Κοιτάζω την αφίσα της έκθεσης «Η Ζωγραφική στο Ιόνιο: 18ος – 19ος αιώνας», η οποία αναπαριστά την εικόνα της Ισαβέλλας Θεοτόκη-Αλμπρίτζη. Το πορτρέτο της – έργο του Πέτρου Παυλίδη-Μινώτου με οδηγεί στο Παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης στη «μαγεύτρα», όπως την χαρακτηρίζει ο Παλαμάς, Κέρκυρα, συγκεκριμένα στην περιοχή της Κάτω Κορακιάνας. Εκεί θα συναντήσω «από κοντά» την περίφημη salonnière της Ιταλίας στο Κτίριο Καστελλίνο, στο οποίο στεγάζεται το ανανεωμένο Παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης.
Η έκθεση υλοποιήθηκε με αφορμή την επέτειο των 200 ετών από την ίδρυση της Ιονίου Ακαδημίας, το Ιόνιο Πανεπιστήμιο και την Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου. Η σημαντικότητά της υπήρξε και η ιδανική αφορμή ή εκκίνηση για να αναβαθμιστούν οι υποδομές του Παραρτήματος στην Κέρκυρα, ώστε να βελτιωθεί η εμπειρία του επισκέπτη και να παρουσιαστούν, σύμφωνα με τις σύγχρονες μουσειολογικές και μουσειογραφικές προδιαγραφές, τα πάνω από 70 έργα ζωγραφικής 30 καλλιτεχνών (τέμπερες, ελαιογραφίες, σχέδια, χαρακτικά), και τεκμήρια (χειρόγραφες πραγματείες, έντυπες εκδόσεις, αρχειακά έγγραφα) για τη ζωγραφική στο Ιόνιο.
Πίσω στα χνάρια της ιστορίας για να μάθω ποια είναι ακριβώς η Ισαβέλλα Θεοτόκη-Αλμπρίτζη… Διαβάζω ότι ήταν γεννημένη το καλοκαίρι του 1760, από πατέρα Κερκυραίο, και μητέρα Βενετσιάνα, την Κοντέσσα Nicoletta de Vejia. Ο πατέρας της είχε φροντίσει ιδιαίτερα για τη μόρφωσή της επιλέγοντας αξιόλογους δασκάλους. Σε ηλικία 16 ετών παντρεύτηκε τον Carlo Antonio Marin και μετά τη γέννηση του γιου τους, μετακόμισαν στη Βενετία. Η Ισαβέλλα Θεοτόκη-Αλμπρίτζη δεν επέστρεψε ποτέ στην Κέρκυρα, αλλά ο νους της σίγουρα ήταν εκεί, αφού στήριξε με τον δικό της πνευματικό τρόπο τους αγώνες για την ελευθερία των Επτανήσιων και συνήθιζε να μιλάει για την Ελλάδα. Μετά τον χωρισμό της ο δεύτερος σύζυγός της θα στηρίξει την προσωπικότητά της και τον χαρακτήρα της ως χαρισματική οικοδέσποινα και συγγραφέας, με το σπίτι της να γίνεται στέκι για ανθρώπους του πνεύματος. Μόνο να πω ότι στο φιλολογικό της σαλόνι έχουν συζητήσει προσωπικότητες από όλη την Ευρώπη, όπως ο Γκαίτε, ο λόρδος Βύρωνας, ο Chateubriand, ο Sir Walter Scott, ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο Ανδρέας Μουστοξύδης κ.ά. ενώ λέγεται ότι στο salon της μπορούσε να ακούσει κανείς ταυτόχρονα συζητήσεις σε 20 γλώσσες και τοπικές διαλέκτους.
Πέτρος Παυλίδης-Μινώτος Πορτρέτο Ισαβέλλας Θεοτόκη-Αλμπρίτζη, α μισό 19ου ελαιογραφία, 55×41 / 70x55x5 Αναγνωστική Εταιρία, Κέρκυρα
Αυτό λοιπόν, είναι ακριβώς το πρώτο ξεχωριστό στοιχείο που εντοπίζω στην έκθεση «Η Ζωγραφική στο Ιόνιο: 18ος – 19ος αιώνας», ότι δηλαδή σε κάνει να θες να αναζητήσεις παραπάνω την ιστορία πρώτα από τις προσωπικότητες που συναντάς στις προσωπογραφίες της. Τα έργα, τα τεκμήρια και το ιστορικό τους πλαίσιο μαζί με τις πληροφορίες που δίνονται σου δίνουν το έναυσμα για να ψάξεις κι άλλο για αυτή τη λεγόμενη Επτανησιακή Σχολή που αν και πολύ γνωστή, δεν πιστεύω κατά τ’ άλλα ότι έχει φωτιστεί όσο της αξίζει όσον αφορά στη σημασία της και την επίδρασή της ή τη θέση της στη νεότερη ελληνική τέχνη.
Η έκθεση καλύπτει χρονολογικά τη ζωγραφική στον χώρο του Ιονίου από την ύστερη Βενετοκρατία έως τις πρώτες δεκαετίες μετά την Ένωση, το 1864. Όπως επισημαίνει η Μαρίνα Παπασωτηρίου, Επιμελήτρια του Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα: «Είναι σπάνιο να βρίσκονται τόσα έργα επτανησιακής τέχνης συγκεντρωμένα σε ένα μουσείο, μια πινακοθήκη. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που η “επανεκκίνηση” του Παραρτήματος στην Κέρκυρα έγινε με μια έκθεση για τα Επτάνησα, καθώς είμαστε στα Επτάνησα και δεν είναι τυχαίο το ότι η Εθνική Πινακοθήκη έφερε το Παράρτημα εδώ. Γιατί η Κέρκυρα ήταν πάντα στο σταυροδρόμι της πρωτοπορίας και των νέων τάσεων μεταξύ Ανατολής και Δύσης».
Η έκθεση ξεκινάει με κάτι που δεν περιμένεις απαραίτητα από μία έκθεση ζωγραφικής και είναι το χειρόγραφο του Παναγιώτη Δοξαρά με τη μετάφραση κειμένων του Λεονάρντο Ντα Βίντσι – ένα σπάνιο κειμήλιο από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας που βγήκε για πρώτη φορά εκτός της Αθήνας, για να ταξιδέψει τόσο μακριά. Ο επιστημονικός επιμελητής της έκθεσης, ο Παναγιώτης Ιωάννου, από το Πανεπιστήμιο Κρήτης, μοιράζεται ειδικότερα για τα τεκμήρια της έκθεσης: «Αυτό που θέλαμε να αναδείξουμε είναι όχι μόνο μία γενική και αόριστη έκθεση με έργα, αλλά και πώς τεκμηριώνεται η καλλιτεχνική παραγωγή στο Ιόνιο και μετά πώς γίνεται βαθμιαία μία Σχολή που έχουμε συνηθίσει να τη λέμε “Επτανησιακή” αλλά και τον τρόπο που από μία περιφέρεια γίνεται ένα κέντρο που επηρεάζει σε ένα βαθμό και τον εθνικό κορμό, μετά βέβαια την Ένωση του 1864.
Ένα από τα σημεία ήταν η διασύνδεση με την ιταλική χερσόνησο ή όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε με τη Δύση. Θέλαμε δηλαδή να αναδείξουμε την ξεχωριστή παραγωγή που λαμβάνει χώρα στο Ιόνιο από την ύστερη Βενετοκρατία μέχρι τις πρώτες δεκαετίες μετά την Ένωση και πώς έχουμε εκεί μία πρώτη παραγωγή που μπορεί να έχει διαμορφωτικά χαρακτηριστικά και για τη μετέπειτα καλλιτεχνική παραγωγή στην Ελλάδα, αλλά και την Ανατολική Μεσόγειο. Έτσι η επιλογή έγινε με αρχή τον 18ο αιώνα από τον θεωρούμενο ιδρυτή της νεοελληνικής ζωγραφικής, τον Παναγιώτη Δοξαρά και ξεκινάει με τη θεωρητική, με την ιδρυτική πράξη, που είναι το χειρόγραφο “Τέχνη Ζωγραφίας (1724)”. Και “ξεδιπλώνεται” το πώς παράλληλα από τη μια τα έργα και από την άλλη τα τεκμήρια στον 18ο αιώνα δείχνουν αυτή τη διάβρωση ή την αφομοίωση καλλιτεχνικών τρόπων από την ιταλική χερσόνησο».
Στην έκθεση αυτή συναντάμε ονόματα και μάλιστα κάποια πολύ μεγάλα, αλλά όλα αξίζουν να αναφερθούν γιατί καθένα είναι η αφορμή για την αναζήτηση της εργογραφίας τους και της ιστορίας των ίδιων των ζωγράφων. Μία ιστορία πολύ ζωντανή, καθώς βγαίνοντας από το Παράρτημα και περπατώντας στο νησί της Κέρκυρας, τα ονόματα αυτά θα τα ξανασυναντήσεις σε οδούς, σε σημάνσεις για τις κατοικίες τους, ενώ κάποιες από τις ίδιες τις τοπιογραφίες τους θα τις αντικρίσεις ολοζώντανες, σχεδόν ίδιες, μπροστά σου. (Γεώργιος Άβλιχος,Αριστείδης Βαρούχας, Θεμιστοκλής Βαρούχας, Διονύσιος Βέγιας, Σπυρίδων Βεντούρας, Νικόλαος Βισκόντης, Άγγελος Γιαλλινάς, Παναγιώτης Δοξαράς, Κωνσταντίνος Ιατράς, Νικόλαος Καλλέργης, Νικόλαος Καντούνης, Νικόλαος Κουτούζης, Γεώργιος Μηνιάτης, Βικέντιος Μποκατσιάμπης, Νικόλαος Ξυδιάς-Τυπάλδος, Χαράλαμπος Παχής, Πέτρος Παυλίδης-Μινώτος, Γεράσιμος Πιτζαμάνος, Ιερώνυμος Πλακωτός, Ελένη Σπ. Προσαλέντη, Παύλος Προσαλέντης, Σπυρίδων Προσαλέντης, Γεώργιος Σαμαρτζής, Περικλής Τσιριγώτης, Διονύσιος Τσόκος, Raffaello Ceccoli).
Η Έλενα Χαμαλίδη από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο έχοντας τον γενικό συντονισμό της έκθεσης και την αρχική ιδέα, μοιράζεται κατά την ξενάγησή μας ότι πολλά από τα έργα βγήκαν για πρώτη φορά και συντηρήθηκαν από την Εθνική Πινακοθήκη, τονίζοντας τη μεγάλη αυτή διαδικασία που χρειάστηκε. Επισημαίνει και τη σημαντική μορφή του Γεράσιμου Πιτζαμάνου, ο οποίος φοίτησε στην Ακαδημία Τέχνης στη Ρώμη με την αυτοπροσωπογραφία του και το δίπλωμά του να βρίσκονται στην έκθεση.
Παχής Χαράλαμπος(Κέρκυρα 1844-Κέρκυρα 1891) Πρωτομαγιά στην Κέρκυρα, π. 1875-1880 Λάδι σε μουσαμά Διαστάσεις έργου: 61 x 50 εκ. Διαστάσεις έργου ΕΝ: 61 x 50 cm Π.483
Κατά τη διαδρομή της έκθεσης στην αρχή κυριαρχούν τα θρησκευτικά θέματα, στη συνέχεια υποχωρούν και συναντάμε προσωπογραφίες, τοπιογραφίες και θέματα από την καθημερινή ζωή, όπως η «Πρωτομαγιά στην Κέρκυρα, π. 1875-1880» από τον Παχή Χαράλαμπο. «Μια διαδικασία εκκοσμίκευσης ουσιαστικά», όπως επισημαίνει η ιστορικός τέχνης Έλενα Χαμαλίδη. Μπορούμε να εντοπίσουμε στα έργα τους, πώς οι Επτανήσιοι, οι καλλιτέχνες οι οποίοι μπορεί να ήταν αυτοδίδακτοι ή να είχαν μαθητεύσει δίπλα σε κάποιον ιερωμένο που ζωγράφιζε ή δίπλα σε κάποιον άλλο καλλιτέχνη, συνεχίζουν τις σπουδές τους στην Ιταλία. Βενετία, Νάπολη και Ρώμη, ήταν τα τρία βασικά κέντρα στα οποία σπούδαζαν οι Επτανήσιοι. «Και εδώ έχουμε έργα», όπως αναφέρει η Μαρίνα Παπασωτηρίου «τα οποία στην πλειοψηφία τους είναι αντιγραφές από έργα άλλων Ιταλών ζωγράφων. Διότι συνήθως δίπλα από τη Σχολή υπήρχε και μια μικρή Πινακοθήκη, όπου χρησίμευε και ως παιδαγωγικό όργανο για τους φοιτητές της Ακαδημίας. Οπότε αυτοί οι άνθρωποι έβλεπαν, αντέγραφαν, εξασκούνταν στο σχέδιο, στο χρώμα και στη σύνθεση και ουσιαστικά αυτή είναι μια πολύ σημαντική ενότητα για την ακμή πια της επτανησιακής ζωγραφικής, αφού γυρίζουν από την Ιταλία με ένα πολύ γερό “χαρτί” σπουδών στα χέρια τους».
Στην έκθεση αυτή συμβαίνει και κάτι πολύ ιδιαίτερο υπάρχει το πρώτο έργο με αριθμό εισαγωγής «Ένα» στην Εθνική Πινακοθήκη, που μπήκε στις αποθήκες της και βγήκε από αυτές ειδικά για το Παράρτημα και είναι «Η Προσκύνηση των Μάγων» του Πέτρου Παυλίδη-Μινώτου.
Αυτή η έκθεση όπως μοιράστηκε η ομάδα ήταν ένα πραγματικός άθλος, καθώς ήταν πολύ ευτυχές ότι οι συνεργασίες με φορείς ήταν πάρα πολλές και οι οποίοι έδωσαν έργα και τεκμήρια είτε σε φυσική μορφή είτε σε ψηφιακή μορφή. Ο κύριος όγκος των έργων της έκθεσης προέρχεται από την Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου (Αθήνα), τα οποία όμως ήταν αποθηκευμένα και χρειάστηκαν να βγουν από τις αποθήκες της και να συντηρηθούν. Δηλαδή έγινε μια μεγάλη δουλειά υποδομής σε πολλά επίπεδα, πέρα φυσικά από τη μεγάλη ερευνητική διαδικασία της ίδιας της έκθεσης. Από την αρχική ιδέα έως την υλοποίηση της τελικής έκθεσης χρειάστηκαν τρία περίπου χρόνια.
Στέκομαι στο έργο του Γεράσιμου Πιτζαμάνου «Παναγία με Βρέφος» (1803), στο εντυπωσιακό πορτρέτο του Διονύσιου Σολωμού ως βρέφος από τον Νικόλαο Κουτούζη, όπως και την προσωπογραφία της Ζακυνθινής συγγραφέως Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου από τον Νικόλαο Καντούνη, άλλο ένα όνομα που θέλω να αναζητήσω περισσότερα για τη ζωή και το έργο της. Μια έκθεση με δυνατές προσωπογραφίες αλλά και τοπιογραφίες όπως του Γεώργιου Σαμαρτζή και του Βικέντιου Μποκατσιάμπη.
Αναζητώντας τα βασικά χαρακτηριστικά της Επτανησιακής Σχολής, η Μαρίνα Παπασωτηρίου μου εξηγεί σχετικά: «Είναι η απόλυτη σχέση με την Ιταλία. Δηλαδή έχουμε επιρροή από Ιταλούς ζωγράφους. Εδώ για παράδειγμα ο Νικόλαος Καντούνης με την “Αποκαθήλωσή” του βλέπουμε ότι δεν έχει καμία σχέση με αυτήν που συναντάμε στην παραδοσιακή βυζαντινή εικονογραφία. Έτσι έχουμε περάσει πια στο πλάσιμο των μορφών, στο τρισδιάστατο, στα πάθη, στις εκφράσεις των προσώπων, στα ενδύματα, όπως και ο «Προφήτης» Aγνώστου – έργο από το Μουσείο Ζακύνθου. Ο «Προφήτης» αυτός είναι στα όρια του μανιερισμού, δηλαδή έχει μια έξαρση, δεν τηρούνται οι αναλογίες του ανθρώπινου σώματος, έχουμε μεγεθύνσεις κι εξπρεσιονισμό στα χρώματα και στην έκφραση».
«Παράλληλα όμως υπάρχει και η αντίσταση σε αυτά», όπως μοιράζεται ο Παναγιώτης Ιωάννου για τα τμήματα της έκθεσης και τα τεκμήρια της: «Υπάρχει και μια διαφορετική καλλιτεχνική παραγωγή που είναι αυτή της βυζαντινότροπης τέχνης, πιο παραδοσιακής για τον 18ο αιώνα ενώ ως προς τα τέλη του έχουμε έναν συντονισμό της καλλιτεχνικής παραγωγής με τις πολιτικές προτεραιότητες και τις ιδεολογικές διεργασίες. Αργότερα, με την ίδρυση του ελληνικού κράτους και παράλληλα με τις διαφορετικές πολιτικές εξελίξεις στο Ιόνιο, έχουμε ένα άλλο τμήμα που έχει να κάνει με την πλέον διαμόρφωση των σπουδαστών στις Ακαδημίες. Και εκεί έχουμε μία συστηματική εκπαίδευση από τον Πιτζαμάνο, από τον Προσαλέντη, μερικούς από τους πρώτους που πραγματοποιούν συστηματικές σπουδές στις Ακαδημίες της Ιταλίας και φτάνοντας μέχρι τον Άγγελο Γιαλλινά στα τέλη του 19ου αιώνα. Αυτοί όλοι οι καλλιτέχνες περνάνε όχι πλέον από μία βιωματική εκμάθηση της τέχνης, αλλά μέσα από τις εκπαιδευτικές διαδικασίες στην ιταλική χερσόνησο και επιστρέφοντας, κατά κάποιο τρόπο τα αφομοιωμένα πρότυπα τα διδάσκουν κιόλας στο Ιόνιο αρχικά, και σε άλλες περιοχές ελληνικές στη συνέχεια.
Ξυδιάς Νικόλαος, (Ληξούρι Κεφαλλονιάς 1828-Αθήνα 1909) Ο γιος του καλλιτέχνη, 1870 Λάδι σε μουσαμά Διαστάσεις έργου: 40 x 33 εκ. Διαστάσεις με πλαίσιο: 55 x 47,5 x 8 εκ. Βάθος,κορνίζα και τελάρο Διαστάσεις έργου ΕΝ: 40 x 33 cm Συλλογή Ιδρύματος Ε. Κουτλίδη Κ.330
Και τέλος έχουμε ένα άλλο τμήμα που έχει να κάνει με το πώς αυτά τα σκόρπια κομμάτια που έχουν να κάνουν με έργα, με ελαιογραφίες ή με τέμπερες ή με σχέδια ή με πραγματείες, γίνονται ιστορία και συγκροτούν ένα θεωρητικό και οπωσδήποτε ιδεολογικό λόγο. Από τα μέσα του 19ου αιώνα που έχουμε τις πρώτες ιστοριογραφικές εκθέσεις με τον Μουστοξύδη μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα, όπου φτάνουμε έως το 1993, 150 χρόνια δηλαδή μετά, με την ίδρυση του παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα».
Στο τέλος της έκθεσης υπάρχει ένα τραπέζι γεμάτο με σχετικά βιβλία, σημαντικά άρθρα που ολοκληρώνουν τα ιστορικά κομμάτια και την περίοδο που καλύπτει η έκθεση «Η Ζωγραφική στο Ιόνιο: 18ος – 19ος αιώνας» από τη ζωγραφική δηλαδή, της ύστερης βενετικής κυριαρχίας στο Ιόνιο έως τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Δίπλα του ο καναπές του Γεωργίου Ράλλη, είναι ένα σημείο-κομμάτι που φέρνει κάτι από φιλολογικό σαλόνι.
Η Έλενα Χαμαλίδη μοιράζεται για την έκθεση και για όσες αλλαγές έγιναν στις αίθουσες του χώρου του Παραρτήματος ότι: «Ακόμα και ως κοινό, που ερχόμαστε τόσα χρόνια με τους φοιτητές για να κάνουμε μάθημα, είναι μεγάλη η συγκίνηση, γιατί για εμάς αυτή η έκθεση ήταν η ανανέωση που χρειαζόμασταν και ψυχολογικά». Και η Μαρίνα Παπασωτηρίου συμπληρώνει με ενθουσιασμό πόσο μεγάλη είναι η χαρά τους που το Παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα γέμισε με κόσμο ενώ ουσιαστικά ξεκίνησε ξανά με μια έκθεση από τις ρίζες του τόπου»: «Χαίρομαι ιδιαίτερα που απ’ ότι φαίνεται όταν έχεις κάτι ωραίο να προσφέρεις στο κοινό, το κοινό ακολουθεί».
Ένα άλλο μεγάλο νέο είναι ότι κατοχυρώθηκε πλέον το ισόγειο του Παραρτήματος ως χώρος περιοδικών εκθέσεων. Ένα ζητούμενο ετών που πραγματοποιήθηκε ενώ η συνολική στήριξη της ίδιας της Διευθύντριας της ΕΠΜΑΣ, Συραγώς Τσιάρα αποδεικνύεται ουσιαστική και συνεπής. Επίσης, η Μαρίνα Παπασωτηρίου μας αποκάλυψε ότι η επόμενη έκθεση θα αφορά τον Αλέκο Φασιανό και θα είναι σε επιμέλεια της Έφης Αγαθονίκου. Παράλληλα στα πιο άμεσα σημαντικά νέα που θα συνοδεύσουν την έκθεση «Η Ζωγραφική στο Ιόνιο, 18ος – 19ος αιώνας» είναι και η καταληκτική εκδήλωση σε συνεργασία με το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, φιλοξενώντας στον εκθεσιακό χώρο τη μουσική παράσταση ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ «ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΔΕ ΡΩΣΣΗ» με τον Νίκο Ξυδάκη, την Τετάρτη 22 Απριλίου 2026 στις 19:30.
«Εκεί που ακόμα ζουν οι Φαίακες του Ομήρου και σμιγ’ η Ανατολή μ’ ένα φιλί τη Δύση», λέει ο Παλαμάς για την Κέρκυρα και στο ταξίδι μου για την έκθεση είδα τις εικόνες στα έργα να ζωντανεύουν στον ίδιο τους τον τόπο, γνώρισα φιλόξενους ανθρώπους που αγαπάνε αυτό που κάνουν και νοιάζονται επιτελώντας με σοβαρότητα το έργο τους και γνώρισα περισσότερα για τη δράση των Ιόνιων καλλιτεχνών μέσα από μία έκθεση που θες να ανατρέξεις μόνη σου στις πηγές και να μάθεις κι άλλα. Βγαίνοντας από το Παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα, όλα κάπως συντονίζονται και έρχονται σε απόλυτη σύνδεση: τόπος, άνθρωποι και ένα κράμα επτανησιακό, πολύ οικείο και ξένο, ταυτόχρονα. Σκέτη σαγήνη.
Παχής Χαράλαμπος, (Κέρκυρα 1844-Κέρκυρα 1891) Κέρκυρα, 1873 Λάδι σε μουσαμά Διαστάσεις έργου: 53 x 73 εκ. Διαστάσεις έργου ΕΝ: 53 x 73 cm Συλλογή Ιδρύματος Ε. Κουτλίδη Κ.439
Info έκθεσης:
Η ζωγραφική στο Ιόνιο: 18ος-19ος αιώνας | Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, Παράρτημα Κέρκυρας | Κτίριο Καστελλίνο, Κάτω Κορακιάνα | Ωράριο λειτουργίας: Δευτέρα – Τετάρτη – Πέμπτη – Σάββατο – Κυριακή: 8.30 – 15.30, Παρασκευή: 10.00 – 14.00 και 18.00 – 21.00, Τρίτη: κλειστά.
Πρόσβαση: Το Παράρτημα βρίσκεται σε απόσταση 14 χιλιομέτρων από την πόλη της Κέρκυρας, στην περιοχή της Κάτω Κορακιάνας, στον οδικό άξονα της Εθνικής Παλαιοκαστρίτσας, με κατεύθυνση τη Δασιά. Αστικό ΚΤΕΛ: Νο 7, αφετηρία: Πλατεία Σαρόκο – στάση Κατωμέρι
ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ | ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ «ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΔΕ ΡΩΣΣΗ»
Ένα μουσικό ποιητικό σχεδίασμα σε σύνθεση και ερμηνεία του Νίκου Ξυδάκη, με τη συνοδεία των Αλέξανδρου Καψοκαβάδη (κιθάρα, λάφτα, τραγούδι), Έφης Ζαϊτίδου (κανονάκι), Δέσποινας Σπανού (τσέλο, τραγούδι), Φώτη Μυλωνά (φλάουτο, τραγούδι) και Γιάννη Κουτάγιαρ (κοντραμπάσο). Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 22 Απριλίου 2026 στις 19:30 στον εκθεσιακό χώρο του Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα και αποτελεί την καταληκτική εκδήλωση του δημόσιου προγράμματος που υλοποιήθηκε στο πλαίσιο της έκθεσης Η Ζωγραφική στο Ιόνιο, 18ος – 19ος αιώνας σε συνεργασία με το Ιόνιο Πανεπιστήμιο.
The post Ταξίδι στην Κέρκυρα για την έκθεση «Η Ζωγραφική στο Ιόνιο» στο ανανεωμένο Παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης – Όταν τα έργα ζωντανεύουν στον τόπο τους appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα