27/01/2026 2:24 μμ.
επικοινωνία: f.ascaso@espiv.net
Το Σάββατο 24/1, συντρόφισσες και σύντροφοι της ομάδας πραγματοποίησαν παρέμβαση στην γειτονιά του Παγκρατίου για τον νομο Κεραμέως (13ωρο) και γενικότερα για τα εργατικά ζητήματα. Μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα σε εργαζόμενες και θαμώνες της περιοχής και πετάχτηκαν χιλιάδες τρικάκια. Η παρέμβαση αυτή έρχεται ως συνέχεια της κατεύθυνσης για σταθερή αναρχική παρέμβαση σε χώρους δουλειάς και γειτονιές.
Το κείμενο που μοιράστηκε:
13 ΩΡΕΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
Αυτοί μιλάνε για συναίνεση – Εμείς για ταξικό πόλεμο
Η κυβέρνηση της νέας δημοκρατίας, ως διαχειριστής του ελληνικού κράτους τη τελευταία 7ετία και ικανοποιώντας τις πάγιες ανάγκες της ελληνικής αστικής τάξης και του δυτικού/ευρωπαικού καπιταλιστικού μπλοκ, έφερε τον Οκτώβρη του 2025 προς ψήφιση, το αντιεργατικό στη βάση του, εργασιακό νομοσχέδιο το οποίο μάλιστα φέρει τον τίτλο «Δίκαιη εργασία για όλους». Ας δούμε γιατί μας ενδιαφέρει σαν εργάτριες και ποια είναι η πολιτική μας θέση ως αναρχικοί απέναντι στη νέα επίθεση που εξαπολύεται από το κεφάλαιο στην τάξη μας. Το νομοσχέδιο περιλαμβάνει τις εξείς βασικές ρυθμίσεις:
• Επέκταση των νόμιμων ωρών εργασίας από 12 σε 13 ώρες, πατώντας πάνω στην οδηγία της Ε.Ε. για μείωση του απαραιτήτου ελεύθερου χρόνου των εργαζομένων σε 11 ώρες (επίσης προβλέπει ειδική “άδεια” σε επιχειρήσεις για εργασία άνω των 13 ωρών).
• Χαρίζει τις προσαυξήσεις των ασφαλιστικών εισφορών που θα πλήρωναν τα αφεντικά για τις επιπλέον ώρες εργασίας μας.
• Κατάτμηση των αδειών μας. Από εκεί που τα αφεντικά αναγκάζονταν να δώσουν μεγάλο μέρος της άδειας μας 20 Ιουλίου έως 20 Αυγούστου, πλέον έχουν την δυνατότητα διάσπασης της άδειας και χορήγησης της σε κομμάτια οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου, όποτε τους βολεύει, προς δικό τους όφελος και των επιχειρήσεων τους.
• 2μερες “fast-track” συμβάσεις εργασίας. Πρόσληψη και απόλυση εργαζομένων με το πάτημα ενός κουμπιού για διάστημα 2 ημερών.
Φυσικά όλα αυτά, με τη “σύμφωνη γνώμη του εργαζομένου”. Ποια είναι όμως αυτή η συναίνεση μεταξύ εργαζόμενου και αφεντικού?
Η εργασία, στην τωρινή της μορφή εντός του καπιταλιστικού συστήματος και όπως καθορίζεται από την σχέση του εργάτη με τον εργοδότη και τα μέσα παραγωγής/υπηρεσιών, δεν είναι παρά ο εξαναγκασμός μας – μέσω της απειλής της φτώχειας – στην παροχή χρόνου, φυσικής και διανοητικής δύναμης με την οποία παράγονται εμπορεύματα, υπηρεσίες και αυξάνονται τα κέρδη των αφεντικών. Για να υπάρξει δηλαδή, χρησιμοποιεί τον εξαναγκασμό, ο οποίος υπαρχει ως δομική σχεσή καθόλη τη διάρκεια της ζωής μας.Δούλεψε λοιπόν 13 ώρες όλο το καλοκαίρι και πάρε άδεια το χειμώνα, αλλιώς απολύεσαι και βρες μετά τρόπο να πληρώσεις τα υπέρογκα ενοίκια ή τις εξεφτελιστικά ψηλές τιμές βασικών αγαθών στα σουπερμαρκετ. Αυτοί μιλάνε για “συναίνεση”, εμείς οι εργαζόμενοι ξέρουμε πολύ καλά πως απλά μας βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό.
Το νομοσχέδιο, ως ο επόμενος κρίκος της αλυσίδας των συνεχών αντεργατικών ρυθμίσεων (νόμος Χατζηδάκη και άλλες), ήρθε για άλλη μια φορά να νομιμοποιήσει παράνομες συνθήκες εργασίας που επικρατούσαν και στη συνέχεια να ωθήσει το σύνολο του εργατικού δυναμικού σε αυτές. Τα 13ωρα, η κατάτμηση των αδειών μας ανάλογα με τις ανάγκες των αφεντικών και την πολιτική κέρδους ελληνικού/ ευρωπαικού καπιταλισμού συνιστούν την απόλυτη εντατικοποίηση της εργασίας μας και την συσσώρευση ακόμα μεγαλύτερων κερδών από τα αφεντικά. Οι 2μερες συμβάσεις εργασίας, διαλύουν τον ενιαίο χρονικό χαρακτήρα της δουλειάς σε έναν εργοδότη, κάνωντας αδύνατες τις διεκδικήσεις μας και δημιουργούν ένα τεράστιο εφεδρικό “στρατό” ανέργων, από τον οποίο τα αφεντικά θα προσλαμβάνουν εργαζόμενους εκβιαστικά επιβάλλοντας απάνθρωπες συνθήκες εργασίας.Γνωρίζουμε τις συνθήκες στις οποίες δουλεύουμε (9ωρα/10ωρα, απλήρωτες υπερωρίες, εξαντλητικές συνθήκες εργασίας) που με αυτό το νομοσχέδιο επεκτείνονται χρονικά και ποιοτικά. Μας το θυμίζουν οι νεκρές και οι νεκροί της τάξης μας, που έγιναν αριθμοί στις στατιστικές κράτους-κεφαλαίου και βαφτίστηκαν ατυχήματα. Γνωρίζουμε ότι η εντατικοποίηση της εργασίας και τα 13ωρα είναι οι προσυμφωνημένες εργοδοτικές δολοφονίες από τη μεριά του κράτους και των αφεντικών. Την ίδια στιγμή, αυξάνεται η συσσώρευση του πλούτου τους, αφού οι 13 ώρες με τον ίδιο εργαζόμενο καλύπτουν σχεδόν 2 βάρδιες σε πολλούς χώρους εργασίας συνδυασμένες με την κατάργηση των προσαυξήσεων στις ασφαλιστικές εισφορές, με αποτέλεσμα οι εργοδότες να μειώνουν τα πάγια έξοδα τους (ασφαλιστικές εισφορές, μισθοί).
Η μισθωτή σκλαβιά ντύνεται με όμορφους όρους. Άλλωστε και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είχαν σαν κεντρικό σύνθημα “Η εργασία απελευθερώνει”. Τώρα η εργασία είναι “δίκαιη” και για “όλους”, με το μότο της “κοινωνικής κινητικότητας” να αποτελεί το ιδεολογικό επιστέγασμα του νομοσχεδίου, άρα και τον βασικό εχθρό μας. Το ψέμα της ταξικής ανέλιξης, της υποτιθέμενης δυνατότητας μας να αναρριχηθούμε κοινωνικά, πατώντας επί πτωμάτων και αναπαράγωντας τις σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης. Διακυρήσσουν ότι οι αγώνες δεν “συμφέρουν” πλέον, ότι πρέπει δουλέψουμε σκληρά ώστε κάποια στιγμή να γίνουμε κ εμείς μικρά αφεντικά, κάποιου μικρού μαγαζιού. Έτσι διατηρούν τις εργαζόμενες μάζες στη μισθωτή σκλαβιά, εντατικοποιούν τις συνθήκες δουλειάς, αυξάνουν την παραγωγή και φυσικά τα κέρδη από την δική μας εργασία.
Η επίθεση που δεχόμαστε λοιπόν ως εργατική τάξη, είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ταξικού πολέμου και του αδιάκοπου κοινωνικού ανταγωνισμού, που μέσα από αυτήν αναδεικνύει την οξύτητα της διαπάλης ανάµεσα σε εµάς, που ζούµε από την εργασία µας και σε αυτούς, που κερδοφορούν από την εργασία όλων των άλλων. Άλλη µια µατώµενη χρονιά λοιπόν πέρασε µε 201 νεκρούς εργάτες, υπενθυμίζοντας μας πως οι χώροι που δουλεύουμε είναι πεδία μάχης, μεταξύ του αγώνα για ζώη ή της υποταγής στην αργή βασανιστική επιβίωση της μισθωτής σκλαβιάς. Κάθε κεκτημένο μας, πρέπει να γίνει χαράκωμα του κοινωνικού-ταξικού αγώνα, κάθε σωματείο βάσης, αναρχική/ριζοσπαστική συλλογικότητα, πρέπει να γίνει ο τρόπος οργάνωσης και να παράξει τα υλικά και πολιτικά μέσα αγώνα για την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και την αντεπίθεση των από τα κάτω. Το μεγάλο δίλλημα παραμένει: κοινωνική επανάσταση ή καπιταλιστική βαρβαρότητα.
13 ΩΡΕΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΚΑΘΕ ΧΩΡΟΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ
ΚΑΘΕ ΝΕΚΡΗ ΕΡΓΑΤΡΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΙΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ
Αναρχική πρωτοβουλία αντίστασης και δράσης “Francisco Ascaso”
επικοινωνία: f.ascaso@espiv.net
media:
signal-2026-01-24-214106.jpeg
signal-2026-01-24-214106_005.jpeg
signal-2026-01-24-214106_008.jpeg
signal-2026-01-27-140012.jpeg
signal-2026-01-24-214106_009.jpeg
signal-2026-01-27-140014.jpeg