Το πρόβλημα είναι η διαδοχή. Εννοείται, να φύγουν οι σκοταδιστές μουλάδες, να καταρρεύσει το υπάρχον καθεστώς. Και να έρθει ποιος; Ο γιος του Σάχη; Μια καρικατούρα με ανύπαρκτο ειδικό βάρος; Θυμηθείτε τι έγινε με την αραβική άνοιξη, τι έγινε με το Ιράκ, με το Αφγανιστάν, με τη Συρία. Σε κάθε περίπτωση που το καταπιεστικό καθεστώς επιχειρήθηκε να ανατραπεί ή και πράγματι ανατράπηκε με επιτυχία, το αποτέλεσμα ήταν το απόλυτο αιματοκύλισμα και η κάθοδος στο χάος. Οι ελπίδες για δυτικού τύπου δημοκρατία αποδείχθηκαν όχι απλά φρούδες, αλλά ένα κακόγουστο και μακάβριο αστείο, ειδικά αν συγκρίνουμε τις ευγενείς προσδοκίες με τις σφαγές του άμαχου πληθυσμού από κάθε είδους πολέμαρχους και φανατικούς τζιχαντιστές που υπήρξαν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα. Οι συγκεκριμένοι λαοί δεν είχαν ποτέ την παραμικρή δημοκρατική παράδοση, ούτε καν την ελάχιστη, υποτυπώδη έστω τριβή με κάποιας μορφής έννομου φιλελεύθερου κράτους δικαίου. Άρα πώς είναι δυνατόν να περιμέναμε ότι θα ακολουθούσε κάτι διαφορετικό από αυτό που τελικά ακολούθησε;
Θα μου πει εδώ κάποιος, μισό λεπτό: το Ιράν δεν είναι το ίδιο με τα παραπάνω παραδείγματα. Μην ξεχνάμε ότι στο Ιράν υπήρξε κανονική αστική τάξη η οποία μάλιστα υπάρχει και σήμερα. Ότι ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού ακόμα και υπό το καθεστώς των μουλάδων εξακολουθεί να ακολουθεί έναν δυτικό τρόπο ζωής, με τα κρυφά κοσμικά πάρτι στην Τεχεράνη να αποτελούν κοινό μυστικό πίσω από τη βιτρίνα της μαντίλας. Μην ξεχνάμε ότι πριν από το 1979 και την ισλαμική επανάσταση, το Ιράν είχε σχεδόν έναν αιώνα παράδοσης ως μία κοινωνία που αν μη τι άλλο προσομοίαζε με δυτικού τύπου. Σωστά όλα αυτά. Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος. Υπάρχει και η ανάγνωση ότι το υπάρχον καθεστώς έχει ακόμη ισχυρά ερείσματα σε ένα επίσης μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας.
Και υπάρχει και η σημαντικότερη παράμετρος όλων: ότι το Ιράν δεν γίνεται, δεν επιτρέπεται να ακολουθήσει το χαοτικό παράδειγμα των υπόλοιπων της περιοχής που επιχείρησαν (ή τους επιβλήθηκε) να ανατρέψουν ένα δυναστικό και διεφθαρμένο καθεστώς χωρίς την παραμικρή πρόνοια για την επόμενη μέρα. Το Ιράν, εν ολίγοις, είναι too big to fail όπως λένε οι νεαροί Ιρανοί influencer στα ευκατάστατα προάστια της πρωτεύουσας. Υπάρχει κάποιας μορφής αξιόπιστη αντιπολίτευση που μπορεί να συγκεντρώσει πάνω της τις ελπίδες για ομαλή μετάβαση; Αν υπάρχει εγώ δεν το γνωρίζω. Γι’ αυτό και με προβληματίζει η επόμενη μέρα. Διότι όσο και να με έλκει η εικόνα της αποκαθήλωσης ενός δυναστικού και θεοκρατικού καθεστώτος, υπάρχουν πάντα χειρότερα. Ένα αποσταθεροποιημένο Ιράν θα είναι μια βραδυφλεγής βόμβα όχι μόνο για την ευρύτερη περιοχή (που δεν θέλει και πολύ) αλλά για κάθε είδους συσχετισμούς και συμμαχίες, για κάθε είδους τυχοδιωκτισμούς και, κυρίως, για τους ίδιους του τους πολίτες. Αλλά δεν ανησυχώ. Το έχει αναλάβει ο πορτοκαλί πρόεδρος της καρδιάς μας.
The post Των μουλάδων τα μπλουζ appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα