28/02/2026 8:51 πμ.
Μια συστάδα σκέψεων και φωτογραφιών στον απόηχο του τριημέρου (21/2-22/2-23/2) στον Κοσμά για την υπεράσπιση του Πάρνωνα από τα συμφέροντα της κυριαρχίας.
Στις ισοπεδωμένες κορφές των βουνών, εκεί που το τσιμέντο επιτίθεται στην άγρια ομορφιά της ελευθερίας, συμπυκνώνεται η αλαζονεία και η μιζέρια όσων διψάνε για επιβολή, κέρδη και εκμετάλλευση. Απ’ την άλλη, στα οδοφράγματα που φτιάχτηκαν με τις σορούς δέντρων που άφησε πίσω της η ανάπτυξη των εταιρειών, παίρνει την πρώιμη μορφή της, η επιστροφή της βίας που τους τελευταίους μήνες εταιρείες, εργολάβοι και μπάτσοι ασκούν στο βουνό, τα πλάσματά του και σε όσους/ες το υπερασπίζονται. Οι συμβολισμοί που ορθώνονται μαζί με αυτά τα οδοφράγματα δεν χωράνε σε λέξεις και εικόνες, μα ένα είναι σίγουρο: τα κομματιασμένα δέντρα, που με εξοργιστική αδιαφορία δολοφόνησαν, μαζί με τις κοτρόνες που με έπαρση παραμέρισαν οι μηχανές τους, θα επιστρέφουν στον δρόμο τους. Θα επιστρέφουν για να μπλοκάρουν τα σχέδια της εξουσίας και να υπενθυμίζουν ότι το πείσμα της ελευθερίας θα γίνει ο εφιάλτης όσων γίνονται αγωγοί της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Οι κάτοικοι και οι αλληλέγγυοι/ες που βρεθήκανε στον Κοσμά, είδαν τα πρόσωπα των διπλανών τους να αγριεύουν στη θεά των ξεριζωμένων δέντρων. Γνωρίσανε το βουνό και τους ανθρώπους του. Περπατήσανε για λίγο στα όνειρα μικρών παιδιών που με μια σφεντόνα στα χέρια φαντασιώνονται αφελώς πως με αυτή θα ρίξουν τις θηριώδεις ανεμογεννήτριες -όπως εκείνα τα παιδιά στη παλαιστίνη που στόχευαν τα τανκς-, χαμογελάσανε με τις μικρές αγκιτάτσιες που ξεδιπλώθηκαν κάτω απ’ τα πλατάνια της πλατείας, συγκινηθήκανε με αυτή τη γοητευτική δυναμική που πλάθεται όταν συναντιούνται άνθρωποι που αγωνίζονται, σκύψανε ταπεινά πάνω απ’ τις ιστορίες των ανταρτών του χωριού που είχαν το βουνό για σύμμαχο, τσουγκρίσανε τα ποτήρια και δώσανε υπόσχεση αγώνα.
Μα τι να αντιληφθούν απ’ όλα αυτά όσοι κουβαλάνε στις πλάτες τους τον παρηκμασμένο τούτο κόσμο; Οι ντόπιοι εργολάβοι με τα σπίτια τους περικυκλωμένα από κάμερες και φόβο. Οι χουντολάγνοι πρόεδροι που γίναν καφετζήδες, ρουφιάνοι και εντολοδόχοι των μπάτσων. Οι αποστάσεις και οι σιωπές όσων κοιτάνε την δουλείτσα τους. Οι κομματικοί μηχανισμοί που με το βλέμμα στραμμένο στις επόμενες κάλπες προσπαθούν να καπελώσουν τον αγώνα των κάτοικων και συνάμα να απομονώσουν ό,τι δεν μπορούν να ελέγξουν. Οι καλλιτέχνες που ματαιόδοξα και τυπικά χαριεντίζονται μπροστά από τα φλας του θεάματος με εμπόρους ελπίδας. Τα περιφερόμενα ασφαλίτικα και τα υψωμένα γκλοπς των περιφρουρητών του θανάτου… Μα θα τους κάνουμε να το καταλάβουν καλά. Θα ξεφυτρώνουμε παντού. Ανάμεσα, απέναντι, πίσω τους… Κι όσες φορές και αν μας ξεριζώσουν θα γινόμαστε τα οδοφράγματα που τους υπενθυμίζουν πως τίποτα δεν τελειώνει. Όλα συνεχίζονται.
να υπερασπιστούμε την φύση, με γνώμονα την αυταξία της ελευθερίας της.
να αντισταθούμε με κάθε μέσο στους δυνάστες των ζωών μας και τους ένστολους μισθοφόρους τους
σαμποτάζ στις μηχανές της ανάπτυξης
ψυχοάποικοι εν αποδράσει
media:
02.jpg
03.jpg
04.jpg
05.jpg
06.jpg
07.jpg
08.jpg
09.jpg
10.jpg
11.jpg
12.jpg
01.jpg
15.jpg
16.jpg
13.jpg
14.jpg