09/01/2026 1:07 μμ.
Επειδή η εξοικείωση είναι η αληθινή τάξη του παρόντος. Σήμερα το πρωί ξύπνησα με τις Ηνωμένες Πολιτείες να βομβαρδίζουν το Καράκας. Δεν έκανα τίποτα. Όπως όλοι. Άνοιξα την οθόνη. Διάβασα. Απορρόφησα. Μετά ο καφές, οι ειδοποιήσεις. Το μόνο τράνταγμα: έγραψα ένα μικρό άρθρο στρατευμένο. Ένα τεράστιο γεγονός, που αντιμετωπίστηκε ως μια προσωρινή ταλαιπωρία, ενόχληση. του Alfredo Facchini *
Σε αυτό ακριβώς το σημείο γεννιέται η αδυναμία. Όχι στο σοκ, αλλά στην κανονικότητα με την οποία περνούν τα πάντα. Ο βομβαρδισμός μιας πρωτεύουσας, [και η απαγωγή του προεδρικού ζευγαριού, σ.τ,μ.] καθίσταται μια γραμμή στη ροή. Γλιστράει.
Η εξουσία βασίζεται σε αυτό: στην απόσταση μεταξύ αυτού που συμβαίνει και αυτού που περνάει από μέσα μας, που μας διασχίζει. Μια κατασκευασμένη, καλλιεργημένη απόσταση. Δεν μας ζητείται καν να εγκρίνουμε. Μας ζητείται να συνεχίσουμε να ζούμε σαν τίποτα να απαιτεί απάντηση.
Έτσι λειτουργεί ο εθισμός, η εξοικείωση. Δεν αμβλύνει-σβήνει τη συνείδηση, την κουράζει. Την εκθέτει σε μια ακολουθία γεγονότων που είναι πολύ μεγάλα, πολύ γρήγορα, υπερβολικά πολυάριθμα. Στο τέλος, δεν παραμένει αδιαφορία: παραμένει παράλυση. Όλα φαίνονται σοβαρά, όλα φαίνονται απρόσιτα.
Βομβαρδίζουν το Καράκας. Δεν χρειάζεται να πειστούμε ότι είναι σωστό. Αρκεί που γίνεται αντιληπτό ως μία από τις πολλές πράξεις βίας που δεν εξαρτώνται από εμάς. Μακρινές, ήδη αρχειοθετημένες καθώς συμβαίνουν.
Η αδυναμία-ανημποριά δεν είναι μια ατομική έλλειψη. Είναι μια πολιτική κατάσταση. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς, υπομονετικής παιδαγωγικής, που έχει διδάξει στις μάζες να παρακολουθούν χωρίς να παρεμβαίνουν, να γνωρίζουν δίχως να ενεργούν, να αγανακτούν δίχως να παρακρατούν κάτι. Το να σηκώνουμε το βλέμμα μας, σήμερα, σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, να σπάσουμε αυτό το άσχημο ξόρκι: να απορρίψουμε την ιδέα ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Να δώσουμε ξανά βάρος στα γεγονότα.
Σήμερα το πρωί ξύπνησα με το Καράκας κάτω από τις βόμβες. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί. Είναι γιατί εκατομμύρια άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου και εμού, ένιωσαν ότι δεν υπήρχε τίποτα να γίνει, κάτι να κάνουμε. Πως ο πλανήτης διέπεται, ρυθμίζεται από τον νόμο του ισχυρότερου.
Η ιστορία δεν μπορεί να τελειώσει με μια δόνηση στην τσέπη. Με ένα σύρσιμο του δακτύλου. Με ένα σκυμμένο, ευγενικό, πειθαρχημένο πρόσωπο. Οι μάζες δεν τιθασεύονται πλέον [μόνο, θα έλεγα εγώ σ.τ.μ.] με τα γκλομπ, αν εξαιρέσεις τις μονάδες, τις απομονωμένες ενεργές πρωτοπορίες. Εκπαιδεύονται στη συνήθεια. Η τάξη δεν επιβάλλεται: απορροφάται. Σταγόνα-σταγόνα.
Η εξοικείωση είναι το πραγματικό κυβερνητικό μέσο του παρόντος. Δεν απαιτεί προσήλωση, συμμετοχή, δεν απαιτεί συναίνεση. Λειτουργεί με βάση τον χρόνο, την επανάληψη, την κόπωση. Μετατρέπει την αδικία σε θόρυβο στο βάθος. Την καθιστά οικεία. Αποδεκτή. Κανονική, νορμάλ.
Κάθε μέρα, συμβαίνει κάτι που, σε μια άλλη εποχή, θα είχε κάνει τους δρόμους, τις πλατείες να εκραγούν. Σήμερα, ξεγλιστράει στη μέση ενός βίντεο, μια ψεύτικη διαμάχη. Η αγανάκτηση διαρκεί όσο μια ιστορία. Μετά εξατμίζεται. Δεν αφήνει ίχνη, δεν κατακάθεται, δεν εγκαθίσταται, δεν οργανώνεται. Καταναλώνεται όπως όλα τα υπόλοιπα. Η εξουσία το ξέρει. Ξέρει ότι ένας κατακερματισμένος πληθυσμός, κορεσμένος με ερεθίσματα, δεν είναι ένας εχθρικός πληθυσμός. Είναι ένας διαχειρίσιμος πληθυσμός.
Αλλά η εξοικείωση δεν είναι μη αναστρέψιμη. Σπάει τη στιγμή που ονομάζεται, βιώνεται, διασχίζεται, μοιράζεται. Αυτό που χρειάζεται δεν είναι μια ηρωική χειρονομία, αυτό που χρειάζεται είναι συνέχεια. Όχι η έκρηξη, αλλά η αντοχή. Όχι ο θυμός που καίει, αλλά ο θυμός που παραμένει.
Το να σηκώσουμε ξανά ψηλά τα μάτια δεν σημαίνει να περιμένουμε την κατάλληλη μέρα, τη σωστή. Σημαίνει να σταματάμε να δεχόμαστε τη ροή ως πεπρωμένο. Συνδέοντας τα γεγονότα, αποκαθιστώντας τη διάρκειά τους, απορρίπτοντας τον κατακερματισμό που απομονώνει κάθε γεγονός και εκτονώνει κάθε αντίδραση, την κατευνάζει, αφαιρεί τον πυροδότη, τραβάει το χέρι από την σκανδάλη. Σημαίνει να εγκαταλείπεις την ιδέα ότι η αδυναμία, η ανημποριά είναι ένα ιδιωτικό λάθος και να την αναγνωρίζεις ως κοινό έδαφος.
Οι άνθρωποι δεν θα επαναστατήσουν, δεν θα ξεσηκωθούν όλοι ταυτόχρονα. Ποτέ δεν το έκαναν. Οι ρωγμές εμφανίζονται πριν από τις κατολισθήσεις. Μικρές μετατοπίσεις, πυρήνες που κρατούν, λέξεις που δεν γλιστρούν μακριά. Η ιστορία αλλάζει όταν κάποιος σπάει τη συνήθεια και άλλοι αναγνωρίζουν αυτή την χειρονομία ως πιθανή, δυνατή, εφικτή.
Αν η εξουσία κυβερνά κουράζοντας, η απάντηση είναι το αντίθετο, μια αντίθετη πρακτική: πεισματάρα, αργή, από κοινού. Να κρατάς το βλέμμα σου ανοιχτό όταν όλα σε σπρώχνουν να το κλείσεις. Να παραμένουμε παρόντες όταν ο κόσμος προσκαλεί να πάμε πέρα.
Η ιστορία δεν έχει τελειώσει. Όχι εφόσον κάποιοι αρνούνται να την περιορίσουν σε μια απλή ειδοποίηση, να την καταντήσουν μια αναγγελία.
* από το Facebook
4 Ιανουαρίου 2026 –