«Μα γιατί στριγκλίζουν τα παιδιά;», άκουσα να συζητούν πολλές φορές συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες σε διπλανά τραπέζια ή στην παραλία. «Τα δικά μου τα παιδιά ποτέ δεν ούρλιαζαν». Παρατήρηση-μομφή για τη σημερινή γονεϊκότητα.
Πράγματι, γιατί στριγκλίζουν τα παιδιά; Τι έχει συμβεί στην ελληνική οικογένεια από την οικονομική κρίση, τον Covid και δώθε; Γιατί αναγκάζονται τα παιδιά να ουρλιάζουν για να γίνουν ορατά;
Οι παιδικές χαρές και τώρα το καλοκαίρι οι παραλίες και τα χωριά γίνονται εργαλείο παρατήρησης και κατανόησης της εικόνας των σημερινών παιδιών. Όλες τους συνδέονται με ένα γεγονός. Τις κραυγές των παιδιών που εναλλάσσονται με ουρλιαχτά. Δεν είναι φωνές της κάψας του παιχνιδιού, όπως άλλοτε που αντηχούσαν όταν έπαιζαν στις γειτονιές, είναι ουρλιαχτά, είναι στριγκλιές και δεν εκπέμπουν ευχαρίστηση.
Ουρλιαχτά στα οποία κάποιοι γονείς φαίνεται να έχουν αναπτύξει μια ιδιαίτερη ανοχή και αντοχή -ή να πω ενοχή για όσους λείπουν αρκετά από το μεγάλωμα του παιδιού τους λόγω φόρτου εργασίας- ίσως γιατί έχει κατεβεί η μπάρα για τη θέσπιση ορίων σε χαμηλότερα επίπεδα από ό,τι τα προηγούμενα χρόνια, είτε γιατί απλά έχουν μάθει να κωφεύουν στις ανάγκες των παιδιών τους.
Από τις παραλίες «Μαμακοίτα» που τώρα έγιναν και «Μπαμπακοίτα», όπου οι γονείς κολυμπούν στη θάλασσα των κινητών τους, αφήνοντας τα μικρά παιδιά να βρουν την άκρη μόνα τους -πρώτη φορά είδα μοναχοπαίδια αφημένα στην ασφαλή (;) αγκαλιά της κουλούρας να τα πηγαίνει ο ελαφρύς κυματισμός πέρα-δώθε με τους γονείς καθισμένους στη σεζλόνγκ να δίνουν εντολή «κάνε μπάνιο» κι αυτά σε απάντησή τους όπλο είχαν ένα συνεχές κλάμα-νιαουρητό-γκρίνια έως που γίνονταν στριγκλιές- μέχρι τα καφέ και εστιατόρια που μετατρέπονται σε παιδότοπους, με αφηνιασμένα από την κούραση παιδιά που κανείς δεν βρίσκεται να παίξει μαζί τους πέραν των υπόλοιπων παιδιών διαφόρων ηλικιών -που κάποια, χωρίς έλεγχο, κάνουν μπούλινγκ συνήθως στα πιο ευαίσθητα, μικρότερα ή με κάποια φαινομενική αδυναμία παιδιά- και που η ίσως εξουθενωμένη ή αδιάφορη γονεϊκή φιγούρα, που θέλει κι αυτή να περάσει όμορφα, όταν τα παιδιά αγκυροβολούν στην καρέκλα που τη φιλοξενεί και αρνείται πεισματικά να την εγκαταλείψει, ζητώντας στην ουσία μια στάλα προσοχής, δεν έχει παρά να πει: «Άντε, πήγαινε με τα άλλα παιδιά να παίξεις».
Επιστημονικές έρευνες λένε ξεκάθαρα ότι τα παιδιά διά της υπερβολικής συμπεριφοράς -εν προκειμένω φωνής- ζητούν την προσοχή των γονέων, που για διάφορους λόγους δεν ανταποκρίνονται στο κάλεσμά τους και τον γονεϊκό ρόλο τους.
Είναι οι φρενήρεις καπιταλιστικοί ρυθμοί της ζωής, οι μπλε οθόνες που έχουν γίνει νταντάδες; Πολλά τα είναι, αλλά τα παιδιά το σίγουρο είναι ότι α. ανταποκρίνονται στα ερεθίσματα που λαμβάνουν, β. αγάπη αναζητούν, όπως όλοι. Μικροί και μεγάλοι.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr