Ο έρωτας κατοικεί στη στιγμή της έξαρσης αλλά επιμένει στη μνήμη, στην απουσία και στο σώμα που αλλάζει μορφή μέσα μας. Άλλοτε γίνεται αφορμή – ένα φεγγάρι, μια φωτογραφία, μια κλειδωμένη πόρτα – κι άλλοτε μετατρέπεται σε μαρτύριο, σε ανάμνηση που δεν ξέρουμε αν είναι αληθινή ή επινοημένη.
[ 1 ]
Το σπίτι, της Ειρήνης Καραγιαννίδου
Πωλείται λέει.Ευάερο κι ευήλιο. Μπαίνεις κρόταφος, Κάποτε βγαίνεις πιστόλι. Η αθανασία μπορεί να εισπραχθεί προκαταβολικά. Τσιμέντο να γίνει. Έτσι κι αλλιώς, ο θάνατος κι ο έρωτας είναι υποθέσεις του κορμιού.Αύγουστο θα σου αλλάξω πλευρό να κοιτάζεις θάλασσα.
Από τη συλλογή «Παραθαλάσσιο οικόπεδο», Eκδόσεις Πανοπτικόν
[ 2 ]
Το μαρτύριο, του Γιώργη Παυλόπουλου
Σήκωσα το σεντόνικαι ήταν πάλι γυμνή στο πλάι μουκαι πριν χαθείγύρισα να την κοιτάξωκαι μη με κοιτάζεις μου είπεδεν είμαι το σώμα που αγάπησεςαλλά εκείνο που θέλεις να θυμάσαικι εκείνο που δεν μπορείς να θυμηθείςκι εκείνο που νομίζεις πως θυμάσαι.
Από τη συλλογή «Ποιήματα 1943-2008», εκδόσεις Κίχλη
[ 3 ]
Σελήνη, της Έφης Χρυσού
Του είπα:«Να φωτογραφίζεις τη σελήνη,την αγαπώ».Και το έκανε.Γέμισα φωτογραφίες.Αλλά δεν με ένοιαζε πια.Ήθελα μόνο να μουτις φέρνει.Το φεγγάρι ήταν μόνοη αφορμή.
Από τη συλλογή «Αποτύπωμα», εκδόσεις Ars Noctura
Photo: Ananthu Ajayan
[ 4 ]
Ερωτικό ΙΙ, της Μαριαλένας Σπυροπούλου
Σε ένα παράλληλο σύμπανδεν έφυγες ποτέγυμνά τα πόδια γύρω σουκαι η πόρτα κλειδωμένη
Από τη συλλογή «Κόρη χωρίς πλάτη», εκδόσεις Στερέωμα
[ 5 ]
Έρως μελαχρινός, της Μάτσης Χατζηλαζάρου
Ζωή μου, δίπλα σου βλέπω την αναπνοή και ακούω το καρδιοχτύπιόλων των πραγμάτων.Ζωή μου, δίπλα σου είναι η μέρα του ήλιου του μεσονυκτίου.Μακριά σου είναι η νύχτα του βορινού χειμώνα…Την πιο ηδονική αφή την έχει το σταφύλι το πρωί,σαν είναι δροσερό και σκεπασμένο με κείνη την άχνη τη λεπτή.Πιάνω την κοιλιά σου, με τα τρία μου δάχτυλα,και μου γεννιέται πάλι η εικόνα της δροσιάς του αμπελιού
Από τη συλλογή «Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1945», Εκδόσεις Ίκαρος
[ 6 ]
Ελάχιστο χρονικό του έρωτα, του Γιάννη Ρίτσου
Βιάζονταν πολύ να φιληθούν. Μπήκαν στο σπίτι. Κλείδωσαν.Τις δυο καρέκλες τις άφησαν στον κήπο. Όσο έλειπαντα πουλιά οικειοποιήθηκαν τις καρέκλες τους, τις έκανανσκάλες για τα δωμάτιά τους. Όταν βράδιασε,όλα τα κατάπιναν τα φύλλα, χτυπώντας ηδονικά τις γλώσσες τους.Οι δυο καρέκλες περίμεναν ακόμη σαν δυο μικρά ικριώματαστο χείλος μιας πράσινης μοναξιάς μπροστά στο φεγγάρι.
Aπό τη συλλογή «Τα ερωτικά», Κέδρος Εκδοτική
photo: Roma Kaiuk
[ 7 ]
Του Έρωτα, του Γιάννη Υφαντή
Του έρωταπρέπει να του δινόμαστε γυμνοίόπως δινόμαστε στον ύπνο και στο θάνατο, γιατίο έρωτας θαρρώ είναι η μόνημεταλαβιάαιωνιότητας∙ ο έρωταςείναι η λύτρωση του τέλειου χορού, είναιη αγαλλίασητου Καιρού.
Από τη συλλογή «Έρως ανίκατε μάχαν», Εκδόσεις Μελάνι
The post Όταν ο έρωτας γίνεται ποίηση appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα