Αν ανήκετε στην κατηγορία εκείνων που θεωρούν ότι οι συντηρητικοί δεν έχουν φαντασία, καλό θα είναι να το ξανασκεφτείτε. Οταν πρόκειται να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων ή των μεγάλων ιδιοκτητών αποδεικνύονται ιδιαίτερα ευρηματικοί, χωρίς να διστάσουν ακόμα και να κάνουν λάστιχο το ίδιο το Σύνταγμα.
Τρανταχτό παράδειγμα ο σκληρός Βαυαρός δεξιός Αλεξάντερ Ντόμπριντ, υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας. Αφού φρόντισε να σφραγίσει τα σύνορα και να αρχίσει να διώχνει πρόσφυγες, αφού προώθησε τις υπερεξουσίες για τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας, τώρα έχει βαλθεί είτε να ματαιώσει μια συνεργασία Αριστεράς και Κεντροαριστεράς στο Βερολίνο είτε να εμποδίσει την υλοποίηση των σχεδίων της.
Δεν διστάζει σε αυτή την κατεύθυνση να προτείνει ακόμα και λύσεις που είναι στα όρια της αντισυνταγματικότητας ή και τα ξεπερνούν. Τελευταίο του εύρημα η πρωτοβουλία για έναν «νόμο προστασίας των επενδύσεων» με στόχο να μπλοκάρει τα σχέδια για κοινωνικοποίηση των κατοικιών.
Το «ζητούμενο»
Αυτό ήταν ένα κύριο σημείο στο πρόγραμμα της Αριστεράς (Die Linke) με το οποίο και κέρδισε τις εκλογές στα τέλη Σεπτεμβρίου. Στην καταρχήν συμφωνία με Πράσινους και Σοσιαλδημοκράτες ο συγκεκριμένος στόχος παραμένει, αν και σε αρκετά ηπιότερη μορφή προκειμένου να ικανοποιηθούν και τα δύο άλλα κόμματα που τον αντιμετώπιζαν με επιφυλάξεις.
Προβλέπεται, δηλαδή, η απαλλοτρίωση κατοικιών για εταιρείες που διαθέτουν πάνω από 10.000 τέτοιες. Στην αρχική πρόταση της Αριστεράς γινόταν λόγος για ένα όριο 3.000 κατοικιών. Αυτό σημαίνει ότι μειώνεται ο συνολικός αριθμός τους για το Βερολίνο από τις 210.000 που υπολογιζόταν αρχικά στις 160.000.
Το αίτημα έχουν υποστηρίξει ως ρεαλιστικό και αναγκαίο πολλοί οικονομολόγοι αλλά και συνταγματολόγοι, υπογραμμίζοντας ότι στο γερμανικό Σύνταγμα, στο άρθρο 15, υπάρχει αντίστοιχη πρόβλεψη για κοινωνικοποιήσεις ιδιωτικής περιουσίας.
Υπενθυμίζεται ότι υπέρ του μέτρου (για 3.000 και άνω) είχαν ψηφίσει και οι κάτοικοι του Βερολίνου σε ποσοστό 59,1% σε μη δεσμευτικό δημοψήφισμα που είχε οργανωθεί τον Σεπτέμβριο του 2021. Η προηγούμενη συντηρητική κυβέρνηση φυσικά δεν ασχολήθηκε ποτέ σοβαρά με το να εξετάσει τις δυνατότητες υλοποίησης ενός τέτοιου μέτρου.
Αν τελικά προκύψει στο Βερολίνο κυβερνητικός συνασπισμός Αριστεράς – Πρασίνων – SPD και συμφωνήσει να εγκρίνει τη σχετική νομοθεσία, αυτή θα μπορούσε να εφαρμοστεί από το 2030 και εφόσον λυθούν και ζητήματα χρηματοδότησης του μέτρου.
Ο ομοσπονδιακός υπουργός Εσωτερικών, λοιπόν, που είναι γνωστός για τη μανία του εναντίον της Αριστεράς, προσπαθεί τώρα να περάσει έναν «Νόμο Προστασίας των Επενδύσεων», για τον οποίο έχει εκφράσει τις αμφιβολίες της και η πιο αρμόδια από τον ίδιο, υπουργός Δικαιοσύνης Στέφανι Χούμπιγκ.
Ο νόμος θα προβλέπει ότι η κυβέρνηση του Βερολίνου θα μπορεί να προχωρήσει σε κοινωνικοποίηση μόνο όταν θα έχει εξαντλήσει όλα τα άλλα, υπόλοιπα μέτρα, ενώ θα είναι υποχρεωμένη να αποζημιώσει τις εταιρείες σε τιμές αγοράς.
Τα «φετίχ»
Πέραν της ασάφειας της διατύπωσης και της σαφούς προσπάθειας να τορπιλιστεί η βιωσιμότητα του μέτρου, υπάρχει και το ερώτημα αν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει τη δικαιοδοσία να επιβάλλει τέτοιες προϋποθέσεις στις τοπικές κυβερνήσεις, περιορίζοντας τις κατοχυρωμένες συνταγματικά αρμοδιότητές τους. Θα μπορούσε να το κάνει αυτό μόνο με μια συνταγματική τροπολογία, για την οποία δεν διαθέτει την απαραίτητη πλειοψηφία και στα δύο σώματα της γερμανικής Βουλής (Ομοσπονδιακή και Βουλή των κρατιδίων).
Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι ο Ντόμπριντ σε δηλώσεις του στην εφημερίδα Βild κατηγορούσε την Αριστερά για «φετίχ» που δεν είναι συμβατά με το Σύνταγμα, την ώρα που δείχνει να προσπαθεί να παρακάμψει προβλέψεις του Συντάγματος. Το ερώτημα είναι μέχρι πού είναι αποφασισμένος να φτάσει, καθώς ολοένα και περισσότερο καθίσταται σαφές ότι η κυβέρνηση Μερτς, στην οποία ο Ντόμπριντ έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, έχει αποφασίσει να αντιμετωπίσει την άνοδο της Ακροδεξιάς, κηρύσσοντας ολοκληρωτικό πόλεμο στην… Αριστερά.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr