Η Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία γεννήθηκε το 1958 στη σκιά του πολέμου της Αλγερίας, με τον γαλλικό στρατό να καταλαμβάνει πραξικοπηματικά την εξουσία στο Αλγέρι. Η επιτροπή εθνικής σωτηρίας που σχημάτισαν οι πραξικοπηματίες στρατηγοί απαίτησε τον διορισμό του Ντεγκόλ ως πρωθυπουργού, ο οποίος είχε εγκαταλείψει την εξουσία το 1946 με την εντολή να παρουσιάσει νέο Σύνταγμα που θα διασφάλιζε μια πανίσχυρη εκτελεστική εξουσία. Κλειδί του νέου Συντάγματος ήταν τα άρθρα 16 και 49 που ονομάστηκαν από τον Μιτεράν «διαρκές πραξικόπημα».
Με το άρθρο 16, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποκτούσε το δικαίωμα να κηρύσσει τη Γαλλία σε κατάσταση πολιορκίας σε μια πρωτοφανή για τον 20ό αιώνα νομιμοποίηση της κήρυξης δικτατορίας.
Με το άρθρο 49, αν εντός 48 ωρών η κυβέρνηση δεν είχε χάσει ψηφοφορία για πρόταση μομφής κατατεθειμένη από την αντιπολίτευση, τότε το νομοσχέδιο που είχε προτείνει εγκρινόταν αυτόματα χωρίς συζήτηση και ψηφοφορία.
Παρόμοιες υπερεξουσίες είχε ο Πρόεδρος στο Σύνταγμα της Βαιμάρης. Το άρθρο 49 χρησιμοποιείται κατά κόρον από τον Μακρόν, καθώς οι κυβερνήσεις που διορίζει δεν διαθέτουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Οταν κορυφώθηκαν οι κινητοποιήσεις τον Μάη του ’68, ο Ντεγκόλ προκήρυξε πρόωρες εκλογές, τις οποίες κέρδισε με αυξημένη πλειοψηφία.
Η Ιστορία της Γαλλίας μετά την πτώση της Βαστίλης το 1789 ήταν σχεδόν πάντοτε ένας συμβιβασμός ανάμεσα στους συνταγματικούς θεσμούς και τις κοινωνικές και πολιτικές ισορροπίες και συσχετισμούς.
Το 1871, μετά την ήττα της στον πόλεμο με τη Γερμανία, η Γαλλία απέκτησε Πρόεδρο της Δημοκρατίας με υπερεξουσίες.
Δεκαπέντε χρόνια μετά, ο Πρόεδρος έκοβε κορδέλες σε εγκαίνια, ενώ ο ισχυρότερος υπουργός αναβαθμίστηκε σε άτυπο πρωθυπουργό.
Τον αντίθετο δρόμο ακολούθησε ο Μακρόν, καθώς όσο έχανε την εμπιστοσύνη της κοινωνίας τόσο περισσότερο διολίσθαινε σε έναν κυνικό αυταρχισμό. Εκεί όπου χρειαζόταν ο ρεαλισμός της συναίνεσης ο Μακρόν αντέταξε την πιο σκληρή καταστολή που έχει γνωρίσει η Γαλλία στη μεταπολεμική εποχή.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr