Στην Ελλάδα του καλοκαιριού, όπου κάθε νησί αποκτά (μερικές φορές απολύτως ξαφνικά) ένα φεστιβάλ και κάθε πλατεία μετατρέπεται για λίγες εβδομάδες σε σκηνή, τίποτε δεν μπορεί να σου εξασφαλίσει πως αυτό που δημιουργείται θα είναι και ποιοτικό. Τίποτα, εκτός από τη διάρκεια και φυσικά τους ανθρώπους που διοργανώνουν το εκάστοτε φεστιβάλ.
Το Διεθνές Φεστιβάλ Ανδρου έχει και τις δύο αυτές προϋποθέσεις: συμπληρώνει φέτος 12 χρόνια ζωής και επιστρέφει, από τα τέλη Ιουλίου έως τα τέλη Αυγούστου, για έναν μήνα, και πάλι υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη. Ο ίδιος, μαζί με τους συνεργάτες του και όσους νοιάζονται για τον θεσμό αυτό, με επιμονή προσπαθεί ώστε το φεστιβάλ να λειτουργεί ως σταθερός πολιτιστικός πυρήνας αυτού του νησιού με την τόσο πλούσια (και καλλιτεχνική) ιστορία.
Ουσιαστικά το Φεστιβάλ Ανδρου εξακολουθεί να στηρίζεται σε μια απλή, αλλά όχι αυτονόητη ιδέα: η τέχνη στην περιφέρεια δεν χρειάζεται να είναι ούτε υποδεέστερη ούτε διακοσμητική. Το Ανοιχτό Θέατρο της Χώρας (δημιουργήθηκε από το μεράκι ενός και μόνο ανθρώπου: αποτελεί δωρεά του Ανδριώτη εφοπλιστή Αλκιβιάδη Τάττου, ο οποίος υπήρξε ο βασικός εμπνευστής και χρηματοδότης έως σήμερα του έργου) δεν αντιμετωπίζεται ως θερινό «πέρασμα» των αθηναϊκών παραγωγών, αλλά ως τόπος συνάντησης κατοίκων, επισκεπτών και δημιουργών. Ο ίδιος ο Βούλγαρης μας είχε πει ήδη από τα πρώτα χρόνια του θεσμού πως «το τοπίο χωρίς τον άνθρωπο δεν λέει τίποτα». Σε αυτήν ακριβώς τη σχέση τοπίου και ανθρώπων φαίνεται να επενδύει ακόμη το Φεστιβάλ.
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Παντελής Βούλγαρης | Maria Lambriadou
Αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια χώρα όπου η πολιτιστική ζωή παραμένει πεισματικά συγκεντρωμένη στην Αθήνα και όπου η περιφέρεια συχνά καλείται να αρκεστεί σε αποσπασματικές μετακλήσεις, χωρίς συνέχεια και χωρίς υποδομή. Η Ανδρος, αντίθετα, έχει κατορθώσει να δημιουργήσει ένα σταθερό κοινό και μια ετήσια προσδοκία, επιχειρώντας να εντάξει το ίδιο το νησί στην παραγωγή της πολιτιστικής μνήμης. Αυτό είναι που διαχωρίζει έναν θεσμό από μια ακολουθία εκδηλώσεων.
Η φετινή διοργάνωση ανοίγει στις 25 Ιουλίου με την Αλέκα Κανελλίδου στη συναυλία «Γιατί έτσι είναι η αγάπη», μαζί με Ελεωνόρα Ζουγανέλη και Κατερίνα Πολέμη, και ολοκληρώνεται στις 24 Αυγούστου με τη «Μήδεια» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς, μια παράσταση που ήδη συζητείται για την επάρκειά της και την αδιανόητη ερμηνεία της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ανάμεσα στις δύο ημερομηνίες απλώνεται ένα πρόγραμμα που αποφεύγει τη μονοκαλλιέργεια: θέατρο, μουσική, κινηματογράφος, παιδικές εκδηλώσεις και μια έκθεση φωτογραφίας της Καϊρείου Βιβλιοθήκης.
Το πιο ουσιαστικό στοιχείο του προγράμματος είναι ίσως ότι η Ανδρος δεν λειτουργεί απλώς ως φόντο. Το ντοκιμαντέρ «Η Ανδρος του Λευτέρη Βογιατζή», σε σκηνοθεσία Ηλία Γιαννακάκη και παραγωγή του ίδιου του Φεστιβάλ, θα προβληθεί σε πανελλήνια πρώτη στο Σινέ Αυλή. Η επιλογή δεν αποτελεί μόνο φόρο τιμής σε έναν μεγάλο άνθρωπο του θεάτρου, αλλά και απόπειρα καταγραφής της προσωπικής του σχέσης με το νησί. Αντίστοιχα, η συναυλία κλασικής μουσικής «Από το μπαρόκ στον 20ό αιώνα» μετακινείται στο προαύλιο του βυζαντινού ναού Ταξιάρχη Μεσαριάς, ανοίγοντας για πρώτη φορά το Φεστιβάλ σε ακόμη ένα τοπόσημο.
Στο θεατρικό σκέλος ξεχωρίζουν η πρεμιέρα των «Ευτυχισμένων ημερών» του Μπέκετ από τον Δημήτρη Τάρλοου, η «Ειρήνη» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου και το «Sexy Laundry» με τον Σπύρο Παπαδόπουλο και τη Ρένια Λουιζίδου. Στη μουσική, όσοι είναι ή θα ταξιδέψουν στο νησί θα απολαύσουν τον Δημήτρη Μπάση, τη Μαρία Παπαγεωργίου, τη Μάρθα Φριντζήλα και τον Αλέξανδρο Δράκο Κτιστάκη, ενώ η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Μουσικού Συλλόγου Ανδρου τιμά τον Γιώργο Κατσαρό. Το παιδικό κοινό αποκτά δύο αυτόνομες προτάσεις, τον «Κύριο Βρομύλο» και τη συναυλία «Αν ακούσεις τα παιδιά». Παράλληλα, η έκθεση «Ανδρίων Εργα και Ημέρες» της Καϊρείου Βιβλιοθήκης απλώνει τη διάρκεια της διοργάνωσης έως τον Σεπτέμβριο και συνδέει το καλοκαιρινό παρόν με την κοινωνική ιστορία του τόπου.
Ο Βούλγαρης έχει περιγράψει παλαιότερα την τέχνη ως «παρηγοριά» και «συντροφιά», όχι με την έννοια της απόδρασης από τα προβλήματα, αλλά ως μια αναγκαία περιοχή της ανθρώπινης φαντασίας. Πέρυσι, μιλώντας μέσα σε ένα διεθνές τοπίο πολέμων και καταστροφής, προχώρησε ακόμη περισσότερο: «Η τέχνη είναι η υπέρτατη έκφραση του νόστου για ανθρωπιά». Η φράση δίνει ίσως το ουσιαστικότερο πλαίσιο και στη φετινή διοργάνωση: «Σε μια εποχή γρήγορη και συχνά θορυβώδη, το θέατρο, η μουσική και ο κινηματογράφος εξακολουθούν να μας ενώνουν με έναν τρόπο βαθύ και ουσιαστικό.
Μας θυμίζουν ότι έχουμε ακόμη ανάγκη να συγκινούμαστε μαζί, να ακούμε, να κοιτάζουμε, να μοιραζόμαστε» μας είπε. Γιατί ένα φεστιβάλ δεν κρίνεται μόνο από τα ονόματα της αφίσας του, αλλά και από το αν δημιουργεί κοινότητα, μνήμη και έναν λόγο να συναντηθούν οι άνθρωποι πέρα από την τουριστική κατανάλωση.
info:
25/7-24/8/2026 στο Ανοιχτό Θέατρο Χώρας Ανδρου – εκτός από την προβολή του ντοκιμαντέρ «Η Ανδρος του Λευτέρη Βογιατζή» που θα πραγματοποιηθεί στο Σινέ Αυλή της Κινηματογραφικής Λέσχης Ανδρου και τη συναυλία της 18ης Αυγούστου που θα πραγματοποιηθεί στο προαύλιο του βυζαντινού ναού Ταξιάρχη Μεσαριάς. Προπώληση: www.ticketservices.gr. Από τις 20/7, εισιτήρια θα πωλούνται και από το ταμείο του θεάτρου. Πληροφορίες: www.festivalandros.gr
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr