Αν και όλες οι μετρήσεις συμφωνούν για το ποιο κόμμα θα τερματίσει πρώτο στην κούρσα των εκλογών, υπάρχουν ηγεσίες που πιστεύουν ότι αυτό μπορεί να ανατραπεί. Εκπλήξεις έχουμε δει αρκετές. Η τελευταία και πιο εντυπωσιακή ήταν αυτή του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015. Αλλη πρόγνωση έκαναν οι εταιρείες, άλλο ήταν το αποτέλεσμα της κάλπης. Θα επαναληφθεί; «Ο,τι είναι νοητό είναι και δυνατό», έλεγε ο Βίτγκενσταϊν. Οι ενδείξεις συνηγορούν υπέρ αυτής της εκδοχής;
Οσοι πιστεύουν ότι δεν πρέπει να αποκλείσουμε την έκπληξη δείχνουν τα αποτελέσματα σε εκλογές που έγιναν πρόσφατα σε διάφορες περιοχές του κόσμου. Τελευταίο παράδειγμα το προβάδισμα του υιού Μπολσονάρο στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Βραζιλία. Ολα τα γκάλοπ έδιναν νικητή τον Λούλα, αλλά διαψεύστηκαν. Βεβαίως εκεί η απόσταση που χώριζε τους δύο πολιτικούς ήταν στα όρια του στατιστικού λάθους (δύο με τρεις μονάδες). Εδώ η Νέα Δημοκρατία έχει διαφορές λίγο πάνω, λίγο κάτω από τις δέκα μονάδες.
Από πού λοιπόν αντλούν στοιχεία οι ηγεσίες των κομμάτων και δηλώνουν ότι το παιχνίδι είναι ανοιχτό και στόχος τους είναι η νίκη; Από την πραγματικότητα; Παρακινδυνευμένο. Συνήθως είναι δύστροπη, πεισματάρα, αρνείται να υποκύψει και αντιστέκεται με σθένος στις προτάσεις για βιασμό της. Από την επιθυμία τους; Πιθανόν. Διατρέχουν όμως τον κίνδυνο να διασυρθούν, γιατί, όταν επιθυμία και πραγματικότητα συγκρούονται, η επιθυμία θα υποστεί πανωλεθρία και μετά η κατάσταση δεν θα μαζεύεται. Απομάγευση και φραξιονισμοί. Τότε από πού; Ενδεχομένως για να διασκεδάσουν την αγωνία τους για το μέλλον τους που θα είναι μεσίστιο, αν αποτύχουν. Προσπαθούν να συσπειρώσουν τους οπαδούς τους, να διευρύνουν την επιρροή τους στις τάξεις των αναποφάσιστων και στην περιοχή της αποχής, να υποχρεώσουν τους εσωκομματικούς αντιπάλους τους να μην τις αμφισβητήσουν και ποντάρουν στην ηδονή που προκαλεί η ψήφος διαμαρτυρίας. Δηλαδή έχουμε να κάνουμε με μια αμυντική γραμμή που θα προστατεύσει τις ίδιες τις ηγεσίες τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές. Για μετά και εφόσον δεν τα καταφέρουν; Πεσιμιστικός λήθαργος.
Το εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού ξεκίνησε δυναμικά. Πριν ανακοινωθεί, είχε καταφέρει να επηρεάσει πολύ κόσμο και σε κάποιες μετρήσεις χτύπαγε με αξιώσεις τη δεύτερη θέση. Αυτό προκάλεσε ενθουσιασμό στα πρόσωπα που την πλαισιώνουν και χωρίς τη στοιχειώδη οργανωτική προετοιμασία, χωρίς καθαρές ιδεολογικές θέσεις, χωρίς σαφείς πολιτικές προτάσεις και με μπόλικη αλαζονεία μπήκαν στον πολιτικό χορό. Οταν έγιναν τα πρώτα λάθη, όταν είχαμε διαφωνίες, συγκρούσεις, διαγραφές, αποχωρήσεις και υπαινιγμούς για δράση εσωτερικών εχθρών που ήρθαν στο κόμμα για να το διαλύσουν, ο ενθουσιασμός του πλήθους έδωσε τη θέση του σε πρώτη φάση στον προβληματισμό, αμέσως μετά στην απογοήτευση και εσχάτως στην αποστράτευση. Τα σκιρτήματα αγανάκτησης πήραν μαζικό χαρακτήρα. Τα ποσοστά υποχώρησαν, το κόμμα πιάνει με το ζόρι το όριο εισόδου στη Βουλή, αλλά η κ. Καρυστιανού επιμένει ότι πάνε για αυτοδυναμία και λέει ότι το βράδυ των εκλογών θα δούμε πράματα και θάματα. Αν χάσει; Μεταξύ σοβαρού και αστείου είπε ότι θα φύγει από τη χώρα. Η μνησικακία του ηττημένου.
Για νίκη έστω με μία ψήφο διαφορά μιλάει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης και ισχυρίζεται ότι δεν έχει εξαρτήσεις, όπως έχουν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο δούρειος ίππος του, ο Αλέξης Τσίπρας. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι κατασκευάζει από από τώρα το επιχείρημα που θα διακινήσει το βράδυ των εκλογών αν το αποτέλεσμα είναι κατώτερο των προσδοκιών που έχει καλλιεργήσει. Ενοχη η διαπλοκή. Εξομολογητικός ναρκισσισμός. Ξεκαθάρισε τη θέση του στη σύναξη των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ πριν από λίγες μέρες: «Ή θα είμαστε πρώτοι για να έχουμε την πρωτοβουλία να συγκροτήσουμε κυβέρνηση και να πάει η Νέα Δημοκρατία στην αντιπολίτευση ή η Νέα Δημοκρατία θα συγκροτήσει κυβέρνηση». Στην κακή γι’ αυτόν εξέλιξη θα έχει ηττηθεί, αλλά δεν προτίθεται να παραδοθεί.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr