Οταν τον Φλεβάρη του 2015 παρουσιάζαμε -μέρα με χιόνια- στη Στοά Βιβλίου το βιβλίο/μελέτη «Ο εικαστικός Αντώνης Ταβάνης» της ιστορικού Τέχνης Εφης (Ευανθίας) Μαυρομιχάλη, δεν πίστευα στα μάτια μου με την κατάμεστη αίθουσα. Εξω χιόνια και μες στην αίθουσα… όρθιοι!
Δεν ξέρω σε πόσους λέει κάτι σήμερα το όνομα Αντώνης Ταβάνης, ως καλλιτέχνης, λογοτέχνης, οικοδόμος, μάστορας γενικά, πολιτικός ακτιβιστής, φίλος, φήμη… οτιδήποτε τέλος πάντων δίνει σε μια προσωπικότητα διάρκεια μνήμης. Πάντως το 2015, ο Ταβάνης ήταν νεκρός από 9ετίας.
Ομοίως, όταν πέθανε, ξαφνικά, Σεπτέμβριο 2006, εντυπωσίασε το πλήθος στο Α΄ Νεκροταφείο! Διότι, από το 1990 ήταν εγκατεστημένος μόνιμα στον Λαύκο Νοτίου Πηλίου. Οπου όχι μόνο δημιουργούσε με φρενήρεις ρυθμούς γλυπτά και άλλες εικαστικές συνθέσεις (πάνω από χίλια γλυπτά και μικρογλυπτά -σήμερα σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές σε Ελλάδα και εξωτερικό), παρεμβάσεις σε χώρους, αναπλάσεις σε εσωτερικά και αυλές, σχεδίαζε και έχτιζε ο ίδιος… Αλλά προς το τέλος του, ένα χρόνο πριν, είχε και πολιτογραφηθεί δημότης Νοτίου Πηλίου και απεβίωσε ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος!
Συγχρόνως, έγραφε. Ηδη είχε εκδώσει μια ποιητική συλλογή, μία συλλογή από μικρά διηγήματα, αυτά που τα λένε «βραχείας τέχνης» («ars brevis»), ενώ η τελευταία του συγγραφή (ανολοκλήρωτη) είναι στη διάθεσή μου και, ελπίζω, μες στο 2027, να καταφέρω να την εκδώσω…
Πιστεύω -και δεν νομίζω πως απέχω από την πραγματικότητα- ότι ένα όνομα που διαρκεί και διαπλέει το χρόνο, δεν ανήκει σε προσωπικότητα απ’ αυτές που, κατά τον Δάντη, στη «Θεία Κωμωδία» του… στον άλλο κόσμο δεν αφήνουν σκιά. Και σε τούτο τον κόσμο και στον «άλλο» συνεχίζουν να γράφουν και να τους θυμόμαστε. Ετσι δεν ήταν έκπληξη για μένα, που βρέθηκα ανάμεσα σε πολύ κόσμο, το περασμένο Σάββατο, στο «Μουσείο Ραδιοφώνου “Αντώνης Ταβάνης – Στάθης Σφονδυλιάς”» του Λαύκου, σε μια τιμητική… συν-φιλίωση, του Πολιτιστικού Συλλόγου «Δράση», στη μνήμη του Αντώνη, 20 χρόνια από τον θάνατό του…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr