Η επίσημη κήρυξη πολέμου από την Τουρκία προς την Ελλάδα αποτελεί ένα υποθετικό σενάριο ακραίας κλιμάκωσης, το οποίο όμως είναι πάντοτε στο… τραπέζι.
Μια τέτοια ενέργεια θα σήμαινε την πλήρη κατάρρευση της περιφερειακής σταθερότητας, την άμεση ενεργοποίηση διεθνών συμμαχιών και τη διεξαγωγή μιας σύγχρονης, υψηλής έντασης πολεμικής αναμέτρησης. Η Ελλάδα, βασιζόμενη στο διεθνές δίκαιο, τις ισχυρές συμμαχίες της και τις εκσυγχρονισμένες Ένοπλες Δυνάμεις της, διαθέτει τη δομή και το δόγμα για να αντιμετωπίσει την επιθετικότητα, επιφέροντας καίρια και μη αναστρέψιμα πλήγματα στον αντίπαλο.
Τι θα σημάνει ένας πόλεμος μεταξύ δύο… συμμάχων
Η ανακοίνωση μιας εμπόλεμης κατάστασης μεταξύ δύο μελών της Ατλαντικής Συμμαχίας θα προκαλούσε πρωτοφανείς τριγμούς στη διεθνή αρχιτεκτονική ασφαλείας.
Το ΝΑΤΟ θα βρισκόταν αντιμέτωπο με τη μεγαλύτερη υπαρξιακή κρίση της ιστορίας του, καθώς το Άρθρο 5 περί συλλογικής άμυνας θα δοκιμαζόταν σε ένα περιβάλλον εσωτερικής σύρραξης. Σε γεωπολιτικό επίπεδο, η Τουρκία θα απομονωνόταν σχεδόν ολοκληρωτικά από τη Δύση. Η Ουάσιγκτον και οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δεν θα μπορούσαν να ανεχθούν την ανατροπή του status quo σε μια περιοχή ζωτικής σημασίας για το παγκόσμιο εμπόριο και την ενεργειακή ασφάλεια. Ακόμη και η αμφιβολία που προκαλεί η συμπεριφορά του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, δεν είναι και τόσο εύκολο για τις ΗΠΑ να πάρουν τη θέση του επιτιθέμενου…
Η Ελλάδα, έχοντας υπογράψει στρατηγικές αμυντικές συμφωνίες, όπως η Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνδρομής με τη Γαλλία, θα επεδίωκε την άμεση ενεργοποίηση των προβλεπόμενων ρητρών στρατιωτικής συνδρομής. Η κίνηση της Άγκυρας θα ερμηνευόταν ως μια ευθεία απειλή για την ευρωπαϊκή κυριαρχία, αναγκάζοντας την Ευρωπαϊκή Ένωση να επιβάλει άμεσα καθολικό οικονομικό και εξοπλιστικό εμπάργκο στην Τουρκία, οδηγώντας σε παράλυση την οικονομία της.
Η πολιτική διαχείριση και η εθνική ομοψυχία
Στο εσωτερικό της Ελλάδας, η κήρυξη πολέμου θα σήμαινε την άμεση κήρυξη γενικής επιστράτευσης και τη μετάβαση της χώρας σε καθεστώς πολεμικής οικονομίας.
Το πολιτικό σύστημα, ανεξαρτήτως ιδεολογικών αποχρώσεων, θα συσπειρωνόταν γύρω από το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ) και την Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση. Η διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και του υψηλού φρονήματος θα αποτελούσε την πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι σε επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου και κυβερνοεπιθέσεις που θα εξαπέλυε η γειτονική χώρα για να σπείρει τον πανικό.
Αντίθετα, η πολιτική ηγεσία της Τουρκίας θα αναλάμβανε ένα τεράστιο και ιστορικό ρίσκο. Ένας παρατεταμένος πόλεμος, με μεγάλες απώλειες και οικονομική κατάρρευση, θα μπορούσε να προκαλέσει εσωτερικές πολιτικές αναταράξεις, καθώς η τουρκική κοινωνία θα καλείτο να πληρώσει το βαρύ τίμημα μιας επιθετικής επιλογής που θα τη μετέτρεπε σε διεθνή παρία.
Το στρατιωτικό δόγμα της ελληνικής απάντησης
Η ελληνική αμυντική στρατηγική δεν είναι παθητική και στηρίζεται στη σχεδιασμένη απάντηση απέναντι σε κάθε επιθετική ενέργεια.
Όπως είχε δηλώσει χαρακτηριστικά το 2020, ο τότε αρχηγός του ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος (και το επαναλαμβάνει συνεχώς) “όποιος πατήσει τα πόδια του σε ελληνικό έδαφος, πρώτα θα τον κάψουμε και μετά θα ρωτήσουμε ποιος είναι”. Το δόγμα της “αποτροπής μέσω άρνησης σκοπού” θα μετατραπεί σε δόγμα “αποτροπής μέσω τιμωρίας”. Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική απάντηση σε μια τουρκική επιθετικότητα δεν θα περιοριστεί στην απλή άμυνα των συνόρων, αλλά θα επεκταθεί σε άμεση, συντριπτική και ασύμμετρη αντεπίθεση με σκοπό την καταστροφή των στρατιωτικών δυνατοτήτων του αντιπάλου.
Οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν σχεδιαστεί για να λειτουργούν στο πλαίσιο διακλαδικών επιχειρήσεων, όπου ο Στρατός Ξηράς, η Πολεμική Αεροπορία και το Πολεμικό Ναυτικό δρουν ως ένας ενιαίος, απόλυτα συντονισμένος οργανισμός. Η γεωγραφική διαμόρφωση του Αιγαίου, με τις εκατοντάδες νήσους και μικρονησίδες, λειτουργεί ως ένα φυσικό οχυρό, το οποίο η Αθήνα έχει μετατρέψει σε μια εξαιρετικά πυκνή ζώνη άρνησης πρόσβασης και περιοχής.
Το πλεονέκτημα της αεροπορικής υπεροχής
Η πρώτη και κρισιμότερη μάχη σε ενδεχόμενο πόλεμο θα δοθεί στον αέρα.
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία διαθέτει ένα ποιοτικό πλεονέκτημα που μπορεί να αποδειχθεί καταλυτικό. Η έλευση των μαχητικών Rafale F3R και ο εκσυγχρονισμός των F-16 σε επίπεδο Viper, ακόμη και χωρίς την έλευση των αμερικανικών F-35 (θα αργήσει η παραλαβή τους), δημιουργούν ένα τεχνολογικό τείχος που η τουρκική αεροπορία δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει. Η ελληνική στρατηγική για την επιβολή μεγάλων πληγμάτων βασίζεται στη χρήση όπλων μακρού πλήγματος.
Οι πύραυλοι SCALP-EG, που μεταφέρονται από τα Mirage 2005 και τα Rafale, έχουν τη δυνατότητα να πλήξουν στρατηγικούς στόχους βαθιά στο τουρκικό έδαφος, όπως αεροδρόμια, κέντρα διοίκησης, γέφυρες, διυλιστήρια και αποθήκες πυρομαχικών, χωρίς καν τα ελληνικά αεροσκάφη να εισέλθουν στο βεληνεκές της τουρκικής αεράμυνας.
Παράλληλα, οι αντιπλοϊκοί πύραυλοι Exocet AM39 Block 2 μπορούν να αποδεκατίσουν την τουρκική ναυτική παρουσία από μεγάλες αποστάσεις. Επιπλέον, η εξουδετέρωση της τουρκικής αεράμυνας και η καταστροφή των υποδομών της στα μικρασιατικά παράλια θα επέτρεπε στην Πολεμική Αεροπορία μας να αποκόψει τις γραμμές ανεφοδιασμού του αντιπάλου, αφήνοντας τις επιτιθέμενες δυνάμεις απομονωμένες και εκτεθειμένες.
Γιατί το Αιγαίο αποτελεί τη μεγαλύτερη παγίδα θανάτου για τον τουρκικό στόλο
Στο θαλάσσιο περιβάλλον, το Πολεμικό Ναυτικό της Ελλάδος καλείται να εφαρμόσει τη στρατηγική της πλήρους απαγόρευσης περιοχής. Οι νέες ψηφιακές φρεγάτες FDI (Belharra), εξοπλισμένες με βλήματα Aster 30, δημιουργούν μια αδιαπέραστη αντιαεροπορική και αντιπυραυλική ομπρέλα πάνω από το Κεντρικό και Νότιο Αιγαίο, προστατεύοντας τόσο τα πλοία επιφανείας όσο και τα νησιά. Το μεγαλύτερο όμως πλεονέκτημα της Ελλάδας κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας είναι ο στόλος των υποβρυχίων Type 214 (κλάση “Παπανικολής”). Λόγω της τεχνολογίας Αναερόβιας Πρόωσης (AIP), τα υποβρύχια αυτά είναι πρακτικά αόρατα. Σε περίπτωση πολέμου, θα αναπτυχθούν στα στενά περάσματα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, μετατρέποντας τις θαλάσσιες διόδους σε παγίδες για τους Τούρκους. Επιπλέον, με τη χρήση σύγχρονων τορπιλών βαρέος τύπου SeaHake Mod4, το ΠΝ μπορεί να επιφέρει καίρια πλήγματα στις κύριες μονάδες επιφανείας του τουρκικού στόλου, εξουδετερώνοντας την όποια προσπάθεια απόβασης ή ναυτικού αποκλεισμού των ελληνικών νησιών.
Απόρθητο “κάστρο” ο Έβρος, χαλύβδινη η άμυνα των νησιών
Στην ξηρά, το μέτωπο του Έβρου αποτελεί μια περιοχή όπου η ελληνική άμυνα είναι σχεδόν αδύνατο να διασπαστεί.
Ο Στρατός Ξηράς έχει οργανώσει το έδαφος με οχυρωματικά έργα, αντιαρματικές τάφρους και φυσικά εμπόδια (όπως ο ίδιος ο ποταμός), καθιστώντας οποιαδήποτε εχθρική προέλαση μια εξαιρετικά αιματηρή και καταδικασμένη επιχείρηση. Τα ελληνικά τεθωρακισμένα Leopard 2HEL, σε συνδυασμό με τα σύγχρονα αντιαρματικά συστήματα, έχουν τη δυνατότητα να καταστρέψουν τις τουρκικές επιθετικές αιχμές προτού αυτές καταφέρουν να δημιουργήσουν προγεφύρωμα.
Στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, η Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Εσωτερικού και Νήσων (ΑΣΔΕΝ) έχει αναπτύξει ένα δίκτυο άμυνας που βασίζεται στην αυτονομία και την ισχύ πυρός. Κάθε νησί λειτουργεί ως μια “σταθερή φρεγάτα”, ενώ υπάρχει και η θωράκιση από τους αντιαεροπορικούς πυραύλους τύπου Patriot. Επιπλέον, τα συστήματα πυροβολικού, οι πολλαπλοί εκτοξευτές πυραύλων RM-70 και τα κατευθυνόμενα βλήματα Spike NLOS μπορούν να σαρώσουν τις τουρκικές ακτές εξόρμησης και να καταστρέψουν τα αποβατικά σκάφη προτού καν προσεγγίσουν τις ελληνικές ακτές.
Η ασύμμετρη απάντηση και το κόστος για την Άγκυρα
Μια επιτυχημένη άμυνα από την πλευρά της Ελλάδας σε ενδεχόμενη τουρκική πρόκληση δεν περιορίζεται στα συμβατικά μέσα.
Οι Ειδικές Δυνάμεις και η Διοίκηση Ειδικού Πολέμου διαθέτουν την εκπαίδευση και τα μέσα για να διεξάγουν ανορθόδοξο πόλεμο πίσω από τις γραμμές του εχθρού. Καταδρομικές επιχειρήσεις στα μικρασιατικά παράλια, δολιοφθορές σε κρίσιμες υποδομές ραντάρ, επικοινωνιών και εφοδιασμού της Τουρκίας θα προκαλούσαν σύγχυση και παράλυση στον εχθρικό μηχανισμό.Επιπλέον, η χρήση μη επανδρωμένων συστημάτων (drones) και συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου από την ελληνική πλευρά θα μπορούσε να τυφλώσει τα τουρκικά drones (όπως τα Bayraktar και Anka), αφαιρώντας από τον αντίπαλο ένα από τα βασικά του πλεονεκτήματα.
Επιλογή Αυτοκαταστροφής
Η κήρυξη πολέμου εναντίον της Ελλάδας θα αποτελούσε για την Τουρκία μια επιλογή εθνικής αυτοκαταστροφής.
Η Αθήνα δεν επιδιώκει τη σύγκρουση, αλλά η στρατιωτική της ισχύς είναι τέτοια που εγγυάται ότι το τίμημα για τον επιτιθέμενο θα είναι δυσανάλογα μεγάλο. Η ελληνική απάντηση θα ήταν άμεση, καθολική και συντριπτική. Μέσα σε λίγες ώρες από την έναρξη των εχθροπραξιών, η Τουρκία θα βρισκόταν αντιμέτωπη με την απώλεια του στόλου της, την καταστροφή των στρατηγικών της υποδομών, την οικονομική της κατάρρευση και τη διεθνή της απομόνωση.
Η αποτρεπτική ισχύς των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων αποτελεί την καλύτερη εγγύηση για την ειρήνη, στέλνοντας το ξεκάθαρο μήνυμα ότι οποιαδήποτε προσβολή της εθνικής κυριαρχίας θα λάβει μια απάντηση που θα αλλάξει οριστικά τον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής. Με βάση το… ακραίο σενάριο της πολεμικής εμπλοκής, πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας ότι χώρες όπως η Γαλλία και το Ισραήλ, δεν θα μπορούσαν να μείνουν… αμέτοχες, καθώς έχουν υπογράψει με την Ελλάδα ισχυρές αμυντικές συμφωνίες. Ως εκ τούτου, το πρόβλημα βρίσκεται στην άλλη πλευρά και όποιος καταλαβαίνει, κατάλαβε…
Διαβάστε περισσότερα