08/03/2026 1:45 πμ.
Η μέρα που πραγματικά θα γιορτάσουμε θα είναι η μέρα που θα απομυθοποιηθεί και το τελευταίο πρότυπο ομορφιάς,όταν θα κοπεί και το τελευταίο χέρι που απλώθηκε,όταν και το τελευταίο εργασιακό κάτεργο καταστραφεί,όταν θα περπατήσουμε στους δρόμους ελεύθερες!
Τα γεγονότα της 8ης Μάρτη του 1875 αποτελούν σίγουρα απο τα πιο αξιοσημείωτα, εντός ενός ευρύτερου ιστορικού αγώνων ενάντια στην πατριαρχική λογική και πράξη.Είναι άλλη μια στιγμή ενσάρκωσης της χειραφέτησης ατόμων που δεν φέρουν τα κυρίαρχα αρρενωπά χαρακτηριστικά, αποδεικνύοντας πως η πυγμή, η τόλμη και η βίαιη τακτική δεν μονοπωλούνται αλλα αντίθετα ενδυναμώνονται και εκπληρώνονται ανήκοντας στα υποκείμενα που αντιτίθενται σε ό,τι τα δυναστεύει.
Για αυτό το λόγο, ο αγώνας μας ενάντια στην πατριαρχία δεν υπονομεύεται και δεν περιορίζεται σε μια μέρα “ορόσημο” ούτε χλευάζεται απο την αποτύπωση της μέρας αυτής ως γιορτή. Η αφομοίωση ενός τόσο εξεγερτικού γεγονότος πλασάροντας το ως “παγκόσμια μέρα της γυναίκας”, διαφημίζεται ως μέσο ορατότητας του “γυναικείου φύλου” εξυπηρετώντας πάντα τον ρόλο που η ίδια η πατριαρχία μας έχει προσδώσει. Δώρα,τριαντάφυλλα,έξοδοι. Οι αγώνες μας γίνονται προΪόν μέχρι να το καταναλώσουμε και να μετατραπούμε οι ίδιες στο προϊον δημιουργώντας έτσι ένα κύκλο αυτοσυντήρησης του κεφαλαίου και του πατριαρχικού συστήματος απομακρύνοντας μας απο κάθε εξεγερσιακή πτυχή μας.
Κατ’ επέκταση το καπιταλιστικό αυτό αφήγημα εισχωρεί και εξαπλώνεται εντός του φεμινιστικού κινήματος εδραιώνοντας φιλελεύθερες απόψεις απονοηματοδοτώντας τα βιώματα των γυναικών. Η επαγγελματική ανέλιξη των γυναικών σε θέση ισχύος και αξιωμάτων μας περνάει παντελώς αδιάφορη. Επιστρέφουμε την βία με κάθε μέσο. Η κατασταλτικές πρακτικές που εγκολπώνονται στο εσωτερικό του κινήματος συναινούν στην αποδυνάμωση του και μπαίνουν ανάχωμα στην επιβίωση,την ύπαρξη,την άμεση δράση, τον πόλεμο με την πατριαρχία.
Επιλέξαμε τα ξημερώμτα της Πέμπτης 05/03 να σπάσουμε τις βιτρίνες των Ζara Νέας Ιωνίας,Sinsay Χαλανδρίου και Hondos Center Χαλανδρίου κάνοντας θρύψαλα έστω και πρόσκαιρα την ροή της καπιταλιστικής κανονικότητας,των προτύπων και τον ρόλων που η πατριαρχία μας επιβάλλει ως θέσφατα .
Γιατί ο καπιταλισμός δημιουργεί συνεχώς καινούριες επίπλαστες ανάγκες και επιθυμίες. Από την μία κάνει τον νταβατζή στα πραγματικά μας θέλω αναφορικά με τα σώματα μας και από την άλλη καλλιεργεί ανασφάλειες που τον συμφέρει να εμπορευματοποιήσει. Για κάθε τι από αυτά,έχει να σου πλασάρει ένα καινούριο “ιδανικό” προϊόν φτιαγμένο από τα χέρια άλλων γυναικών που εκμεταλλεύεται καθώς εργάζονται σε χείριστες συνθήκες και εξαντλητικά ωράρια.Η διαφήμιση αυτών γίνεται μέσω της εργαλειακής προβολής μειονοτήτων πρατάσσοντας μια κάλπικη συμπερίληψη, ξεπλένοντας την σεξιστική, ομοφοβική, τρανσφοβική, ρατσιστική κανονικότητα που διέπει τον κόσμο μας.Σε αυτό συνδράμουν και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα οποία ενισχύουν την διαφημιστική προπαγάνδα μέσω του καταιγισμού πληροφοριών εξωθώντας τις μάζες στον αποπροσανατολισμό και την αποπολιτικοποίηση.Η οποιδήποτε συνεργασία με πολυεθνικές και σε ακολουθία με την βιομηχανία μόδας και ομορφιάς είναι συνένοχη στην εκμετάλλευση του γυναικείου (και όχι μόνο) σώματος, στη καταστροφή του περιβάλλοντος, στον βασανισμό και θάνατο ζώων ανθρώπινων και μη.
Η μέρα που πραγματικά θα γιορτάσουμε θα είναι η μέρα που θα απομυθοποιηθεί και το τελευταίο πρότυπο ομορφιάς,όταν θα κοπεί και το τελευταίο χέρι που απλώθηκε,όταν και το τελευταίο εργασιακό κάτεργο καταστραφεί,όταν θα περπατήσουμε στους δρόμους ελεύθερες!