Η τραγωδία της απόλυτης ανικανότητας ξετυλίγεται τις τελευταίες ημέρες στη Μέση Ανατολή, εκεί όπου χιλιάδες έλληνες πολίτες παραμένουν εγκλωβισμένοι, έρμαια των εξελίξεων ενός πολέμου, αλλά κυρίως έρμαια μιας κυβέρνησης που αποδεικνύεται μοιραία την ώρα της κρίσης.
Η εικόνα του υπουργείου Εξωτερικών υπό την ηγεσία του Γιώργου Γεραπετρίτη δεν είναι απλώς αποκαρδιωτική, αλλά επικίνδυνη. Ενώ 100.000 Έλληνες βρίσκονται στη δίνη του κυκλώνα και πάνω από 1.500 ψάχνουν απεγνωσμένα διέξοδο από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το υπουργείο Εξωτερικών επιδίδεται σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, ανακοινώνοντας με τυμπανοκρουσίες δέκα γραμμές εκτάκτου ανάγκης, που αποδεικνύονται γραμμές-«φαντάσματα». Οι πολίτες καλούν εκατοντάδες φορές χωρίς καμιά απόκριση, και όταν κάποιος σηκώσει το ακουστικό, το μόνο που κάνει είναι να αναπαράγει μια ξύλινη ανακοίνωση, στερούμενη κάθε ουσιαστικής πληροφορίας.
Η απόσταση μεταξύ της θεωρίας των αμφιθεάτρων και της σκληρής πραγματικότητας των εγκλωβισμένων πολιτών είναι χαώδης. Ο κ. Γεραπετρίτης, που με τόσο στόμφο εμφανίζεται στα τηλεοπτικά παράθυρα για να παραδώσει μαθήματα με το γνώριμο ακαδημαϊκό του ύφος, αποδεικνύεται παντελώς ακατάλληλος και άπειρος στη διαχείριση πραγματικών κρίσεων. Είναι από εξοργιστικό έως κωμικό να βρίσκει τον χρόνο να δίνει συνεντεύξεις, αναλύοντας με στόμφο «ασύμμετρα χτυπήματα» και «ελλείψεις ηγεσίας» στο Ιράν, ισχυριζόμενος μάλιστα πως οι εξελίξεις «δεν είναι μέσα στον σχεδιασμό των Ιρανών». Είναι να απορεί κανείς πού βρίσκει το θράσος να μιλάει για τους σχεδιασμούς τρίτων, όταν ο δικός του σχεδιασμός για την προστασία των ελλήνων πολιτών είναι απλά ανύπαρκτος.
Αυτή η πλήρης απουσία προνοητικότητας δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία αλλά το επιστέγασμα μιας θητείας που αναλώνεται σε εθιμοτυπικές επαφές και αναλύσεις επί χάρτου, την ώρα που η πραγματική διπλωματία απαιτεί οργάνωση πεδίου. Εδώ και μήνες, η ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή ήταν προδιαγεγραμμένη και οι προειδοποιήσεις διεθνώς έπεφταν βροχή. Αντί ο κ. Γεραπετρίτης να θωρακίσει το υπουργείο του και να δημιουργήσει σύγχρονα εργαλεία διαχείρισης κρίσεων, προτίμησε να… αλωνίζει σε ανούσιες συναντήσεις, αφήνοντας τον κρατικό μηχανισμό ανοχύρωτο. Τα «έργα και οι ημέρες» του στη Βασιλίσσης Σοφίας θα καταγραφούν ως το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αποτυχίας.
Το μέγεθος του χάους αποκαλύπτεται από τις τραγικές μαρτυρίες των ίδιων των πολιτών. Άνθρωποι που έλαβαν οδηγία να βρίσκονται στο αεροδρόμιο στις έξι το πρωί της Πέμπτης για να πετάξουν βρέθηκαν εγκλωβισμένοι σε μια ατέρμονη αναμονή, χωρίς καμιά επίσημη ενημέρωση. Περίπου 100 άτομα, στην πλειονότητά τους οικογένειες, περίμεναν ένα αεροπλάνο που δεν ήρθε ποτέ, με τον παρόντα πρόξενο να δηλώνει πλήρη άγνοια και το υπουργείο στην Αθήνα να απαντά προκλητικά πως «δεν έχει βάρδια κάποιος προϊστάμενος» για να δώσει οδηγίες. Την ίδια στιγμή, το υπουργείο φαινόταν να μην έχει την παραμικρή ιδέα ούτε για ιδιωτικές πρωτοβουλίες επαναπατρισμού, όπως η πτήση τσάρτερ της ομάδας του Άρη που αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη, αποδεικνύοντας πως ο κρατικός μηχανισμός είναι πλήρως αποσυνδεδεμένος από την πραγματικότητα.
Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο εφιαλτική, αν αναλογιστεί κανείς το επίπεδο ερασιτεχνισμού που διέπει συνολικά τη σταδιοδρομία του. Μιλάμε για έναν υπουργό που εμφανίζεται τόσο αποκομμένος από την υπόλοιπη κυβέρνηση, ώστε ακόμα και ο υπουργός Άμυνας να δηλώνει άγνοια για το τι ειπώθηκε στις κρίσιμες επαφές του με τον Χακάν Φιντάν. Πρόκειται για έναν επικίνδυνο συνδυασμό ερασιτεχνισμού και ακραίας αλαζονείας. Ο κ. Γεραπετρίτης φαίνεται να αγνοεί ακόμη και τους κινδύνους που αφορούν τον ίδιο του τον εαυτό. Είναι ο άνθρωπος που, ενώ βρέθηκε εκτεθειμένος στο σκάνδαλο των υποκλοπών, δεν προέβη σε καμία νομική κίνηση εναντίον όσων τον παρακολουθούσαν – προφανώς γιατί είναι ηλίου φαεινότερο ποιος κρατούσε τα ηνία της επισύνδεσης.
Είναι τόσο εκτός πραγματικότητας, που θεωρεί εαυτόν δεινό ρήτορα, πιστεύοντας ότι μπορεί να βγαίνει στην τηλεόραση, να ελίσσεται με ακαδημαϊκά τεχνάσματα και να αποφεύγει την έκθεση. Τελικά, το μόνο που καταφέρνει είναι να τρώει το ένα επικοινωνιακό στραπάτσο μετά το άλλο. Αυτή η ακλόνητη σιγουριά του αλαζόνα, όταν συναντά την πλήρη έλλειψη γνώσης του ερασιτέχνη, καθιστά την παραμονή του στη θέση του υπουργού Εξωτερικών εθνικά επικίνδυνη. Όταν κάποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι δεν διαθέτει ούτε την ικανότητα διοίκησης ούτε τη σύνεση που απαιτεί ο δημόσιος λόγος, τότε η παρουσία του σε θέσεις ευθύνης απειλεί άμεσα τη ζωή και την ασφάλεια των Ελλήνων.
Αυτή η χαώδης αντιμετώπιση δεν είναι απλώς ζήτημα κακού συντονισμού αλλά της δομικής ανεπάρκειας ενός ανθρώπου που μοιάζει να βρίσκεται σε λάθος θέση τη λάθος στιγμή. Ο κ. Γεραπετρίτης ίσως θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμος ως μη εκτελεστικό μέλος στο διοικητικό συμβούλιο κάποιας κατασκευαστικής εταιρείας, όπου οι αποφάσεις του δεν θα είχαν άμεσο αντίκτυπο στην ασφάλεια των πολιτών – ίσως, απλά, να κόστιζε στην κατασκευαστική λίγη παραπάνω άσφαλτο, που θα βρισκόταν τρόπος και αυτή να χρεωθεί στο Δημόσιο. Το «επιτελικό κράτος» αποδείχθηκε για ακόμα μία φορά ένα κούφιο κέλυφος και το μπάχαλο αυτό έχει πλέον ονοματεπώνυμο.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
The post Το μπάχαλο έχει όνομα και πρόσωπο: Γιώργος Γεραπετρίτης appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα
Paron.gr