Με πλείστα όσα μηνύματα προς όλο το φάσμα του προοδευτικού χώρου και με την πολυετή πολιτική εμπειρία που διαθέτει, ο πρώην υπουργός Χάρης Καστανίδης απαντά στις ερωτήσεις της «Εφ.Συν.» για το ΠΑΣΟΚ, για την προοδευτική παράταξη εν γένει, για τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. το 2012, για τα πρώην στελέχη του Κινήματος που σήμερα έχουν βρει στέγη στο κυβερνών κόμμα, για την άνοδο της Ακροδεξιάς στην ήπειρό μας και, τέλος, για τα προσωπικά πολιτικά σχέδιά του.
-Τις τελευταίες ημέρες, κύριε υπουργέ, από διάφορες πλευρές τίθεται μετ’ επιτάσεως η ανάγκη συνεννόησης των προοδευτικών κομμάτων. Εσείς θα ήσασταν θετικός σε μια τέτοια προοπτική και υπό ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να φέρει αποτελέσματα;
Εδώ και πολύ καιρό υποστηρίζω την ανάγκη συνεννόησης των προοδευτικών δυνάμεων της χώρας, ώστε, εν όψει των επερχομένων εκλογών, να καταστεί βάσιμη η προσδοκία για τη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής λύσης στον συντηρητικό ζόφο που ζει η χώρα, να καταστεί ισχυρή πιθανότητα η ανάδυση μιας αξιόπιστης προοδευτικής κυβερνητικής πρότασης.
Ο κατακερματισμός του προοδευτικού χώρου δεν βοηθά στην απομάκρυνση της δεξιάς κυβέρνησης. Δεν βοηθά, επίσης, η συμπεριφορά των κομματικών ηγεσιών, που, ενώ συχνά εκφωνούν κοινές προτάσεις για επιμέρους προβλήματα, αδυνατούν να εκφωνήσουν το σημαίνον, ότι, δηλαδή, η ενότητά τους οδηγεί στην ανατροπή και στον σχηματισμό προοδευτικής κυβέρνησης.
Θα χρειαστεί όλοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να ενεργήσουν όχι με κριτήριο την προσωπική ή κομματική σκοπιμότητα, αλλά με κριτήριο το εθνικό συμφέρον και το συμφέρον μιας αποκαμωμένης κοινωνίας που ζητά μερίδιο στην ελπίδα.
Αν έτσι συμβεί, τότε η Κεντροαριστερά και η Αριστερά θα είναι έτοιμες, ακόμη κι αν κάθε κόμμα κριθεί μόνο του στον πρώτο γύρο των εκλογών, να συνεννοηθούν οδεύοντας προς τον δεύτερο γύρο και να διακηρύξουν την ετοιμότητά τους να συνεργαστούν μετεκλογικά, στη βάση μιας προγραμματικής συμφωνίας.
Μια τέτοια δήλωση προθέσεων την κατάλληλη στιγμή θα δημιουργήσει δυναμική, πέραν της άθροισης εκλογικών ποσοστών.
-Την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ έχει παραμείνει στον εκλογικό στόχο για νίκη με μία ψήφο διαφορά. Οι δημοσκοπήσεις δεν το δικαιώνουν ωστόσο. Σε ποια περίπτωση, εκτιμάτε, θα τεθεί θέμα ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ;
Δεν επιθυμώ να ασχοληθώ με εσωτερικά θέματα του ΠΑΣΟΚ.
-Στελέχη του ΠΑΣΟΚ με τα οποία είχατε συνεργαστεί στο παρελθόν, σήμερα είναι υπουργοί της Ν.Δ. Εχετε μια εξήγηση; Και μήπως ήταν λάθος η συγκυβέρνηση των δύο κομμάτων;
Η συνεργασία ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας την περίοδο 2012-2015 υπήρξε μια λανθασμένη πολιτική επιλογή του ΠΑΣΟΚ και βασική αιτία που οδήγησε το Κίνημα στα πρόθυρα εκλογικής εξαΰλωσης στις εκλογές του 2015. Η σύμπλευση της εποχής εκείνης άφησε τα ίχνη της στη συνείδηση αρκετών στελεχών του ΠΑΣΟΚ, καθιστώντας την πιο εύκαμπτη. Απαξ και το κόμμα συλλογικά πρώτο διέβη τον Ρουβίκωνα, σκέφτηκαν ορισμένοι να διαβούν και ατομικά τον ποταμό, περνώντας στην αντίθετη, πολιτικά και ιδεολογικά, όχθη και παίρνοντας τα αξιώματα που ταιριάζουν σε ιδεολόγους.
-Ποια μηνύματα στέλνουν οι γερμανικές κάλπες και τι πρέπει να γίνει ώστε η σοσιαλδημοκρατία να γίνει και πάλι μια δύναμη που θα υπερασπίζεται τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα;
Η άνοδος της Ακροδεξιάς δεν είναι μόνο γερμανικό φαινόμενο, όπως προκύπτει από τις πρόσφατες εκλογές σε κρατίδια της ομοσπονδιακής Γερμανίας. Δυστυχώς, τείνει να πάρει τα χαρακτηριστικά γενικευμένης τάσης στην Ευρώπη. Οσο η ευρωπαϊκή συντηρητική πολιτική τάξη αποτυγχάνει στις κυβερνητικές επιλογές της και η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία αδυνατεί να δώσει πειστικές απαντήσεις σε προβλήματα, κρίσεις και αδιέξοδα, τόσο η Ακροδεξιά θα ενδυναμώνεται. Πρόκειται για μια συνθήκη που εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για όλη την ήπειρο. Η σοσιαλδημοκρατία και η εν γένει Αριστερά πρέπει ταχέως να υπερβούν την κρίση τους.
«Η συνεργασία ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας την περίοδο 2012-2015 υπήρξε μια λανθασμένη πολιτική επιλογή του ΠΑΣΟΚ»
Η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας οφείλεται στη νόθευση των προγραμματικών και ιδεολογικών αρχών της με νεοφιλελεύθερες ιδέες, με προγραμματικές θέσεις πολύ πιο φιλικές στον ανταγωνισμό της αγοράς. Οι ιδεολογικές παραχωρήσεις στον νεοφιλελευθερισμό άρχισαν από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90, όταν μεγάλα σοσιαλδημοκρατικά και εργατικά κόμματα (π.χ. Γερμανία-Βρετανία) έκριναν ότι μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούσαν να βγουν από τη σκιά της κυριαρχίας της Θάτσερ, του Ρέιγκαν ή του Κολ. Αυτό, πράγματι, συνέβη, αλλά όταν παρέδωσαν και πάλι την εξουσία, ήταν δύσκολο πια για τους πολίτες να διακρίνουν τις διαφορές μεταξύ συντηρητικών και προοδευτικών. Η ώρα για την επιστροφή στην ισχυρή και ηγεμονεύουσα σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί να βραδύνει. Τα κόμματα του δημοκρατικού σοσιαλισμού οφείλουν να ξανασυνδεθούν με τις παραδόσεις τους, να αποκτήσουν και πάλι ριζοσπαστική πολιτική ταυτότητα και, επεξεργαζόμενα τα νέα δεδομένα μιας σύνθετης και απαιτητικής εποχής, να δώσουν πειστικές απαντήσεις για το πώς θα κάνουν τον κόσμο καλύτερο, άξιο για ανθρώπους που ευτυχούν.
-Και κάτι προσωπικό για το τέλος: Θα είστε παρών στην επικείμενη εκλογική μάχη, με ποια ιδιότητα και από ποιο μετερίζι;
Θα είμαι παρών στη μάχη για να φύγει η Δεξιά. Θα είμαι παρών στη μάχη για τη συνεννόηση των προοδευτικών δυνάμεων, για την ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης, για να πνεύσει και πάλι στον τόπο μας ο άνεμος της προόδου, της ελπίδας και της αισιοδοξίας.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr