26/01/2026 3:20 μμ.
Τέσσερις εργάτριες νεκρές και μία αγνοούμενη στο εργοστάσιο μπισκότων «Βιολάντα». Άλλο ένα έγκλημα στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς. Άλλη μία εργοδοτική δολοφονία που βαφτίζεται κυνικά «ατύχημα», για να συνεχίσει απρόσκοπτα η μηχανή του κέρδους να αλέθει ζωές.
Οι θάνατοι στους χώρους δουλειάς δεν είναι ούτε τυχαίοι ούτε αναπόφευκτοι. Είναι το άμεσο αποτέλεσμα της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, της συστηματικής διάλυσης κάθε ελέγχου υγιεινής και ασφάλειας και της απόλυτης ασυλίας που απολαμβάνουν τα αφεντικά. Είναι η φυσική κατάληξη μιας πολιτικής που υπηρετεί το κεφάλαιο και εφαρμόζεται διαχρονικά από όλες τις κυβερνήσεις, με την παρούσα να συνεχίζει ανοιχτάκαι χωρίς προσχήματα την ίδια αιματηρή πορεία.
Στον κόσμο της κερδοφορίας, τα μέτρα ασφαλείας θεωρούνται κόστος. Οι εξαντλητικοί ρυθμοί, τα σπαστά ωράρια, οι θεσμοθετημένες υπερωρίες, η «ευελιξία», οι πενιχροί μισθοί και ο εκβιασμός της επισφάλειας συγκροτούν τη σύγχρονη εργασιακή κανονικότητα. Μια κανονικότητα όπου το ξεζούμισμα της εργατικής τάξης γίνεται κανόνας και ο θάνατος εν ώρα εργασίας αποδεκτή παράπλευρη απώλεια.
Ακόμη περισσότερο, η επίθεση κράτους και κεφαλαίου απέναντι στηνκοινωνική πλειοψηφία είναι συνολική. Δημόσια νοσοκομεία εγκαταλείπονται, υποχρηματοδοτούνται και υποστελεχώνονται, η υγεία εμπορευματοποιείται,οι φτωχότεροι φορτώνονται το κόστος της επιβίωσης. Πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, τραπεζική κερδοσκοπία, λεηλασία της φύσης, μισθοί που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά, ενοίκια και λογαριασμοί που πνίγουν. Την ίδια στιγμή, τα κοινωνικά δικαιώματα συρρικνώνονται, η καταστολή εντείνεται και η εργασιακή βαρβαρότητα βαθαίνει, αφήνοντας πίσω της νεκρούς σε εργοστάσια, οικοδομές, ορυχεία, διυλιστήρια και στους δρόμους της επισφαλούς εργασίας.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η ταξική μνήμη δεν είναι τελετουργία. Είναι όπλο συνείδησης. Μας θυμίζει ποιοι ευθύνονται για τονκαθημερινό προλεταριακό θάνατο και μας καλεί να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη. Να οργανώσουμε τις άμυνές μας από τα κάτω, χωρίς μεσολαβητές, χωρίς σωτήρες. Να μετατρέψουμε την οργή σε συλλογική δύναμη, την απελπισία σε αγώνα.
Για όλες και όλους που χάθηκαν στο βωμό του κέρδους. Για τους εργάτες και τις εργάτριες που δεν γύρισαν ποτέ σπίτι. Για τους προλετάριους πουσυνθλίβονται καθημερινά στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα της εργασίας. Η απάντηση δεν βρίσκεται στις υποσχέσεις του συστήματος που μας εκμεταλλεύεται και μας σκοτώνει. Βρίσκεται στους ακηδεμόνευτους αγώνεςτης τάξης μας, στη συλλογική οργάνωση και την αλληλεγγύη.
Για μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και χωρίς εκμετάλλευση. Για μια ζωή μεαξιοπρέπεια, ισότητα και ελευθερία. Για την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς. Αυτή η κοινωνική απελευθέρωση δεν είναι ουτοπία του αύριο. Είναι ανάγκη του σήμερα και υπόσχεση του κόσμου που έρχεται. Γιατί κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος όταν οργανώνεται, όταν συνδέεται με τους άλλους και όταν υπηρετεί έναν κοινό σκοπό: την κοινωνική επανάσταση, τηναναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό.
ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΣΤΕΡΕΙ ΤΗ ΖΩΗ
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: fean@riseup.net & facebook/instagram