Υγεία, Παιδεία, συνθήκες απασχόλησης, τρεις τομείς πολιτικής, από τους πολλούς, που δείχνουν την ευαισθησία των κυβερνόντων απέναντι σε καίρια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες μιας χώρας. Στο τρίπτυχο αυτό η Ελλάδα καταγράφει μια θεαματική υστέρηση.
Ως προς την Υγεία , οι δαπάνες της υγείας που καλύπτονται από τον κρατικό προϋπολογισμό αντιπροσώπευαν, ως ποσοστό του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ), το 2,55%, 2,55% και 2,89% κατά τα έτη 2023, 2024 και 2025 αντίστοιχα, όταν ο μέσος κοινοτικός όρος είναι γύρω στο 7,3%-7,4% . Εδώ όμως πρέπει να γίνει μια επισήμανση. Το ποσοστό αυτό καλύπτεται και από κονδύλια που προέρχονται από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Το πρόγραμμα όμως αυτό της χρηματοδότησης λήγει το 2026. Οπότε τίθεται το εύλογο ερώτημα. Από το 2027 το ανωτέρω ήδη χαμηλό ποσοστό θα παραμείνει ως έχει απορροφώντας δαπάνες του κρατικού πλέον προϋπολογισμού ή θα μειωθεί; Εδώ να σημειωθεί τέλος ότι το ποσοστό συμμετοχής των Ελλήνων πολιτών στις δαπάνες υγείας είναι το υψηλότερο στην ΕΕ.
Ως προς την Παιδεία, εκεί ανταγωνιζόμαστε την Ρουμανία και τη Μάλτα που καταγράφουν μαζί με εμάς τα χαμηλότερα επίπεδα κρατικών δαπανών ως ποσοστό του ΑΕΠ στον εξεταζόμενο χώρο. Στην Ελλάδα τα αντίστοιχα ποσοστά είναι 2,67%, 2,77% και 2,66% για τα έτη 2023, 2024 και 2025 αντίστοιχα όταν ο μέσος κοινοτικός όρος κείται στο 4,7%-4,8%. Τα υψηλότερα ποσοστά δαπανών/ ΑΕΠ τα καταγράφει η Σουηδία (6,8%) η Ολλανδία (6,3%) και το Βέλγιο (6,2%).
Τέλος ως προς τους όρους και τις συνθήκες απασχόλησης. Οι χαμηλές αποδοχές των εργαζομένων στην Ελλάδα οδηγούν στη χρήση των καθεστώτων της υπερεργασίας και των υπερωριών, με συνέπεια να εξαντλούνται οι εργαζόμενοι, όταν ξεπερνούν τις 40 ώρες εργασίας κάθε εβδομάδα (36 ώρες σε επίπεδο ΕΕ). Τα καθεστώτα αυτά, υπό τους όρους και προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος, μπορούν να οδηγήσουν σε 13 ώρες εργασίας την ημέρα!
Μελέτες έχουν δείξει την κάθετη πτώση της παραγωγικότητας στις περιπτώσεις αυξημένων ωρών εργασίας. Ως προς την Ελλάδα, η παραγωγικότητα ιδίως των επιχειρήσεων ως 49 εργαζομένους είναι η χαμηλότερη ή η δεύτερη πιο χαμηλή στο σύνολο της ΕΕ ανταγωνιζόμενη τη Βουλγαρία. Αναλυτικότερα, η Βουλγαρία καταγράφει ελαφρά υψηλότερη παραγωγικότητα σε επιχειρήσεις από 1-19 άτομα και ελαφρά χαμηλότερη της Ελλάδας από 20-49 άτομα.
Πέραν της παραγωγικότητας, οι αυξημένες ώρες απασχόλησης επηρεάζουν και τις γεννήσεις. Στην Ιαπωνία λόγου χάριν, που αντιμετωπίζεται ένα όμοιο της Ελλάδας πρόβλημα υπογεννητικότητας, οι μεταρρυθμίσεις με στόχο την μείωση της υπερεργασίας επιδιώκουν να προδώσουν μεγαλύτερη ευελιξία στους γονείς για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας.
Το 2024 ο Υπουργός της Υγείας, Εργασίας και Ευημερίας ο Masahisa Miyazaki, αναφέρθηκε επίσημα στη σύνδεση των πολιτικών για την Εργασία με την οικογένεια και την αντιμετώπιση της μείωσης του πληθυσμού. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν δηλώσεις του πρωθυπουργού Fumio Kishida το 2023 και της Υπουργού Yoko Kamikawa, η οποία το 2007 υποστήριξε ότι οι πολλές ώρες εργασίας είναι εμπόδιο στην ισορροπία μεταξύ οικογένειας και εργασίας και στην αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας.
Στην Ελλάδα η κυβέρνηση –δεν γνωρίζουμε σε τι μελέτες ή εμπειρικά αποτελέσματα βασίζεται- έχει μάλλον αντίθετη άποψη, ενώ η υπογεννητικότητα της χώρας τη διαψεύδει περίτρανα!
*Κυβέλη Μάρδα, Πτυχίο Διοίκησης Επιχειρήσεων, Μάστερ στη Διοίκηση των Υπηρεσιών Υγείας, Πτυχίο Ιατρικής ΑΠΘ Και Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της ΕΛΑΣ
Διαβάστε περισσότερα