Η Θέουτα της Ισπανίας και πριν από αυτήν ο Εβρος το 2020, το λεγόμενο «Καραβάνι της Ελπίδας» το 2019 και κάποιες άλλες δραματικές εκλάμψεις είναι εκρήξεις του ηφαιστείου της μετανάστευσης που κρυφοκαίει, συχνά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Και δεν «τσουρουφλίζει» μόνο τα ευρωπαϊκά σύνορα, όσο κι αν αυτό βρίσκεται στην πρώτη γραμμή μιας συστηματικής και κάποτε έξαλλης προπαγάνδας, αλλά κατακαίει ανθρώπινες ζωές. Χιλιάδες ανθρώπινες ζωές κάθε χρόνο, αν θέλουμε να βλέπουμε την αλήθεια. Πάνω από εκατό, αναφέρει η σχετική ειδησεογραφία, είναι οι νεκροί της αποτυχημένης απόπειρας μαζικής εισόδου από το Μαρόκο στην Ισπανία. Ενα καραβάνι θανάτου, από ανθρώπους που αναζητούσαν καλύτερη ζωή και έχασαν τη ζωή τους. Ανάμεσά τους και πολλά παιδιά.
Εχει λίγο-πολύ καταντήσει συνηθισμένο φαινόμενο. Τόσοι νεκροί εδώ, τόσοι πνιγμένοι εκεί, άλλοι τόσοι κάπου μακριά, και πάμε παρακάτω. Οπου παρακάτω η φύλαξη των ευρωπαϊκών συνόρων, η καλύτερη φύλαξη των ευρωπαϊκών συνόρων, οι φράχτες, οι πάνοπλες φρουρές. Και σε μια άτυπη ευρωπαϊκή συμφωνία κυριών και κυρίων, που ελάχιστα απασχολεί τα κέντρα εξουσίας και τα μέσα ενημέρωσης, οι λεγόμενες επαναπροωθήσεις. Η διά του παραδειγματισμού, δηλαδή του πνιγμού, αποτροπή όσων ονειρεύονται μια δουλειά στην Ιταλία ή μια πιο ασφαλή ζωή στη Γερμανία. Και ακόμα παρακάτω η εκμετάλλευση μιας σύνθετης πραγματικότητας με όρους εθνικισμού και γεωστρατηγικών βλέψεων. Με τους κυνηγημένους από τη φτώχεια και τον πόλεμο να γίνονται πιόνια στο σκάκι κρατικών εκβιασμών και απαιτήσεων.
Ελάχιστα δείχνει να απασχολεί το ερώτημα γιατί χιλιάδες άνθρωποι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους για να καταφύγουν στην Ευρώπη. Ανέστιοι, κυνηγημένοι, υπό την απειλή του ανώνυμου θανάτου, και όμως επιμένουν. Συνήθως μάλιστα προερχόμενοι από χώρες που είτε λευκοί χριστιανοί έχουν «εκπολιτίσει», είτε η Δύση εμπλέκεται στο εσωτερικό τους δράμα. Αυτό που επικρατεί στην Ευρώπη, ακόμα χειρότερα στην Αμερική του Τραμπ, δεν είναι μια ψύχραιμη συζήτηση, που θα μπορούσε να οδηγήσει στην αντιμετώπιση του προβλήματος με όρους συνόρων, ναι, εννοείται, αλλά και με όρους λογικής και ανθρωπιστικών κανόνων. Είναι μια στρατηγική με όρους άμυνας απέναντι στους «εισβολείς». Που εύλογα και εύκολα καταλήγει σε εκστρατεία ξενοφοβίας, μίσους, και -γιατί όχι;- θανάτωσης των «αλλόθρησκων».
Το πρόβλημα είναι και σύνθετο και πολύπλοκο και μπλεγμένο στα γρανάζια μιας φονικής διεθνούς πραγματικότητας. Αλλά δεν πρόκειται να το λύσουν οι εθνικοί εγωισμοί, οι ακροδεξιές αγριότητες και η καλλιεργημένη μανία κατά των «εισβολέων», που κερδίζει έδαφος παντού. Δεν λείπουν οι σοβαρές προτάσεις, που συνδυάζουν την προστασία των συνόρων με μια πολιτική σχεδιασμένης υποδοχής και νομιμοποίησης μεταναστών και προσφύγων. Αλλά όταν έχουμε φτάσει 22 ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ τους και η Ελλάδα, να καταγγέλλουν τη μεταναστευτική πολιτική του Σάντσεθ, αποκτά κρίσιμο χαρακτήρα η αντίσταση στη συστημική αγριότητα. Η επιστροφή στην πιο καίρια αρχή του ανθρωπισμού, τον απόλυτο σεβασμό της ανθρώπινης ζωής. Κι αυτό δεν μπορούμε να το αφήνουμε ούτε στην Ούρσουλα, ούτε βέβαια στον Πλεύρη και τον Μητσοτάκη. Μας αφορά όλους…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr