Την ευγένειά του. Ότι είναι άκρως δημιουργικός άνθρωπος, το χιούμορ του. Έχει πολλά θετικά οπότε μην ξενυχτήσουμε.
Δημήτρης Παπανικολάου: Εγώ θα πω το μυστικό. Ήμουν σπουδαστής, είδα την Ταμίλα το 1999 στο «Κτήνος στο Φεγγάρι» στο Από Μηχανής θέατρο με σκηνοθέτη τον Στ. Λιβαθινό. Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν μπορούσα να σηκωθώ απ’ το κάθισμα. Μου είπαν ότι κλείνει το θέατρο. Είχα πάθει σοκ με αυτό το κορίτσι. Της έγραψα ένα γράμμα. Το έδωσα σε μια μαθήτριά της για να της το δώσει. Επί δέκα χρόνια το κρατούσα μυστικό.
Τ.Κ.: Συνοδευόταν κι από ένα δώρο, ένα βιβλιαράκι Λόρκα. Ήταν αντίτυπα που είχαν τα σκίτσα του. Εγώ αναζητούσα αυτόν τον άνθρωπο και δεν μπορούσα να τον βρω. Μετά τον είδα στην παράσταση «Ντιμπούκ» και συγκινήθηκα.
Δ.Π.: Εκεί της το είπα. Ποτέ πριν δεν είχα γράψει σε ερμηνευτή και ποτέ μετά. Δεν είναι κάτι που συνηθίζω.
Τ.Κ.: Καταλαβαίνετε λοιπόν τη διακριτικότητα αυτού του ανθρώπου.
Δ.Π.: Ήταν και είναι φαινόμενο στη σκηνή.
Δεν είναι τυχαίο. Προέρχεται και από την πατρίδα των κορυφαίων θεατρολόγων. Έχει σπουδάσει θέατρο στη Ρωσία.
Τ.Κ.: Η θεατρική παιδεία που έχω αποκομίσει είναι πολύ σημαντική και έχει ένα βάρος. Παλαιότερα αισθανόμουν αμηχανία γι’ αυτό καθώς συνειδητοποιούσα ότι βρίσκομαι στην Ελλάδα, που γέννησε το θέατρο κι αυτό επίσης είναι τεράστιο για μένα. Είναι η «ρώσικη σχολή» που έχει συγκεκριμένη αντίληψη που σχετίζεται με τη σοβαρότητα, την καλλιέργεια και την πολύ σημαντική εκπαίδευση σε ό,τι αφορά την τεχνική ενός ηθοποιού. Να μπορεί, να ξέρει, να έχει αντίληψη.
Επειδή έχω σπουδάσει σκηνοθεσία, ξέρω ότι είναι δύο διαφορετικά επαγγέλματα. Στη ρωσική σχολή έχω συνηθίσει το θέατρο σκηνοθετών. Αυτό τι σημαίνει; Ότι ο σκηνοθέτης είναι αυτός που θα οδηγήσει την ομάδα, θα τους παρασύρει, θα τους εμπνεύσει, θα τους κάνει να ταξιδέψουν και να πουν αυτά που θα θέλει να πει εκείνος.
Πιστεύετε στον αυτοσχεδιασμό;
Δ.Π.: Πιστεύω στον αυτοσχεδιασμό και ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να ξέρει πάνω σε τι αυτοσχεδιάζει. Πολύ συχνά ακούμε να λένε αυτοσχεδιάζω και βλέπουμε κάτι χωρίς καμία λογική από πίσω. Ένα σκόρπισμα χωρίς να ξέρει ο άλλος για ποιο λόγο προσπαθεί να πείσει. Πρέπει πάντα ο ηθοποιός να βρίσκει ένα θέμα το οποίο πρέπει να στηρίξει.
Τ.Κ.: Ο αυτοσχεδιασμός είναι κάτι ζωντανό. Μετά έχει σημασία πώς αυτό μπορείς να το χρησιμοποιήσεις, να προσθέσεις και να το ενώσεις με τη σκηνή που δραματουργικά είναι πολύ συγκεκριμένη και περιέχει πράγματα που πρέπει να ειπωθούν. Αυτή η ένωση είναι ένα επόμενο σκαλί που ίσως είναι και πιο δύσκολο.
Δ.Π.: Εκεί είναι και το μεγάλο ταλέντο. Κανονικά, πρέπει να είσαι πηγαίος και αυθόρμητος.
Ανακαλύπτετε καινούργια στοιχεία μέσα από τις πρόβες;
Τ.Κ.: Εγώ βρίσκω συνεχώς καινούργια στοιχεία στην πρόβα. Μαθαίνω το δικό μου ταβάνι και τα όρια μέσα από αυτή τη διαδικασία. Είναι το πιο σημαντικό για μένα. Μπορεί να κουβαλάς κάποια πράγματα που δεν δημιουργήθηκαν ποτέ κατάλληλες συνθήκες για να ξετυλίξεις, συναισθηματικά, νοητικά, που υπάρχουν μέσα μας. Το θέμα άλλωστε του έργου έχει άμεση σχέση με τον αυτοσχεδιασμό, γιατί έχει να κάνει με μπουλούκι. Στα μπουλούκια αυτοσχεδίαζαν για τα πάντα, τι θα χρησιμοποιηθεί, τι θα φορεθεί, πώς στη σκηνή θα ειπωθεί.
Πείτε μου για το έργο.
Δ.Π.: Είναι ένα νεανικό έργο του Εντουάρντο Ντε Φιλίπο, γραμμένο από τη ζωή του. Είχε φτιάξει μια μικρή ομάδα με τα αδέρφια του και έπαιζαν μαζί. Έζησαν όλες τις δυσκολίες του επαγγέλματος, μέχρι που εκπληρώθηκε το μεγάλο τους όνειρο, να φτιάξουν τον δικό τους θίασο Ντε Φιλίπο που έπαιζαν μαζί τα τρία αδέρφια μέχρι να χωρίσουν κι αυτοί όπως συμβαίνει σε όλες τις καλές ομάδες.
Έχει πολύ ιδιαίτερα στοιχεία από τη ζωή του. Το πιο σημαντικό είναι ότι μιλάει για πάρα πολύ βαθιά πράγματα με έναν ιδιαίτερο, ποιητικό και πολλές φορές κωμικοτραγικό τρόπο.
Τ.Κ.: Είναι μια πολύ τρυφερή κωμωδία.
Τι σημαίνει για σας έρωτας;
Δ.Π.: Είναι τεράστια δύναμη. Θέλεις να είσαι η καλύτερη εκδοχή σου. Κι επειδή υπάρχει πια περασμένη στο γενετικό υλικό μας η φράση ότι ο έρωτας καταλαγιάζει και περνάει σε μια φάση της αγάπης, εγώ προσπαθώντας να κρατηθώ κόντρα σ’ αυτό, θεωρώ και ελπίζω ότι υπάρχουν τρόποι ανανέωσης που έχουν να κάνουν με την έκπληξη. Μερικές φορές μπορεί να χρειαστεί να κάνεις και συμμέτοχο τη σκέψη, να επιστρατεύσεις κάποιες στρατηγικές. Παρ’ όλα αυτά νομίζω πως τ’ αξίζει ο έρωτας.
Παρ’ ότι εκ πρώτης θα έλεγες ότι είναι κάτι εξαιρετικά σωματικό. Φυσική δύναμη. Νομίζω ότι πάει παρεούλα με το εγκεφαλικό.
Τ.Κ.: Σκέφτομαι ότι το ερωτικό στοιχείο μπορεί να υπάρχει παντού. Για εμένα υπάρχει και στη δουλειά μου, είμαι ερωτευμένη με αυτό που κάνω. Ερωτας είναι η φύση, όταν βλέπω κάτι συγκλονιστικό. Σε κάποια ηλιοβασιλέματα, λέω, βρίσκω ότι υπάρχει ο θεός. Ο έρωτας αφορά και τις φιλικές σχέσεις. Αναλόγως τι περιεχόμενο βάζει ο καθένας σε αυτή τη λέξη.
Όλοι γεννιόμαστε ελεύθεροι και ανεξάρτη-τοι, όμως υπάρχουν καταστάσεις που μας αναγκάζουν να παλέψουμε γι’ αυτά.
Τ.Κ.: Ο άνθρωπος δεν γεννιέται φορέας μιας γλώσσας, μιας θρησκείας, μιας κουλτούρας. Γεννιέται ελεύθερος. Το λέει και το έργο. Είναι ένα αγαθό που συνεχώς χρειάζεται να το διεκδικούμε.
Γίνεται πόλεμος για τα συμφέροντα και τους πόρους. Πάντα πληρώνει ο κόσμος και είναι πολύ καθαρό στα μάτια μου το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Ξεκινάνε κάτι για να τραβήξουν την προσοχή μας από κάποια σκάνδαλα και γεγονότα που δεν πρέπει να μείνουμε σε αυτά. Και πάει λέγοντας.
Είναι τρομακτικό. Καμιά φορά, όταν είμαι στα κάτω μου, σκέφτομαι ότι για να συμβαίνει αυτό σήμερα αποτύχαμε σαν είδος. Δυστυχώς, η τεχνολογία προχωράει και ο άνθρωπος δεν βλέπω να εξελίσσεται αλλά να οπισθοδρομεί συνεχώς. Δεν είμαι ο άνθρωπος που θα μιλάει για τη γενιά του και θα λέει ότι παλιά δεν ήταν έτσι. Κάθε γενιά έχει αξία, δικές τις αναφορές κ.λπ. κ.λπ.. Βλέπω ότι το ενδιαφέρον για την καλλιέργεια, να εμβαθύνει περισσότερο στη σκέψη, να έχει αντίληψη και κριτική όλο και λιγοστεύει. Πάλι πιστεύω κι αυτό είναι πολιτική.
Όσο μεγαλύτερη οπισθοδρόμηση υπάρχει στον άνθρωπο, όσο λιγότερο σκέφτεται, τόσο το καλύτερο για να μπορεί να χειραγωγηθεί πιο εύκολα.
Δ.Π.: Το μόνο που μου έρχεται πηγαία να πω είναι ότι εγώ δυσκολεύομαι πολύ να βρω πού βρίσκεται η ελευθερία. Προσπαθώ να την εντοπίσω σε σχέση με μένα και τη δική μου ζωή και νομίζω ότι είναι ίσως μόνο η στιγμή που κάποιος άνθρωπος δημιουργεί κάτι. Πιο πολύ, εκεί που ο καλλιτέχνης βρίσκεται σε μια στιγμή έμπνευσης ή μια έκρηξη καλλιτεχνικής μορφής. Διαφορετικά, δεν μπορώ να δω πού εγώ είμαι ελεύθερος. Η μεγάλη μου κόρη έχει 20 μέρες που εξαιτίας του πολέμου δεν μπορεί να κοιμηθεί. Είναι απόφοιτη της Γ’ Λυκείου και βρίσκεται στην Ελλάδα. Θεωρεί ότι ο πόλεμος είναι δίπλα μας. Στον ύπνο της βλέπει ότι δεν υπάρχει η Ακρόπολη. Μεγάλωσε στα Πετράλωνα και η Ακρόπολη είναι το πρώτο πράγμα που βλέπει όταν βγαίνει απ’ το σπίτι της.
Στην πραγματικότητα είναι ένα τσακ απ’ το να βγαίνεις και να μη βλέπεις τίποτα. Επειδή εμένα αυτό που με πονάει περισσότερο απ’ όλα σε αυτή την ιστορία –όπως πιστεύω και όλους τους ανθρώπους– είναι τα παιδιά, γιατί είναι εν δυνάμει τα πάντα και τίποτα – εννοώ ότι εν δυνάμει είναι το παν και επειδή στην πραγματικότητα είναι τόσο αδύναμα είναι τίποτα– επιλέγω να σας πω αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο παιδί μου. Πέρα από τα άλλα, που συμβαίνουν και είμαστε σκλαβωμένοι και περιχαρακωμένοι απ’ όλες τις πλευρές. Γι’ αυτό αναφέρομαι στην καλλιτεχνική έκρηξη, κάτι που μπορεί να συγκινήσει εσένα και μετά εσύ να προσπαθήσεις από αυτό που σε συγκίνησε να ταράξεις κάποιον άλλο. Εκεί μπορώ να δω μια χαραμάδα.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr