11/01/2026 10:01 μμ.
Ανάρτηση πανό στο λύκειο της πόλης ως ένδειξη αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους αγρότες και κείμενο (+ λίγες φωτογραφίες από παρεμβάσεις που έγιναν τους προηγούμενους μήνες στην περιοχή)
Τις τελευταίες εβδομάδες διάγεται μια μεγαλειώδης και δυναμική πανελλαδική κινητοποίηση του αγροτικού κόσμου, που διεκδικεί τα αυτονόητα για συνεχίσει να υπάρχει, αυτά που δικαιωματικά του ανήκουν και κυριολεκτικά του χρωστούνται από την πολιτική ηγεσία.
Η εγχώρια παραγωγή υποβαθμίζεται συστηματικά από την κυβέρνηση, ενώ οι εισαγωγές γιγαντώνονται. Οι μεγάλοι διαμεσολαβητές και έμποροι βλέπουν τα κέρδη τους να αυξάνονται, την ίδια στιγμή που για τους αγρότες το κόστος παραγωγης υπερβαίνει τα έσοδα τους. Οι αγρότες δεν μπορούν πλέον ούτε να ζήσουν από την εργασία τους. Ενδεικτικα, κάποιος που παράγει σιτάρι (0,19 λεπτά το κιλό) πρέπει να πουλήσει 15 κιλά για να αγοράσει ένα κιλό ψωμι(2,80€ το κιλό), το οποίο, κι όλας, είναι κυρίως εισαγόμενο. Το χάσμα ανάμεσα στις τιμές του σούπερ μάρκετ και στα μηδαμινά κέρδη του παραγωγού, καταδεικνύει φανερά την ληστρική δομή της οικονομίας: από τη μία, ο πληθωρισμος, η ακρίβεια και το κέρδος των διαμεσολαβητών φτωχοποιούν τους καταναλωτές.
Από την άλλη, οι αγρότες και κτηνοτρόφοι αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα, με πολλούς από αυτούς να χάνουν τα πάντα από καταστροφικές πλημμύρες, πυρκαγιές ή ζωονοσους, χωρίς καμία απολύτως στήριξη από την κυβέρνηση, η οποία τους στερεί τα χρήματα που τους ανήκουν ενώ τους φορολογεί και ως επιχειρήσεις. Οι απαραίτητες επιδοτήσεις ή αποζημιώσεις όχι μόνο καθυστερούν αλλά δεν δίνονται καθόλου ή δίνονται πετσοκομμένες και σε καμία περίπτωση δεν είναι αρκετές, ούτε για να καλύψουν το κόστος παραγωγής.
Ταυτόχρονα, λόγω του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, 2/3 των χρημάτων που έπρεπε να μοιραστούν σε αγρότες, στους οποίους ήταν απαραίτητα για να συνεχίζουν να ζουν, κατασπαράχτηκαν από τα αδηφάγα σόγια των κυβερνώντων και των κομματικών στελεχών, και μετατράπηκαν σε πορσε και φεραρι. Τα ίδια χρήματα θα μπορούσαν να εξασφαλισουν μια αξιοπρεπή ζωή στους βιοπαλαιστές του πρωτογενούς τομέα και ακόμη να συμβάλλουν στην ανάπτυξη του αγροτικού κόσμου: τον εκσυγχρονισμό της παραγωγης, την σύνδεση της με την αναζωογόνηση της φύσης και την ικανοποίηση των αναγκών της κοινωνίας- τόσο διατροφικών όσο και απασχόλησης. Τα παραπάνω αναφέρονται ως ελάχιστα μέτρα που θα ήταν αυτονόητο να παρθούν καθώς πιστεύουμε πως θα επέφεραν λίγο καλύτερους όρους επιβίωσης στους αγρότες. Ωστόσο, αναγνωρίζουμε πως η εξουσία, σε κάθε της μορφή, όντας διαχωρισμένη από την κοινωνία, δεν δύναται να καταλάβει, να ενδιαφερθεί ή ακόμη και να σκεφτεί ιδέες για την αντιμετώπιση των πραγματικων προβλημάτων της, ούτε καν να τα αντιμετωπίσει. Πόσο μάλλον εφόσον εκπροσωπεί μια μικρή ομάδα ανθρώπων: την κυρίαρχη οικονομική τάξη και είναι πλήρως υποταγμένη στα συμφέροντα της. Αναγκαστικά, αυτό επιφέρει την ανελευθερία όλων των υπολοίπων ανθρώπων και την εδραίωση του θανάτου, της τυραννίας και της βαρβαρότητας ως κανονικότητα. Η μόνη λύση προκύπτει από την κοινωνική επανάσταση, την ολοκληρωτική ρήξη με τον κρατισμό και τον καπιταλισμό, με την ουσιώδη αναδιάρθρωση του πρωτογενούς τομέα, μέσω της κολλεκτιβοποίησης, της αυτάρκειας, της αυτοδιαχείρισης, και της εφαρμογής οικολογικών πρακτικών καλλιέργειας.
Με λίγα λόγια, είναι προφανές πως η κυβέρνηση και το κυρίαρχο οικονομικό σύμπλεγμα εχουν ταχθεί ανελέητα, εδώ και καιρό, από την δημιουργία τους, απέναντι στην κοινωνική βάση, μέσω της καταλήστευσης του πλούτου της, της εντατικής εξαθλίωσης της, της πάταξης της με όλα τα μέσα που διαθέτει. Ως το μακρύ χέρι που επικυρώνει την ισχύ του καθεστώτος και το προστατεύει, οι μπάτσοι ρίχνουν δακρυγόνα, παρασύρουν και τραυματίζουν αγωνιστές αγρότες, και, ασκώντας σκληρή καταστολή, απειλές και διώξεις, κάνουν φυσικά την δουλειά τους: να διαιωνίζουν τον πόλεμο που η εξουσία, οικονομική και πολιτική, ασκεί στα κατώτερα ταξικά στρώματα.
Η αδιάντροπη στάση των μπάτσων εκδηλώνεται άλλη μια φορά με τις κλούβες της αστυνομίας να εμποδίζουν μέχρι και την διέλευση ασθενοφόρου. Σε αντίθεση, οι αγρότες είναι αυτοί που ανοίγουν τις μπάρες στα διόδια για να επιτρέψουν την δωρεάν διέλευση των οδηγών, τους μοιράζουν τα προϊόντα τους και έμπρακτα διευκολύνουν την κοινωνία, και μέσω αυτών των πράξεών τους, αλλά και μέσα από τον ίδιο τους τον αγώνα.
Είναι προφανές πως η εξουσία προάγει τα συμφέροντα μιας οικονομικής ολιγαρχίας, ώστε να μπορεί να απολαμβάνει και αυτη τα μερίσματα. Εξάλλου, αυτός ήταν ανέκαθεν ο ρόλος του κρατικού μηχανισμού: η δουλική εξυπηρέτηση των μεγαλοαστών εις βάρος όλης της υπόλοιπης κοινωνίας. Δεν είναι τυχαίο πως τη στιγμή που τα καρτέλ ενέργειας προελαύνουν, οι εφοπλιστές δικαιούνται αφορολογητο πετρέλαιο, και όχι οι αγρότες που εχουν στα χέρια τους τα εργαλεία για την κάλυψη της βασικότερης ανθρώπινης ανάγκης: της πείνας, μέσω της παραγωγής τροφης.
Εξίσου σημαντικό είναι να αναγνωρίσουμε τον ρόλο της ΕΕ και της πλουσιοκρατικης ελίτ παραγωγών στην διάλυση του εγχώριου πρωτογενους τομέα. Μέσω της κοινής αγροτικής πολιτικής, η ΕΕ μας επιβάλλει ποια και πόσα προϊόντα θα παράγουμε για να καλύψουμε τα κένα του παγκοσμιοποιημενου καταμερισμού εργασίας. Αλλά μόνο στον βαθμό που αυτή χρειάζεται ώστε να μην απειλούνται τα κέρδη των ισχυρών μονοπωλίων, δεδομένου πως όσο η προσφορά ανεβαίνει τόσο μειώνεται η τιμή. Με αυτήν την λογική, επιδοτήθηκαν ανά τα χρόνια καταστροφές σοδειών (ροδάκινα Ημαθίας, πορτοκάλια Αργολίδας) την ίδια στιγμή που η χώρα μας εισάγει την πλειοψηφία των προϊόντων που καταναλώνει. Επιδοτήθηκαν ακόμη καταστροφές γεωργικών μηχανημάτων, και βιομηχανιών που εξασφάλιζαν στην χώρα πλήρη αυτάρκεια σε προϊόντα όπως η ζάχαρη. Όλα αυτά έγιναν προφανώς σε αγαστη συνεργασία με τους ντόπιους εντολοδόχους των Ευρωπαίων: τον κρατικό μηχανισμό και την αστική τάξη που παραμένει ευνοημένη.
Η συμβολή της αστικής τάξης στην καταστροφή τους πρωτογενούς τομέα φανερώνεται τρανταχτά με ένα ακόμη παράδειγμα. Η ευλογιά των αιγοπροβάτων δεν αποτελεί κίνδυνο για την δημόσια υγεία καθώς με την παστερίωση και το μαγείρεμα η νόσος καθίσταται ακίνδυνη για τον άνθρωπο. Εξάλλου, θα μπορούσε να καταπολεμηθεί με το εμβόλιο. Αυτό όμως, θα σταματούσε τις εξαγωγές φέτας για 6 μήνες πράγμα που θα πάγωνε για μικρό χρονικό διάστημα τα κέρδη των μεγαλων παραγωγών. Ακόμη θα αποκαλύπτονταν οι ψευδείς δηλώσεις ζώων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Άρα, οι αρμόδιοι υπουργοί προτίμησαν να σφαγιασουν μισό εκατομμύριο ζώα και να αφήσουν ολόκληρες οικογένειες χωρίς κανένα μέσο βιοπορισμού.
Κι έτσι, όλες αυτές οι εγκληματικές πολιτικές, έχουν οδηγήσει την χώρα σε ένα πραγματικό αδιέξοδο: η εγχώρια παραγωγή αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να συντηρήσει διατροφικά τον πληθυσμό της ούτε για 15 μέρες, με τους αγρότες να έχουν μειωθεί κατά 28% τα τελευταία 15 χρόνια.
Πέρα από τα κοινά προβλήματα που έχουμε με τους αγρότες, οι παραπάνω συνέπειες του οικονομικού-πολιτικού συστήματος των ακραίων ταξικών ανισοτήτων, του ρουσφετιου , της μίζας, της πελατειακης ψήφου, των απευθείας αναθέσεων, των ολιγαρχων και των μαφιόζων, της αδιαντροπης κρατικής αυθαιρεσιας και ατιμωρησίας, δεν μπορούν να αφήσουν κανένα από εμάς αδιάφορο. Ο αγώνας των αγροτών μας αφορά όλους και είναι,πάνω από όλα, αγώνας επιβίωσης. Όσο και αν η κυβέρνηση με τα αφηγήματα της προσπαθεί να διασπάσει την κοινωνία, είμαστε όλοι με το μέρος των αγωνιζόμενων αγροτών. Ούτε βήμα πίσω.
Άμεση ικανοποίηση όλων των αιτημάτων των αγροτών , κτηνοτρόφων, αλιέων, μελισσοκόμων.
media:
IMG_20260111_211844.jpg
Screenshot_2026-01-11-21-31-01-745-edit_com.miui.gallery.jpg
IMG_20250713_215950.jpg
IMG_20250713_215638.jpg