18/01/2026 10:56 μμ.
Ένας διαρκής πολεμικός εξοπλισμός βρίσκεται σε απόλυτη συνάφεια με τις πολεμικές προετοιμασίες και όλα αυτά μέσα σε ένα περιβάλλον όξυνσης των ενδοκυριαρχικών ανταγωνισμών, αύξησης των πολεμικών μετώπων, συνεχόμενες συμμαχίες και διασπάσεις και για τους καταπιεζόμενους “εθνική ομοψυχία”, στρατιωτικοποίηση και δυσβάσταχτη καθημερινότητα σε όλα τα επίπεδα
Υπερδύναμη είναι ένα κράτος το οποίο κατέχει κυρίαρχη θέση στο παγκόσμιο σύστημα και έχει τη δυνατότητα προβολής ισχύος και επιρροής σε πλανητικό επίπεδο –πλανητική δύναμη- κατά τρόπο που ξεπερνά τις ικανότητες των παραδοσιακών Μεγάλων Δυνάμεων, σε βαθμό που να κατατάσσεται σε ξεχωριστή από αυτές κατηγορία. Ο όρος υπερδύναμη πρωτοδιατυπώθηκε το 1944 για να περιγράψει τις ΗΠΑ, την ΕΣΣΔ και την φθίνουσα Μεγάλη Βρετανία. Σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν το ρόλο της κυρίαρχης δύναμης που διαμορφώνει την παγκόσμια πολιτική, την οικονομία και τις στρατιωτικές υποθέσεις. Η Αμερική συχνά παρουσιάζεται ως “υπερασπιστής της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων”, οι ενέργειές της πολύ συχνά όχι μόνο αντιβαίνουν σε αυτές τις αρχές, αλλά περνάνε στο άλλο άκρο, αυτό του ολοκληρωτισμού. Οι αμερικανικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία καθοδηγήθηκαν από στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα, παρά από ανθρωπιστικές ανησυχίες. Πολλές ενέργειες γεννήθηκαν για την υποστήριξη σε αυταρχικά καθεστώτα, την αποσταθεροποίηση δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων και συνέπειες πολέμων που υποκινήθηκαν από την απόκτηση πόρων, κυρίως πετρελαίου. Οι Η.Π.Α. θεωρούν τον εαυτό τους απαλλαγμένο από τους κανόνες που επιβάλλουν στις άλλες χώρες, για παράδειγμα, στον πόλεμο του Ιράκ, όπου ψευδείς δικαιολογίες για όπλα μαζικής καταστροφής οδήγησαν σε μια καταστροφική σύγκρουση με μακροχρόνιες συνέπειες
Μια συλλογή από έθνη-κράτη που λειτουργούν επιφανειακά με διαφορετικά συστήματα διακυβέρνησης αλλα όλα είναι βασισμένα στις ίδιες υποθέσεις και όλα απαντούν σε μια μη εκλεγμένη και αδήλωτη ανώτερη αρχή. Οργανισμοί όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και η Παγκόσμια Τράπεζα εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πλούσιων χωρών εις βάρος των φτωχότερων. Ουσιαστικά είναι το παγκόσμιο υπουργείο οικονομικών και η κεντρική τράπεζα του κόσμου που με τις εκθέσεις τους ρίχνουν ή ανεβάζουν τα επιτόκια δανεισμού μιας χώρας και επιβάλλουν την οικονομική πολιτική που θα πρέπει να ακολουθηθεί. Η πολιτική της επιβολής νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων διά μέσου της παροχής δανείων για την παγκόσμια κοινότητα, αλλά και ειδικότερα, μετά την έναρξη της κρίσης στο χώρο του ευρώ, για την Ευρώπη και για τη Γερμανία: από τη μία πλευρά εξαπλώνονται η πείνα, η φτώχεια, οι μολυσματικές ασθένειες και οι πόλεμοι, από την άλλη πλευρά ευνοείται μια πολύ μικρή ομάδα υπερπλουσίων, των οποίων η περιουσία αυξάνεται με αφάνταστους ρυθμούς. Κι όλα αυτά γίνονται στο όνομα της σταθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ο παγκόσμιος οργανισμός εμπορίου (Π.Ο.Ε.) μας επιβάλλει την κατάργηση των συνόρων και των δασμών για τα εμπορεύματα (άρα η χώρα που έχει υπογράψει με τον ΠΟΕ δεν μπορεί να ασκήσει προστατευτική πολιτική για τα δικά της προϊόντα). Μαζί με τον ΠΟΥ έχουν επιβάλλει τον CODEX ALLIMENTARIUS που προωθεί όλα τα γενετικώς τροποποιημένα τρόφιμα. Τα κράτη είναι δεμένα μέσω των συμφωνιών και των συνθηκών που έχουν υπογράψει μ’ όλους αυτούς τους υπερεθνικούς οργανισμούς. Αν κάποιο κράτος καταγγείλει ας πούμε τον ΠΟΕ και θελήσει να εφαρμόσει πολιτική προστασίας των εγχώριων προϊόντων μέσω δασμών, τότε αυτομάτως απομονώνεται από τα άλλα κράτη μέλη του ΠΟΕ.
Οι συγκρούσεις μεγάλων δυνάμεων καθόρισαν τον 20ο αιώνα: Δύο παγκόσμιοι πόλεμοι στοίχισαν δεκάδες εκατομμύρια ζωές και ο Ψυχρός Πόλεμος που ακολούθησε διαμόρφωσε τα πάντα, από τη γεωπολιτική μέχρι τον πολιτισμό, την υγεία και τον αθλητισμό. Στις αρχές του 21ου αιώνα, ο διαρκής φόβος του Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου φαινόταν να βρίσκεται στον ιστορικό μας καθρέφτη. Οι γεωπολιτικές εντάσεις έχουν κλιμακωθεί επικίνδυνα μέχρι τα μέσα του 2025, καθιστώντας ένα παγκόσμιο πολεμικό ξέσπασμα δυνητικά εφιαλτική πραγματικότητα. Η αφετηρία βρίσκεται στη Μέση Ανατολή, σε μια σύγκρουση ανάμεσα στο Ισραήλ και το Ιράν, η οποία λειτουργεί ως πυροκροτητής ενός γενικευμένου πολέμου. Σε θεωρητικό επίπεδο οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ και κυρίως οι ΗΠΑ, Καναδάς, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία και Ισπανία θα δημιουργούσαν το ένα στρατόπεδο μαζί φυσικά με το Ισραήλ και ενδεχομένως την Αυστραλία. Και το άλλο ανάλογα με το σενάριο της σύγκρουσης θα περιελάμβανε τις Ρωσία, Κίνα, Ιράν, Λευκορωσία, Αρμενία, Καζακστάν, Βραζιλία, Βενεζουέλα, Νικαράγουα και Συρία. Μεγάλα ερωτηματικά αποτελούν το Πακιστάν και η Ινδία, χώρες που διαθέτουν πυρηνικά καθώς και ο αστάθμητος παράγοντας Βόρεια Κορέα.
Στον Ειρηνικό, οι ΗΠΑ και μια πρόσφατα ισχυρή και διεκδικητική Κίνα συμμετέχουν σε μια τεράστια κούρσα εξοπλισμών. Η Κίνα κατασκεύασε περισσότερα πολεμικά πλοία και πολεμικά αεροσκάφη από οποιοδήποτε άλλο έθνος τα τελευταία χρόνια, ενώ το Πεντάγωνο ανακοίνωσε μια στρατηγική για να το “αντισταθμίσει” με μια νέα γενιά όπλων υψηλής τεχνολογίας. Η Ρωσία από την άλλη, διεξάγει έναν πόλεμο ευρείας κλίμακας στην Ουκρανία. Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, ανακοίνωσε μια μεγάλης κλίμακας ειδική επιχείρηση στην Ουκρανία, σηματοδοτώντας μια σημαντική κλιμάκωση του Ρωσο-Ουκρανικού πολέμου που ξεκίνησε το 2014. Η επιχείρηση έχει περιγραφεί ως η μεγαλύτερη στρατιωτική σύγκρουση στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Την πρώτη φάση των στρατιωτικών επιχειρήσεων που συνόδευσαν τη ρωσική εισβολή, ακολούθησε η ενίσχυση των ουκρανικών δυνάμεων από τα νατοϊκά κράτη, με αντεπιθέσεις και ανακαταλήψεις περιοχών. Η Αμερική, η οποία στέκεται στο πλευρό της Ουκρανίας έχει στο πλευρό της την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Ισραήλ, τον Καναδά, την Ιαπωνία, αλλά και τη Σαουδική Αραβία. Από την άλλη Ρωσία, Κίνα, Ιράν και Βόρεια Κορέα. Στην παρούσα συγκυρία, ο ενδοκυριαρχικός πόλεμος που διεξάγεται στην Ουκρανία από τον Φλεβάρη του 2022 έχει επαναφέρει το φάντασμα του “ψυχρού πολέμου” πάνω από την Ευρώπη, μαζί με την όξυνση του εθνικισμού και του μιλιταρισμού. Οι πόλεμοι στην Ουκρανία, στο Σουδάν, στη Γάζα, στο Ιράν και στο Ισραήλ, η σχεδόν μόνιμη πολεμική πραγματικότητα στην Συρία και την Λιβύη, η εθνοκάθαρση στο Αρτσάχ – Ναγκόρνο Καραμπάχ τον Νοέμβριο του 2023, οι πρόσφατες πολεμικές διενέξεις μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν και άλλα, μικρότερα ή μεγαλύτερα πολεμικά γεγονότα και απειλές, είναι κομμάτια του παζλ της Κυριαρχίας που μέσα από τις αντιθέσεις της πορεύεται σε μια κατάσταση αδυσώπητου κέρδους. Αλλού επεμβαίνει πολεμικά, αλλού περιμένει την κατάλληλη στιγμή, αλλού διαπραγματεύεται και αλλού “παίρνει αποστάσεις” γιατί η πορεία των γεγονότων είναι ευνοϊκή.
Βενεζουέλα, Συρία. Γάζα, Σουδάν, Μέση Ανατολή… ο κόσμος φλέγεται από τις ενδοεξουσιαστικές διαμάχες και την καπιταλιστική απληστία των πλανητικών ηγεμόνων. Το ίδιο το Σουδάν είναι μια πληγή αποτέλεσμα των ενδοεξουσιαστικών ανταγωνισμών μεταξύ των Σουδανικών Ενόπλων Δυνάμεων (SAF) υπό τον στρατηγό Αμπντέλ Φατάχ αλ-Μπουρχάν και των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF) υπό τον Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο -Χεμέντι-. Στον πόλεμο του Σουδάν συμμετέχουν ενεργά ή μη και έχουν συμφέρον αρκετά κράτη. Η εμπλοκή εξωτερικών δυνάμεων (ΗΑΕ, Ιράν, Αίγυπτος, Αιθιοπία, Ρωσία μέσω Wagner) τον καθιστούν πλέον σε περιφερειακό πόλεμο δι’ αντιπροσώπων. Το Σουδάν είναι η τρίτη μεγαλύτερη χώρα στην Αφρική στην παραγωγή χρυσού και σήμερα αποτελεί κρίσιμη πηγή εσόδων για τη Ρωσία.
Η γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ βλέπει την Ευρώπη και τις ΗΠΑ να ενστερνίζονται απροκάλυπτα την ηθική τους παρακμή, ενώ ο παγκόσμιος Νότος συνασπίζεται πιο ερμητικά με τα κινήματα ανεξαρτητοποίησης της Αφρικής.
Δεν είναι όμως δεδομένα όλα. Υπάρχουν και κάποιες λεπτές ισορροπίες με γεωστρατηγικά και οικονομικοπολιτικά συμφέροντα κάθε φορά. Στην πρόσφατη εμπόλεμη σύρραξη στην Ουκρανία, η Τουρκία για παράδειγμα είναι μεν μέλος του ΝΑΤΟ αλλά δεν δείχνει διατεθειμένη να αντιπαρατεθεί ούτε σε επίπεδο κυρώσεων ούτε στρατιωτικά με τον Πούτιν. Το μεγαλύτερο κριτήριο για τη συμμετοχή κάποιας χώρας είναι τα γεωπολιτικά και οικονομικά της συμφέροντα. Κάτι που φάνηκε και με τη στάση της Γερμανίας στην Ουκρανική κρίση. Το σύστημα της παγκόσμιας “τάξης” μεταβάλλεται άρδην όσον αφορά τις μεταπολεμικές συμφωνίες. Στην υπό διαμόρφωση νέα τάξη πραγμάτων ο σφοδρός ανταγωνισμός αφορά πολλά κέντρα εξουσίας, διαφορετικούς συνασπισμούς κρατών, με τις ιδεολογικές δεσμεύσεις να ποικίλουν και με δεδομένη την μετατόπιση του κέντρου βάρους στην Ασία, κάτι που έχει να συμβεί εδώ και αιώνες, αλλά και την παγκόσμια οικονομική και ενεργειακή αλληλεξάρτηση.
Και τί γίνεται όταν αυτές οι εύθραυστες διακρατικές συμμαχίες αρχίζουν και εμφανίζουν ρωγμές; Rearm Europe. Μια συνολική αύξηση των αμυντικών δαπανών κατά 800 δις ευρώ, μέσα στα επόμενα 4 χρόνια, είναι το περίγραμμα της πρότασης της Κομισιόν, για να χρηματοδοτήσει την κοινή ευρωπαϊκή άμυνα και ασφάλεια. Ένα “Ταμείο Άμυνας”, με αρχικό κεφάλαιο 150 δισ. ευρώ που θα αντληθεί κατά πάσα πιθανότητα από τις αγορές, ως κοινό χρέος. Το νέο αυτό Ταμείο θα αποτελέσει την “Τράπεζα”, η οποία θα δανείζει στα κράτη-μέλη για να κάνουν επενδύσεις στους εξοπλισμούς. Ακριβώς όπως γίνεται σήμερα με το Ταμείο Ανάκαμψης. Η πρόταση για το “Ταμείο Άμυνας”, είχε γίνει από τις αρχές του 2023 από τη Γαλλία, αλλά είχε σταματήσει στην άρνηση της Γερμανίας και των “δορυφόρων” της, για νέα έκδοση κοινού χρέους. Ωστόσο, όπως αποδεικνύεται η ιδέα συνεχίζει να υποστηρίζεται και από τη νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τις χώρες με μεγάλες αμυντικές δαπάνες. Στην ομάδα αυτά περιλαμβάνεται η Ελλάδα, η Πολωνία τη Ρουμανία και τις χώρες της Βαλτικής, που βρίσκονται στα ανατολικά σύνορα της ΕΕ. Το σχέδιο αποσκοπεί στην ενίσχυση των εξοπλιστικών υποδομών της Ευρώπης με ποσό τουλάχιστον 800 δισεκατομμυρίων ευρώ, ως απάντηση σε γεωπολιτικές απειλές, στη στρατιωτική υποστήριξη της Ουκρανίας και στην προετοιμασία ενόψει πιθανών αλλαγών στις διατλαντικές σχέσεις λόγω αβεβαιοτήτων σχετικά με τη συνέχιση της στρατιωτικής υποστήριξης των ΗΠΑ. Εστιάζει στο συλλογικό εξοπλισμό και στις επενδύσεις σε κρίσιμες τεχνολογίες όπως είναι τα drones και τα όπλα πυροβολικού.
Οι πολεμικές δαπάνες παγκοσμίως, οι αλληλοσχετισμοί και οι ανταγωνισμοί μεταξύ καπιταλιστικών κρατών, η συνέχιση της ύπαρξης κρατικοκαπιταλιστικών εθνών και η ανάγκη τους για περισσότερο κέρδος, έχει αντίκτυπο στην καθημερινότητα και την επιβίωση των εξουσιαζόμενων και των τοπικών κοινωνιών. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον έχουν ξεκινήσει αγώνες και απεργίες στον ευρωπαϊκό χώρο, ενώ παράλληλα ξεσπάνε εξεγέρσεις σε διάφορα σημεία του πλανήτη, τις οποίες οι εξουσίες προσπαθούν να τις πατάξουν κατασταλτικά ή και να τις περιορίσουν τοπικά, επιχειρώντας να θάψουν το μήνυμα που εκπέμπουν προς όλους τους εξουσιαζόμενους παγκοσμίως για να περιορίσουν τη μεταδοτικότητα τους. Από τη Σρι Λάνκα μέχρι την Αϊτή κι από το Ιράν μέχρι τη Χιλή, οι καταπιεσμένες/οι εξεγείρονται ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο, την πατριαρχία, ενάντια στην καταστολή, την ανέχεια, τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια. Εξεγέρσεις σε Τανζανία ενάτια στο κυβερνών κόμμα CCM που κατέχει την εξουσία για πάνω από 60 χρόνια, στο Νεπαλ εξέγερση ενάντια στη διαφθορά και τη πολυτέλεια της εξουσίας και στην Ινδονησία ενάντια στη πολιτική διαφθορά του προέδρου Σουμπιάντο. Εξέγερση στη Μινεσότα…
Μετά από δεκαετίες προσπαθειών πυρηνικού αφοπλισμού, πολλά κράτη σήμερα εξοπλίζονται με πυρηνικές κεφαλές, πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, πλοία, υποβρύχια και αεροσκάφη. Τα κυρίαρχα πυρηνικά κράτη χρησιμοποιούν την πυρηνική απειλή από άλλα κράτη ως άλλοθι για τα δικά τους οπλοστάσια, για τις κατασταλτικές τους πολιτικές συμπεριλαμβανομένης της επιτήρησης του πληθυσμού και της ποινικοποίησης των κοινωνικών αντιστάσεων, με πρόσχημα την “εθνική ασφάλεια”, αλλά και για τη συμμετοχή τους άμεσα ή έμμεσα σε πολεμικές αντιπαραθέσεις. Η νέα παγκόσμια τάξη κατασκευάζεται εκ νέου μέσω των ολοκληρωτικών πολέμων και των απειλών των παγκόσμιων πυρηνικών δυνάμεων, που υπόσχονται τον αφανισμό των αντιπάλων τους σε μια “τελική αναμέτρηση”. Πυρηνικές δυνάμεις επιδεικνύουν διαρκώς τα καταστροφικότερα όπλα που διαθέτουν, πυρηνικά ή μη, και απειλούν με αφανισμό τους πολεμικούς τους αντιπάλους. Γιγαντιαίες στρατιωτικές ασκήσεις σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, ασκήσεις στον αρκτικό κύκλο (ένταξη Σουηδίας και Φιλανδίας στο ΝΑΤΟ), στον Ειρηνικό, αποστολές στην Ερυθραία Θάλασσα, προσπάθεια από τις ΗΠΑ διπλής ανάσχεσης της Κίνας και της Ρωσίας, εισβολή σε ρωσικό έδαφος πρώτη φορά μετά το δεύτερο παγκόσμιο, επιθέσεις με drone στη Μόσχα. Πολεμικές προετοιμασίες για την διαχείριση των υδρογονανθράκων, την επέκταση της επιρροής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και την συνέχιση σχεδιασμών που αφορούν την ενέργεια, όπως η πραγματοποίηση της κατασκευής του μεγάλου αγωγού φυσικού αερίου από το Κατάρ. Ένας διαρκής πολεμικός εξοπλισμός βρίσκεται σε απόλυτη συνάφεια με τις πολεμικές προετοιμασίες και όλα αυτά μέσα σε ένα περιβάλλον όξυνσης των ενδοκυριαρχικών ανταγωνισμών, αύξησης των πολεμικών μετώπων, συνεχόμενες συμμαχίες και διασπάσεις και για τους καταπιεζόμενους “εθνική ομοψυχία”, στρατιωτικοποίηση και δυσβάσταχτη καθημερινότητα σε όλα τα επίπεδα, χιλιάδες παιδιά και άμαχοι νεκροί, κατεστραμμένη γη, εκτοπισμένοι, προσφυγιά, εθνοκαθάρσεις, βίαιες ενσωματώσεις.
Η ένταση και η πόλωση των ενδοκυριαρχικών ανταγωνισμών κλιμακώνεται, υποδεικνύοντας την επιμήκυνση του πολέμου, των στρατιωτικών και οικονομικών διενέξεων. Πολεμικές επιχειρήσεις σε όλο το σώμα του πλανήτη (όπου κάθε έθνος-κράτος εμφανίζει πάντα την πλευρά του ως δίκαιη και αμυνόμενη). Το ελληνικό κράτος πιστός συνεργάτης και δορυφόρος και του Ισραήλ και του ΝΑΤΟ που γέμισε τη χώρα με νατοικές βάσεις.
Η επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και ο βομβαρδισμός του Καράκας, για μια “συνετή μετάβαση”, δηλαδή αντικατάσταση του Μαδούρο με μια αμερικανική μαριονέτα, υποδηλώνει έναν αορίστου διάρκειας ρόλο των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και εμπλοκής στη βιομηχανία πετρελαίου, δηλαδή στα πετρελαϊκά κοιτάσματα της Βενεζουέλας που είναι από τα μεγαλύτερα στο κόσμο. Η αμερικανική επιχείρηση εξυπηρετεί πολλαπλές λειτουργίες. Εκτός από το στόχο να διασπάσει τη στρατιωτική διοίκηση της Βενεζουέλας και να αναζωογονήσει μια αποτυχημένη αντιπολίτευση, στέλνει και ένα μήνυμα ισχύος στους περιφερειακούς συμμάχους του Καράκας – Κούβα και Νικαράγουα – και στους διεθνείς υποστηρικτές – Ρωσία, Κίνα, Ιράν – ότι οι ΗΠΑ σκοπεύουν να διατηρήσουν την αποκαλούμενη “αυλή” τους. Οι πρόσφατες απειλές του Τραμπ για κατάληψη και προσάσρτηση της Γροιλανδίας, τον φέρνει αντιμέτωπο, όπως όλα δείχνουν, με την Ε.Ε. Επιπλέον με την Αρκτική να αποτελεί ζώνη ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων, οι ΗΠΑ βρίσκονται ήδη σε ισχυρή θέση για να καταλάβουν τη Γροιλανδία για την έκτασή της.
H εξέγερση στο Ιράν βάλλεται εξωτερικά από τις ΗΠΑ, αλλά και από το Ισραήλ το οποίο, έχοντας προηγουμένως οργανώσει την επίθεση εναντίον του Ιράν, γράφει τώρα στα περσικά: “Στεκόμαστε στο πλευρό σας, διαδηλωτές”. Ο Τραμπ εμφανίζεται υπέρμαχος της εξέγερσης και δηλώνει πως είναι έτοιμος να συμβάλει στρατιωτικά αν η ιρανική κυβέρνηση “σκοτώσει ειρηνικούς διαδηλωτές”. Την ίδια στιγμή βέβαια που μια γυναίκα, η Ρενέ Νικόλ Γκουντ στην Μινεάπολη, πυροβολήθηκε αρκετές φορές στο πρόσωπο από δολοφόνο της ICE (Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής των ΗΠΑ) και ο Τραμπ ρίχνει ευθύνη στην δολοφονημένη που κινήθηκε εναντίον του δολοφόνου της ICE. Οι συγκρούσεις έξω από ομοσπονδιακά κτίρια, οι πυροβολισμοί, οι συλλήψεις και οι απειλές για ανάπτυξη στρατού συνθέτουν ένα σκηνικό που ξεπερνά κατά πολύ μια τοπική διαμαρτυρία κατά της ICE. Η ένταση κλιμακώθηκε δραματικά, όταν ομοσπονδιακός πράκτορας πυροβόλησε και τραυμάτισε διαδηλωτή στο πόδι, κατά τη διάρκεια συμπλοκής κοντά σε σημείο διαμαρτυρίας. Πέρσι ο Τραμπ, ανακοίνωσε μια σειρά κατασταλτικών μέτρων που αφορούν στην πόλη της Ουάσιγκτον. Ισχυριζόμενος πως η πόλη έχει καταληφθεί από εγκληματίες, συμμορίες, εμπόρους ναρκωτικών, μαφία και… άστεγους, ανακοίνωσε ότι θέτει το τμήμα μητροπολιτικής αστυνομίας της Ουάσιγκτον υπό ομοσπονδιακό έλεγχο. Ο Τραμπ στηρίχθηκε σε ψευδή στοιχεία, ότι η εγκληματικότητα αυξάνεται, ενώ τα στατιστικά δείχνουν μείωση της βίαιης εγκληματικότητας κατά 26% το 2025 και 35% το 2024. Ουσιαστικά εμμέσως προειδοποιεί για κοινωνικές αντιδράσεις που θα ξεσπάσουν, ως αποτέλεσμα της συνεχόμενης υποβάθμισης αλλά και της κρατικής καταστολής. Να θυμηθούμε ότι λίγο μετά την εκλογή του ο Τραμπ δήλωσε πως προτίθεται, για διαφορετικούς σε κάθε περίπτωση λόγους, να προσαρτήσει τον Καναδά, το Μεξικό, τον Παναμά και τη Γροιλανδία.
Στα σφαγεία και τους πολέμους των εξουσιαστών, δεν διαλέγουμε πλευρά, δεν διαλέγουμε το λιγότερο ή περισσότερο κακό. Μένουμε πιστοί στην ιδέα της πανανθρώπινης ελευθερίας, στη κλιμάκωση του κοινωνικού και ταξικού πολέμου ώστε να παρεμποδιστεί το κράτος-πόλεμος. Σαμποτάρουμε τη πολεμική προπαγάνδα και τη πολεμική ψυχολογική προετοιμασία. Αναδεικνύουμε την αλληλεγγύη των λαών, τον αεθνισμό και την αντικρατική επανάσταση. Αλληλεγγύη σε αρνητές στράτευσης και λιποτάκτες. Αλληλεγγύη στους λαούς, κάτω όλα τα κράτη και κάθε εξουσία. Για την παγκόσμια ακρατική κοινωνία.