Διέτρεξα κάποια ρεπορτάζ περί τη συναυλία του Αντώνη Ρέμου στην προκυμαία Θεσσαλονίκης. Συμπαθής ο τραγουδιστής, πολύς κόσμος, πολλά σχόλια, εγκωμιαστικά και ενθουσιώδη έως επικριτικά και μελαγχολικά. Στάθηκα ιδιαίτερα στο σχόλιο της Παρής Σπίνου «Ρέμος ο Μέγας» στη «Συντακτών» της Δευτέρας. Επικριτικό προφανώς, αφού το «Μέγας» (για τον Ρέμο) του τίτλου παραπέμπει ευθέως στον έφιππο ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου επί της προκυμαίας. Οπου, όπως εννόησα, το εμβληματικό γλυπτό, ούτε λίγο ούτε πολύ, «ενσωματώθηκε» στα «ντεκόρ» της συναυλίας ως «αξεσουάρ» της φήμης του λαοφιλούς τραγουδιστή.
Είδα λοιπόν, στο σχόλιο της συναδέλφου, ότι: «Πυρ και μανία, η οικογένεια του γλύπτη Ευάγγελου Μουστάκα τονίζει ότι ο τραγουδιστής, η εταιρεία, ο δήμος εκμεταλλεύτηκαν το άγαλμα για “προσωπικό όφελος, δόξα και προβολή”». Θυμήθηκα, όταν πριν από καμιά τριανταριά χρόνια, επισκέφτηκα το σπίτι του γλύπτη στην Παλλήνη. Ετοίμαζα τότε ένα ρεπορτάζ για το περιοδικό «Εψιλον» της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» για τα υπαίθρια γλυπτά, αναζητώντας μοντέλα: αυτές και αυτούς που είχαν ποζάρει στους γλύπτες. Τότε είχα μάθει ότι… Αγνωστος Στρατιώτης, στο γνωστό μνημείο του Συντάγματος, είχε ποζάρει γυναίκα· εντυπωσιακό για αδαείς, αδιάφορο για όσους έστω ελάχιστα περί γλυπτικής γνωρίζουν.
Θυμάμαι ζωηρά πώς, τότε, ο Μουστάκας (είδα τώρα ότι πέθανε το 2025, 95 ετών), μαζί και η γλυκύτατη γυναίκα του, η ποιήτρια Σαβίνα (εύχομαι να ζει), με πόση συγκίνηση μου μίλησε για τον αδελφό του (δεν ζούσε πια τότε), πιλότο της Ολυμπιακής και εξαιρετικά τολμηρό και αποφασιστικό άνθρωπο, και μου εμπιστεύτηκε, σχεδόν δακρυσμένος, ότι το μοντέλο των χεριών του Μεγαλέξανδρου ήταν τα χέρια του αδελφού του!
Τα ίδια χέρια που κράτησαν το πηδάλιο στο αεροπλάνο που μετέφερε το ’60 και το ’61 στην Αθήνα την Κάλλας. Τα ίδια χέρια που -επιστρατευμένος τον Ιούλιο του ’74- έβαζαν εμπόδια στους διαδρόμους νησιωτικών αεροδρομίων, ώστε να αποτρέψουν προσγειώσεις τουρκικών αεροσκαφών. Αλλο πατριώτες, άλλο… πατριωτάκια! Λέμε τώρα…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr