Είναι αμέτρητες πλέον οι αποδείξεις –κι όχι απλώς αποχρώσες ενδείξεις– ότι στην περίοδο της κρίσης και των μνημονίων εγκαθιδρύθηκε ένα είδος απόλυτης ασυλίας των τραπεζών.
Οι έκτακτες νομοθεσίες της περιόδου των μνημονίων μεταξύ άλλων εγκαθίδρυσαν την «αρχή» ότι οι εργαζόμενοι, οι πολίτες και φορολογούμενοι, τα λαϊκά νοικοκυριά και οι μικρομεσαίοι αυτής της χώρας ανέλαβαν την ισόβια υποχρέωση να «χρηματοδοτούν» με το υστέρημα του εισοδήματός τους τις τράπεζες.
Ετσι, το τραπεζικό συμφέρον εξυψώθηκε στην περιωπή της οιονεί συνταγματικής επιταγής. Συνέβη το ίδιο με το συμφέρον των δανειστών της χώρας.
Ετσι, οι τράπεζες μετατράπηκαν σε οικονομική ολιγαρχία με τεράστια πολιτική δύναμη, ακόμη και με τη δύναμη να υποχρεώνουν την πολιτική εξουσία να νομοθετεί για τα συμφέροντά τους ή να αποφεύγει να νομοθετεί ενάντια στα συμφέροντά τους, ακόμη κι αν επρόκειτο να υπερασπιστεί την εφαρμογή νόμων του κράτους.
Σε παλαιότερες εποχές, διανοητές, όπως για παράδειγμα ο Σαμίρ Αμίρ, είχαν αποκαλέσει το σύστημα οικονομικο-πολιτικής εξουσίας στην Ελλάδα «κλεπτοκρατία» –μια υπόμνηση της εκτεταμένης διαφθοράς. Πλέον θα μπορούσε εξίσου δίκαια να χαρακτηριστεί (και) τραπεζοκρατία.
Τα διαδραματισθέντα το τελευταίο διάστημα στην υπόθεση της απόφασης του Αρείου Πάγου για τον υπολογισμό των τόκων στα δάνεια του νόμου Κατσέλη είναι απολύτως ενδεικτικά, εντυπωσιακά και απαράδεκτα.
Ενας νόμος του ελληνικού κράτους, του οποίου οι προβλέψεις δεν θα μπορούσαν να είναι πιο καθαρές, ο νόμος Κατσέλη, καταστρατηγούνταν σκαιότατα επί επτά συναπτά χρόνια από τις τράπεζες και τα funds. Δανειολήπτες προσέφυγαν εναντίον των πρακτικών των τραπεζών και κάποιοι δικαιώθηκαν με πρωτόδικες αποφάσεις. Η υπόθεση έφτασε στον Αρειο Πάγο, του οποίου η ολομέλεια δικαίωσε τους δανειολήπτες.
Τότε ακριβώς αποκαλύφθηκαν όλα: Οι τράπεζες και τα funds διοχέτευσαν «ερμηνείες» της τελεσίδικης, πλέον, απόφασης του Αρείου Πάγου, με προφανές «αίτημα» να την καταργήσουν διά της ερμηνείας! Ο επόπτης του τραπεζικού τομέα, Γιάννης Στουρνάρας, μίλησε για ανάγκη «ισορροπημένης» ερμηνείας της απόφασης, που θα λάμβανε υπόψη της το οικονομικό στοιχείο. Ο υπουργός Οικονομικών προέβη σε αμφίσημες δηλώσεις που παρέπεμπαν σε νομοθετική πρωτοβουλία στην ίδια κατεύθυνση.
Επρόκειτο για ευθεία απόπειρα θεσμικού πραξικοπήματος, που θα ήταν αδιανόητη αν δεν είχε εγκαθιδρυθεί στη χώρα το καθεστώς της τραπεζοκρατίας.
Τελικά, οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και των ενώσεων καταναλωτών, κυρίως όμως οι προεκλογικές ανάγκες του κυβερνώντος κόμματος, επέβαλαν την επιστροφή στο αυτονόητο.
Εμεινε όμως η αίσθηση ότι, αν η απόφαση του Αρείου Πάγου είχε δημοσιοποιηθεί στη μέση της κυβερνητικής θητείας, το θεσμικό πραξικόπημα θα είχε ευοδωθεί…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr