27/03/2026 6:13 μμ.
Ανταπόκριση από την πολιτική εκδήλωση:
★ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΝΤΑΡΤΗ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ
★ Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Στις 14/3/2026, μετά από 16 χρόνια από την κρατική δολοφονία του αναρχικού συντρόφου Λάμπρου Φούντα, πραγματοποιήθηκε η πρώτη πολιτική εκδήλωση στην Αθήνα για την επαναστατική ΤΙΜΗ και ΜΝΗΜΗ του συντρόφου Λάμπρου Φούντα, που έπεσε μαχόμενος στις 10/3/2010 σε προπαρασκευαστική ενέργεια του Επαναστατικού Αγώνα.
Δεκάδες συντρόφισσες και σύντροφοι παραβρέθηκαν στην εκδήλωση και μετά από την εισήγηση και τις τοποθετήσεις της συντρόφισσας Πόλας Ρούπα και του συντρόφου Νίκου Μαζιώτη, ακολούθησε συζήτηση.
Ακολουθούν: η εισήγηση της Συνέλευσης Αλληλεγγύης, βίντεο και φωτογραφίες απο την εκδήλωση.
Η εκδήλωση ηχογραφήθηκε απο τις Κραυγές από τα Κελιά. Εδώ το ηχητικό: https://www.youtube.com/watch?v=cHvPTXVAnMM
Εισήγηση:
Μέσα στην ιστορία των επαναστάσεων, η μάχη ενάντια στην εξουσία αποτελεί τη φυσικότερη δυνατή έκφραση του ζωντανού αγώνα, για το πέρασμα σε έναν ελεύθερο κόσμο ισότητας και αλληλεγγύης. Οι αλυσίδες της σκλαβιάς των καταπιεσμένων λιώνουν με το αίμα της αντίστασης και οι δυνάστες τρέμουν μπροστά σε εκείνο το βλέμμα που στοχεύει στον ορίζοντα των αληθινών ισότιμων σχέσεων ανθρώπουμε άνθρωπο κι όλων των έμβιων όντων. Οι αγωνίστ(ρι)ες που πέφτουν στη μάχη για την κοινωνική επανάσταση και την κοινωνική απελευθέρωση, με πλήρη συνείδηση της επιλογής και της πράξης τους, ζουν στο τώρα και στο μέλλον, όσο παραμένουν ζωντανά τα πολιτικά περιεχόμενα κι οι επαναστατικές στοχεύσεις για τα οποία κι έδωσαν τις ζωές τους. Τα πολιτικά αυτά προτάγματα ζουν μέσα στη συνείδηση και στην πράξη των συντρόφων και των συντροφισσών, τόσο των ιδίων όσο και των επερχόμενων γενεών, κι έτσι η συνέχεια της επαναστατικής πάλης και προοπτικής διατρέχει διϊστορικά την κυριαρχία της τυραννίας μέχρι να την γκρεμίσει.
16 χρόνια μετά την κρατική δολοφονία του Λάμπρου Φούντα…
Ο αναρχικός σύντροφος Λάμπρος Φούντας, μέλος της οργάνωσης αντάρτικου πόλης Επαναστατικός Αγώνας και κομμάτι του επαναστατικού αυτού κόσμου, αφήνει το ιστορικό του αποτύπωμα ξημερώματα της 10ης Μαρτίου του 2010, όταν κι έπεσε μαχόμενος σε ένοπλη συμπλοκή με αστυνομικούς περιπολικού στη Δάφνη, κατά τη διάρκεια απαλλοτρίωσης αυτοκινήτου για προπαρασκευαστική ενέργεια της οργάνωσης. Επρόκειτο για μια προγραμματισμένη ενέργεια του Επαναστατικού Αγώνα, η οποία ήταν μέρος ενός σχεδίου δυναμικής αντίστασης στην επιβολή των «μνημονίων». Ο σύντροφος έδωσε τη ζωή του για να μην περάσει η δικτατορία των Δανειακών Συμβάσεων και των όρων (τους) που ήθελαν να επιβάλουν η Τρόικα, το κεφάλαιο και το ελληνικό κράτος, με αποτέλεσμα την επιβολή καταστροφικών πολιτικών ενάντια στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας.
Ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας (1975-2010) γεννήθηκε στο Κεφαλόβρυσο Αιτωλοακαρνανίας. Είχε βαθιές ρίζες μέσα στην ιστορία του αναρχικού χώρου κι έζησε σε όλη του τη ζωή στην πρώτη γραμμή της αντικρατικής σύγκρουσης: στα μαθητικά και φοιτητικά καταληψιακά γεγονότα 1990-1991 (με τη μαθητική ομάδα «Μαύρο Αγκάθι»), συλληφθείς μεταξύ των 504 της κατάληψης του Πολυτεχνείου του ‘95, στις συγκρούσεις και στα οδοφράγματα των κοινωνικών – ταξικών αγώνων (εκπαιδευτικοί αγώνες ενάντια στον νόμο Αρσένη 1998, επίσκεψη Κλίντον 1999, Ευρωπαϊκή Σύνοδος Κορυφής στη Θεσσαλονίκη 2003, Ολυμπιακοί Αγώνες 2004). Ο σύντροφος Λάμπρος μεταβαίνοντας από την εξέγερση και τους δρόμους της οργής προς το επαναστατικό πρόταγμα, επέλεξε τον δρόμο της ένοπλης πάλης και τη δυναμική αντίσταση με σκοπό την ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικο-οικονομικού καθεστώτος. Έδωσε τη ζωή του για το συλλογικό πολιτικό σχέδιο του Επαναστατικού Αγώνα και για την προσπάθεια μετατροπής της οικονομικής κρίσης σε ευκαιρία, με σκοπό την ανατροπή του πολιτικού και οικονομικού συστήματος εξουσίας, την ανατροπή του κράτους και του κεφαλαίου και την κοινωνική επανάσταση.
Η πολιτική σημασία της δολοφονίας του Λάμπρου Φούντα μέσα στην ιστορική συγκυρία του 2010
Ο σύντροφος Λάμπρος υπήρξε ο αγωνιστής με το όπλο στο χέρι, τον οποίο και δολοφόνησαν στην πιο κομβική στιγμή της περιόδου επιβολής του πρώτου «μνημονίου» της Τρόικα. Ο θάνατός του σηματοδοτεί τη μοναδικότητα της ιστορικής αυτής στιγμής: από την πρωτόφαντη ευκαιρία για την κοινωνική βάση προς την επαναστατική έξοδο λόγω της κρίσης και της αποσταθεροποίησης του οικονομικοπολιτικού συστήματος μέχρι την προσωρινή ανάσχεση των επαναστατικών σχεδίων κι όλης της σχεδιασμένης ανατροπής των συσχετισμών, την οποία θα μπορούσαν αυτά να επιφέρουν με τη μορφή σαμποτάζ στον κεφαλαιακό και κρατικό μηχανισμό. Το γεγονός ότι έφυγε ως επαναστάτης, προετοιμάζοντας ένα κεντρικό ένοπλο χτύπημα ενόψει της επιβολής των Δανειακών Συμβάσεων, είναι γιατί κάποιοι, όπως ο Λάμπρος, δίνουν τη ζωή τους για τον σκοπό τους, για τον αγώνα τους και για την κοινωνική απελευθέρωση.Ο σύντροφος είναι στην ουσία ο πρώτος και τελευταίος αγωνιστής που πέθανε στον αγώνα ενάντια στη χούντα των «μνημονίων» πριν ακόμα αυτά επιβληθούν στη χώρα. Αυτή η διάσταση, η κεντρική διάσταση του αγώνα του είναι που τον συνδέει πραγματικά με ολόκληρη την κοινωνία αλλά και με τα μετέπειτα γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας του τόπου.
Η στρατηγική της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας
Το 2010 σηματοδοτεί για τον Επαναστατικό Αγώνα μια περίοδο κατά την οποία η οργάνωση προετοίμαζε μεγάλης κλίμακας αντάρτικες ενέργειες, καθώς είχε ήδη χαράξει μια στρατηγική πολύ πριν ξεσπάσει η επερχόμενη οικονομική/καπιταλιστική κρίση και στην Ελλάδα. Βάσει των αναλύσεων και της στρατηγικής της, η οργάνωση σχεδίαζε να απαντήσει με δυναμικό τρόπο εναντίον των Δανειακών Συμβάσεων (τα λεγόμενα «μνημόνια») που θα επέβαλε η Τρόικα, η οποία απαρτιζόταν από το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι ενέργειες της οργάνωσης θα αφορούσαν επιθέσεις κατά των πλέον νευραλγικών καπιταλιστικών και κρατικών στόχων κι υποδομών. Ο Επαναστατικός Αγώνας ήθελε να προλάβει τα γεγονότα και τις ολέθριες συνέπειες που θα ακολουθούσαν για τους/τις ταξικά και κοινωνικά εκμεταλλευόμενους/ες -συνέπειες που βιώνουμε με σφοδρότητα και διάρκεια όλα αυτά τα χρόνια και που συνεχίζονται μέχρι και σήμερα, με το τέλος τους απροσδιόριστο. Ήδη από το 2009, είχε ξεκινήσει σειρά επιθέσεων (επιθέσεις στα ΜΑΤ μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, στη CITIBANK, την Eurobank και στο Χρηματιστήριο Αθηνών -με τα 150 κιλά ANFO σε απαλλοτριωμένο βαν), στο πλαίσιο μιας επαναχάραξης της στρατηγικής της οργάνωσης με βάση την πολιτικο-οικονομική συγκυρία.
Η προσωρινή ανάσχεση του επαναστατικού σχεδίου
Η δολοφονία του συντρόφου Λάμπρου Φούντα ήταν καθοριστική και επώδυνη. Ακριβώς έναν μήνα μετά, ακολούθησε η 1η κατασταλτική επιχείρηση εναντίον της οργάνωσης, με τις συλλήψεις των μελών της. Μέσα από τη φυλακή, ως φυσικά πρόσωπα αλλά και ως οργάνωση, ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη δηλώνοντας πως ο δολοφονημένος σύντροφος Λάμπρος Φούντας ήταν μέλος του Επαναστατικού Αγώνα. Τον Απρίλιο του 2010 επίσης, κι άλλοι/ες αναρχικοί/ές κατηγορήθηκαν για την οργάνωση, ορισμένοι/ες συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν.
Η κρατική δολοφονία του συντρόφου Λάμπρου προσωρινά ανέκοψε τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα, η οποία συνεχίστηκε με αφοσίωση στην Επαναστατική Υπόθεση από τη συντρόφισσα Πόλα και τον σύντροφο Νίκο, αφού αποφυλακίστηκαν το 2011 με την παρέλευση του 18μηνου και κατόπιν, έσπασαν τον Ιούνιο του 2012, τους περιοριστικούς όρους, για να συνεχίσουν τον αγώνα τους στην «παράνομη» ελευθερία.
Τιμή στον σύντροφο, η συνέχιση της επαναστατικής δράσης
Απόδοση τιμής στον δολοφονημένο σύντροφο Λάμπρο ήταν η πολιτική απόφασή τους για τη συνέχιση της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα. Οι δύσκολες πολιτικές, οικονομικές και προσωπικές συνθήκες «παρανομίας» -ενώ ο σύντροφος κι η συντρόφισσα είχαν επικηρυχθεί-, δεν ήταν ικανές να τους λυγίσουν. Αντίθετα, παρά τις αντιξοότητες και σε μια κοινωνικοπολιτική συνθήκη γενικευμένης απογοήτευσης και ηττοπάθειας, 4 χρόνια μετά τη δολοφονία του Λάμπρου και την 1η κατασταλτική επιχείρηση εναντίον της οργάνωσης και τις συλλήψεις τους αλλά και 2 χρόνια μετά το πέρασμά τους στην «παρανομία», στις 10/4/2014, το Κομάντο Λάμπρος Φούντας/Επαναστατικός Αγώνας προέβη σε μια ιστορικά αξιοσημείωτη βομβιστική ενέργεια (με αυτοκινητοβόμβα 75 κιλών ANFO) εναντίον της ΤτΕ -παράρτημα της ΕΚΤ- και το γραφείο του τότε μόνιμου αντιπροσώπου του ΔΝΤ στην Αθήνα, Ουές Μακ Γκρόου. Επρόκειτο για επίθεση – σαμποτάζ στους 2 από τους 3 πυλώνες που ευθύνονταν για την εφαρμογή των δυσβάστακτων δανειακών προγραμμάτων στη χώρα κι έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη δημιουργία διαμόρφωσης των πολιτικών αντιμετώπισης της κρίσης, στους κατεξοχήν δηλαδή υπεύθυνους για τη γενικευμένη κοινωνική λεηλασία, για το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου και των κοινών αγαθών, των δομών και των υποδομών που μπήκαν ενέχυρο για την αποπληρωμή ενός χρέους, η ευθύνη του οποίου βαραίνει το κράτος και την οικονομική ελίτ.
Η συνέχιση της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα και ειδικότερα, αυτή η ενέργεια είχε πολλαπλή πολιτική σημασία ως συνέχεια της στρατηγικής που είχε εγκαινιάσει η οργάνωση το 2009, ενάντια σε στόχους και δομές που ευθύνονταν για τη δημιουργία της οικονομικής κρίσης, της επιβολής των Δανειακών Συμβάσεων και των ολέθριων συνεπειών τους για την κοινωνική βάση, με σκοπό την ενεργοποίηση ενός ντόμινο πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων. Σημειώνεται πως η ενέργεια πραγματοποιήθηκε την ίδια ημέρα που το ελληνικό κράτος βγήκε μετά από 4,5 χρόνια για μία και τελευταία φορά στις αγορές για να δανειστεί (στο πλαίσιο του προγράμματος στήριξης) αλλά και μια μέρα πριν από την επίσκεψη της τότε Γερμανίδας καγκελαρίου, Άνγκελας Μέρκελ, που ερχόταν στην Ελλάδα για τη στήριξη της κυβέρνησης Σαμαρά αναφορικά με την εφαρμογή των «μνημονιακών» προγραμμάτων.
Παρά τη σύλληψη και τον τραυματισμό του συντρόφου Νίκου τον Ιούνιο του 2014 και τη συνέχιση της αιχμαλωσίας του μέχρι και σήμερα, ο Επαναστατικός Αγώνας, εξακολούθησε τη δράση του μέχρι τη σύλληψη της συντρόφισσας Πόλας τον Ιανουάριο του 2017. Η οργάνωση και τα μέλη της δεν ηττήθηκαν πολιτικά παρά τις κατασταλτικές επιχειρήσεις και την πολύχρονη φυλάκισή τους. Δικαιώνονται μέρα με τη μέρα, χάρη στις πολιτικές τους αναλύσεις, τη στρατηγική τους, τη δράση και τις προτάσεις τους.
16 χρόνια μετά, ο σύντροφος Λάμπρος είναι πάντα παρών για τον ίδιο τον Αγώνα και την Κοινωνική Επανάσταση.
16 χρόνια μετά, ο ολοκληρωτισμός κράτους και οικονομικών ελίτ στη μάχη για την ανατροπή του οποίου έπεσε με το όπλο στο χέρι ο Λάμπρος Φούντας, λυμαίνεται ακόμη τις ζωές μας και επιτίθεται όλο και πιο ανελέητα με κάθε μορφή πολέμου, στην κοινωνία. Γι’ αυτό κρίνεται πιο αναγκαίο και ζωντανό παρά ποτέ το επίδικο της Κοινωνικής Επανάστασης. Η μάχη για την ανατροπή του υπάρχοντος καθεστώτος έχει μείνει ανολοκλήρωτη υπόθεση κι η επαναστατική παρακαταθήκη τροφοδοτεί δυναμικά στο παρόν και στο μέλλον, το ιστορικό χρέος και τον αγώνα για το γκρέμισμα της τυραννίας στην πιο απολυταρχική της μορφή.
16 χρόνια μετά, ο αναρχικός σύντροφος Νίκος Μαζιώτης βρίσκεται ακόμη αιχμάλωτος στα κελιά της δημοκρατίας για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα, γιατί δεν αναθεώρησε και δεν απαρνήθηκε –όπως και η συντρόφισσα Πόλα- τη δράση και τη στρατηγική της οργάνωσης, προτάσσοντας αφενός τη συνολική ρήξη με κράτος και κεφάλαιο κι αφετέρου την Κοινωνική Επανάσταση και τη δημιουργία μιας ακρατικής-αταξικής κοινωνίας ελευθερίας, ισότητας κι αλληλεγγύης -μέσα από συγκεκριμένες θέσεις και προτάσεις-, ως μοναδική διέξοδο -με έμφαση το 2010-2012.
16 χρόνια μετά, η αναρχική συντρόφισσα Πόλα Ρούπα, εκτός φυλακής, διαβιεί υπό περιοριστικούς όρους και σε συνθήκη οικονομικής ομηρίας κι εξόντωσης.
Το συγκλονιστικό γεγονός της δολοφονίας του συντρόφου είναι η επαναστατική ευθύνη και το ρίσκο που παίρνουν με πλήρη συνείδηση οι επαναστάτριες κι οι επαναστάτες που αγωνίζονται με όλα τα μέσα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Είναι αυτό που κατατάσσει τον αναρχικό σύντροφο Λάμπρο στην επαναστατική ιστορία των οργανώσεων και των αγωνιστ(ρι)ών που παλεύουν για μια απελευθερωμένη ζωή αγώνα και χειραφέτησης έξω από το κράτος και τον καπιταλιστικό τρόπο κοινωνικοπολιτικής οργάνωσης, δομώντας μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας κι αλληλεγγύης δίχως κοινωνικούς, ταξικούς, έμφυλους διαχωρισμούς και πατριαρχία, δίχως πολέμους, γενοκτονίες και καταστροφές στο κοινό μας σπίτι, τον πλανήτη όπου ζούμε.
Ο αναρχικός σύντροφος Λάμπρος Φούντας είναι η θρυαλλίδα της επαναστατικής αδιαλλαξίας και του επαναστατικού ήθους κι αποτελεί αιχμή του αγώνα και της επαναστατικής αντιβίας για την ανατροπή, τον συνολικό απελευθερωτικό αγώνα και την Κοινωνική Επανάσταση. Η μεγαλύτερη έκφραση τιμής στους πεσόντες αντάρτες είναι η συνέχεια της ίδιας πάλης και κατεύθυνσης με τα περιεχόμενα και τους όρους που υπερασπίστηκαν μέχρι θανάτου.
Όσο κι αν το κλίμα της καταστολής κι ο ολοκληρωτισμός του κράτους και του κεφαλαίου βαθαίνουν με βίαιη όξυνση, εξίσου γρήγορα καταρρέουν μπροστά στον δυναμικό αγώνα με όλα τα μέσα. Παρά τις δυσκολίες και τη δυστοπία, η θέληση κι η αποφασιστικότητα των αγωνιστ(ρι)ών ατσαλώνουν το πάθος για τη λευτεριά και την Κοινωνική Επανάσταση.
Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΛΑΜΠΡΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ ΘΑ ΖΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ
ΚΑΘΕ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ ΚΙ ΕΝΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΙΣ/ΣΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΕΣ/ΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ/ΟΥΣ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗΣ
«Τα λόγια δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη δράση. Αν αγαπάς την ελευθερία περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, τότε θα πρέπει να είσαι έτοιμος να παλέψεις για αυτήν αδιάκοπα και ακαταπόνητα και, αν χρειαστεί, να πεθάνεις για αυτήν»
Φρανσίσκο Σαμπατέ
Συνέλευση Αλληλεγγύης στα καταδικασμένα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτη
e-mail επικοινωνίας: synallil-roupamaziotis@espiv.net
media:
ΛΑΜΠΡΟΣ_ΦΟΥΝΤΑΣ.jpg
14-3-2026_ΛΑΜΠΡΟΣ_ΦΟΥΝΤΑΣ_ΠΑΡΩΝ.jpg
14-3-2026_ΛΑΜΠΡΟΣ_ΦΟΥΝΤΑΣ_ΠΕΡΑΣΜΑ._2..jpg
14-3-2026._Λευτεριά.__5..jpg
ΕΙΣΗΓΗΓΗ_ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ_ΓΙΑ_ΛΑΜΠΡΟ_ΦΟΥΝΤΑ__Ε.Α..pdf
ΕΚΔΗΛΩΣΗ_για_ΛΑΜΠΡΟ_ME_FOTO.pdf