18/02/2026 6:03 μμ.
Φωτογραφίες, κείμενο δρόμου και ταμπλό από τη μικροφωνική συγκέντρωση στην πλατεία λαού στο Κερατσίνι (13/2) σχετικά με την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στη βιομηχανία μπισκότων Βιολάντα στα Τρίκαλα, στις 26/1/26.
[Φωτογραφίες, κείμενο δρόμου και ταμπλό από τη μικροφωνική συγκέντρωση στην πλατεία λαού στο Κερατσίνι (13/2) σχετικά με την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στη βιομηχανία μπισκότων Βιολάντα στα Τρίκαλα, στις 26/1/26.
Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε σε εκατοντάδες αντίτυπα.]
ΣΤΗ ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΧΩΡΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ, ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
Τα ξημερώματα της Δευτέρας 26/01/26 πραγματοποιήθηκε άλλη μια εργοδοτική δολοφονία στην περιοχή των Τρικάλων. Μέρος των εγκαταστάσεων του γνωστού εργοστασίου μπισκότων “ΒΙΟΛΑΝΤΑ” εξερράγη και κάηκε λόγω διαρροής προπανίου, το οποίο χρησιμοποιούταν για τη λειτουργία των φούρνων του, με αποτέλεσμα 5 εργαζόμενες να χάσουν τη ζωή τους και άλλες/οι 7 να τραυματιστούν.
Τα γεγονότα που αναγκαστικά βγαίνουν στην επιφάνεια από αρχές και ΜΜΕ είναι μεν ανατριχιαστικά αλλά καθόλου αναπάντεχα ή απροσδόκητα. Η διαρροή του προπανίου δεν ήταν υπόθεση λίγων ωρών ή ημερών αλλά τουλάχιστον μηνών. Το υπόγειο στο οποίο συγκεντρωνόταν το προπάνιο ήταν αδήλωτο, άρα σε ένα καθεστώς όπου η υποχρέωση για «μέτρα ασφάλειας και υγείας στην εργασία» δεν υπήρχε ούτε καν ως επίφαση. Η επιθεώρηση εργασίας, η πυροσβεστική, η περιφέρεια και άλλοι αρμόδιοι φορείς εξέταζαν την επιχείρηση με τόση “επιμέλεια” που δεν εντόπιζαν τη δολοφονική βόμβα προπανίου στο υπόγειο, σε αντίθεση με τους εργαζόμενους που για μήνες ανέφεραν μια περίεργη μυρωδιά.
Ταυτόχρονα, η έμφυλη διάσταση της ιστορίας των δολοφονημένων γυναικών είναι παραπάνω από εμφανής. Ως εργάτριες του εργοστασίου, όπως και κάθε άλλες, δεν καταπιέζονται μόνο από τις ταξικές διακρίσεις αλλά και από τις πατριαρχικές, ενώ στην περίπτωση των μεταναστριών επιπλέον και από ρατσιστικές. Γυναίκες και θηλυκότητες, επιφορτισμένες όχι μόνο με τις υποχρεώσεις της μισθωτής σκλαβιάς αλλά και με αυτές της κοινωνικής αναπαραγωγής: τη φροντίδα των σπιτιών, των συζύγων ή συντρόφων, των οικογενειών, την ανατροφή των παιδιών κτλ. Υποχρεωμένες συνήθως από τον κοινωνικό ρόλο τους να δουλεύουν στην πιο σκληρή βάρδια και φυσικά πάντα εκτεθειμένες απέναντι σε κάθε είδους σεξιστική συμπεριφορά, πράξη, διαχείριση.
Το εργοστάσιο της Βιολάντα, με ιδιοκτήτη τον Κωνσταντίνο Τζιωρτζιώτη, είναι από αυτά που εξυπηρετούν τον μύθο περί «υγιούς ελληνικής επιχειρηματικότητας». Με βραβεία, πιστοποιήσεις, διακρίσεις και εύνοιες από κράτος, εταιρείες, επιχειρηματικούς και άλλους φορείς. Αποκρύβοντας την πραγματικότητα της εντατικοποίησης της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, των ακρωτηριασμών και των σακατεμάτων εν ώρα εργασίας, των τραμπουκισμών και των απολύσεων όσων επιχειρούν να αντισταθούν στον χώρο εργασίας. Ένας μύθος που πρέπει να παραμένει ζωντανός, όχι μόνο για να πλουτίζουν τα αφεντικά αλλά και για να καλλιεργεί στις εκμεταλλευόμενες την αυταπάτη ότι η συνθήκη της μισθωτής σκλαβιάς είναι σωστή, δίκαιη, ελπιδοφόρα και πάνω από όλα η «φυσική κατάσταση των πραγμάτων». Για να νομιμοποιείται το κεφάλαιο που με βία επιβάλλεται στις ζωές μας προκειμένου να επιβιώσουμε στον κόσμο του, μέσα από αφηγήσεις περί “εθνικών σχεδίων ανάπτυξης” , “δημιουργικότητας” κλπ.
Πλάι στον μύθο του επιχειρείν έρχεται και ο θεσμικός συνδικαλισμός, ο οποίος σπέρνει ψεύτικες ελπίδες ότι η συνδιαλλαγή με την εργοδοσία -και όχι η σύγκρουση με αυτήν- θα «λύσει τα προβλήματα». Έρχονται τα ΜΜΕ τρέχοντας να αναδείξουν τον πόνο των οικογενειών μετατρέποντας ένα βαθιά κοινωνικό και ταξικό θέμα σε προσωπικό, ενώ καλλιεργούν με τη σειρά τους την αυταπάτη ότι με περισσότερο έλεγχο θα βελτιωθεί η κατάσταση. Ακολουθούν οι σοσιαλδημοκρατικές λογικές περί «ανθρώπινης καπιταλιστικής ανάπτυξης» που φέρνουν και πάλι τους «από κάτω» σε μια θέση επισφάλειας, ανασφάλειας και απαξίωσης. Από τη μία αφομοιώνοντας τους αγώνες τους και από την άλλη παραμένοντας πιστές στα καπιταλιστικά πρότυπα οικονομικής ανάπτυξης. Όμως, η αναλωσιμότητα των καταπιεσμένων είναι σύμφυτο χαρακτηριστικό του καπιταλιστικού συστήματος, όπως και κάθε συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης.
Το συμβάν αυτό αποτελεί μέρος των κρατικών-καπιταλιστικών δολοφονιών όπως στο λιμάνι του Πειραιά, στη Χίο, στα Τέμπη και στην Πύλο, όπου οι ζωές των «από κάτω» συνθλίβονται κάτω από τις επιλογές της κυριαρχίας. Όπου τα «μέτρα ασφαλείας», η «πρόνοια», η «υγεία» πάντα θα είναι ανεπαρκή και προσχηματικά. Γιατί από τη φύση της, η συνθήκη των καταπιεσμένων δεν μπορεί να εμπεριέχει καμία μέριμνα από τους καταπιεστές τους, παρά μόνο όση χρειάζεται για να διαιωνίζεται η εξουσία των τελευταίων. Στους εργασιακούς χώρους, πιο συγκεκριμένα, είναι ενδεικτικό ότι οι εργατικές δολοφονίες για το 2025 ξεπέρασαν τις 200. Αυτά βέβαια είναι τα «επίσημα στοιχεία». Οι περιπτώσεις «ατυχημάτων» και «δυστυχημάτων» που δεν δηλώνονται ως εργατικά είναι πάρα πολλές και η πλειοψηφία. Ενώ η αδήλωτη «μαύρη» εργασία, ειδικά σε περιθωριοποιημένες κοινωνικές κατηγορίες (πχ μεταναστά), είναι ένα κοινό μυστικό και εκ των πραγμάτων «μη καταμετρήσιμη» για τους θεσμούς. Όπως και οι ζωές τους.
Για ακόμα μία φορά, όλη η θεσμική πανούκλα που καταδυναστεύει τις ζωές μας θα επιστρατεύσει τις συνηθισμένες πανάκειές της, για το «εθνικό καλό» και το «πατριωτικό καθήκον». Τα ψεύτικα δάκρυα θα ακολουθηθούν από λόγους για «περισσότερα μέτρα ασφαλείας», για «κρατική παρέμβαση», για «καταπολέμηση της διαπλοκής» και για «περισσότερη δικαιοσύνη». Οι απαντήσεις στην «ασυδοσία» θα επιχειρηθεί να αναζητηθούν στην ενίσχυση του κράτους και των σωμάτων ασφαλείας (αστυνομία, λιμενικό, πυροσβεστική, στρατός), στους ίδιους μηχανισμούς δηλαδή πάνω στους οποίους βασίζεται η εκάστοτε ασυδοσία της εξουσίας. Λες και όλα αυτά δεν συνιστούν ακριβώς το πλαίσιο μέσα στο οποίο δολοφονήθηκαν και αυτές οι εργαζόμενες (όπως και όσοι/ες προηγήθηκαν και όσοι/ες ακολουθήσουν). Λες και η «ανάδειξη ενός υπευθύνου» ή η «κάθαρση» μίας ελάχιστης πτυχής της καπιταλιστικής δυσωδίας, θα αθωώσουν ή θα «διορθώσουν» το σύστημα που τρέφει και τρέφεται από την εκμετάλλευση, την υποβάθμιση, την εμπορευματοποίηση και τον θάνατο των υποτελών του τάξεων.
Η Αγάπη Μπούνοβα, η Αναστασία Νάσιου, η Έλενα Κατσαρού, η Βούλα Μπουκουβάλα και η Βασιλική Σκαμπαρδώνη που έχασαν τη ζωή τους, όπως και οι 7 τραυματίες δεν υπάγονται ούτε στη σφαίρα των «δυστυχημάτων» ούτε σε αυτήν των «εργατικών ατυχημάτων». Αποτελούν άλλη μία πτυχή της δολοφονικής διαχείρισης που επιφυλάσσουν αφεντικά και κράτος για τους μισθωτούς τους σκλάβους. Αποτελούν την πραγματική όψη της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της κρατικής εξουσίας.
Ενάντια σε κάθε λογική ματαιότητας, απόγνωσης και αδιεξόδου, οι ακηδεμόνευτοι αγώνες και αντιστάσεις, η αυτοοργάνωση και η αλληλοβοήθεια μεταξύ των καταπιεσμένων παραμένουν πάντα ικανές συνθήκες για να δημιουργηθεί ένα ανάχωμα στην κρατική-καπιταλιστική λεηλασία. Για να μη συνηθίσουμε ούτε τον θάνατο ούτε την παράδοση των ζωών μας στον κόσμο της μισθωτής σκλαβιάς, της οργανωμένης θλίψης, της κοινωνικής εκπειθάρχησης και της στρατιωτικοποίησης της καθημερινότητάς μας. Για έναν κόσμο ελευθερίας και αλληλεγγύης ενάντια σε κάθε επίπλαστο διαχωρισμό τάξης, φυλής, φύλου.
ΣΤΗ ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΤΥΧΗΜΑ, ΗΤΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ
Η ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΡΙΩΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
Φεβρουάριος 2026
Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης & ρήξης, Ρεσάλτο
resalto.espivblogs.net
media:
v3.jpg
v4.jpg
v5.jpg
keimeno_res_violanta_1.jpg
keimeno_res_violanta_2.jpg
tamplo_01.jpg
tamplo_02.jpg
tamplo_03.jpg
tamplo_04.jpg
tamplo_05.jpg
tamplo_06.jpg