Είκοσι ένα χρόνια χωρίς τον πατέρα μου. Μεγάλη, χρονικά και μη, απόσταση. Χρονικά και πραγματικά, για να ακριβολογούμε. Μια ιδιαίτερη από πολλές και από κάθε άποψη προσωπικότητα. Απλός και λιτός, μπορούσε να περάσει τη μέρα του με λίγο ψωμί, μια ντομάτα και ένα κρεμμύδι. Φτάνει να είχε δίπλα του ένα βιβλίο. Αγαπούσε τα βιβλία όπως κάποιος αγαπάει κάτι ιερό και άγιο, το οποίο δεν μπορεί να αποχωριστεί ποτέ από κοντά του. Τα βιβλία, η έρευνα και η μελέτη ήταν προέκταση της καθημερινής ζωής του, ψάχνοντας εκείνα τα αμέτρητα γιατί και πώς… Ενας σκοπός ζωής!
Ηθελε να βρει τα γιατί και τα πώς ολόκληρου του κόσμου χωρίς να χάσει καμία απολύτως ευκαιρία. Κλασικό παράδειγμα, η ανάλυσή του για το τι πραγματικά έγινε στη Σοβιετική Ενωση όλα αυτά τα χρόνια με το βιβλίο του «Κριτική του σοβιετικού σχηματισμού», μια πιθανώς μοναδική μελέτη για τα καλώς και κακώς κείμενα στην ΕΣΣΔ. Κάτι που άφησε εποχή.
Ως παιδί δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω πολύ και καλά. Ερχόταν πρωί και έφευγε ξημέρωμα. Γραφεία ΚΚΕ και Βουλή. Ηταν τόση η ανάγκη μου να τον βλέπω που, μεταξύ 1977 και 1978, στα τέσσερα με πέντε, έφυγα μόνος από το σπίτι μας που ήταν στου Γκύζη και έφτασα με τα πόδια στα γραφεία της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ που ήταν στην οδό Καποδιστρίου και άρχισα να φωνάζω «Μπαμπά! Μπαμπά!». Θεωρώ τον εαυτό μου ως έφηβο τυχερό που κατάφερα να ζήσω την εμπειρία του 1989 και παράλληλα να ζήσω καλύτερα και να μάθω τον πατέρα μου. Μας έπαιρνε τα μεσημέρια και πηγαίναμε μαζί με την αδελφή μου στο κοντινό παρκάκι για μπάλα, με τις δυνάμεις του να είναι γλυκές και τρυφερές για να μας μάθει όσο γίνεται περισσότερα πράγματα.
Λίγες ήταν οι φορές που τον θυμάμαι δύσθυμο και χωρίς δυνατότητα να αντιμετωπίσει τις συνθήκες. Μια από αυτές ήταν το 1989, όπου είχε να αντιμετωπίσει θεούς και δαίμονες και παραλίγο να πεθάνει από τις πιέσεις και το στρίμωγμα της όλης εποχής. Τα κατάφερε και βγήκε νικητής από μια τόσο επίπονη διαδικασία, αποδεικνύοντας πως η Αριστερά και το δίκιο είναι δύο έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες.
Δεν μας χάλαγε ποτέ χατίρι, γιατί ήξερε πως δεν μας είχε δώσει όλα εκείνα που ήθελε κατά την παιδική μας ηλικία. Αλλά δεν μπορούσαμε να τον κατηγορήσουμε, γιατί όπως αγαπούσε εμάς, έτσι και ολόκληρο τον κόσμο..!
Γλυκός και τρυφερός σε κάθε του έκφανση, μας αγαπούσε όπως κάθε πατέρας τα παιδιά του – δεν μπορούσε παρά να είναι κάποιες φορές και σκληρός για να μπορεί να «κρατάει τα μπόσικα». Το έκανε πάντα όμως με μια γλυκύτητα μοναδική. Δύο είναι οι φορές που θυμάμαι πως δεν ήταν τρυφερός αλλά σκληρός για να μου δώσει τη σωστή κατεύθυνση. Μία φορά στην Γ΄ Δημοτικού που επέμενα πως επτά και πέντε κάνει έντεκα και μία ακόμα φορά κατά τη διάρκεια της εφηβείας που παραφέρθηκα μπροστά στον Χαρίλαο στα γραφεία του ΚΚΕ στη Βουλή. Συνέβησαν και αυτά στην πολυτάραχη ζωή μας…! Αμφότερες με ένα χαστούκι.
Κώστας Κάππος. Αυτός ήταν ο πατέρας μου. Φίλος, σύντροφος, κομμουνιστής!
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr