29/01/2026 12:54 μμ.
επικοινωνία: f.ascaso@espiv.net, facebook, twitter
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30 ΓΕΝΑΡΗ 19.00
Δεν ηταν ατύχημα, δεν έχουμε αυταπάτες-Κράτος, Κεφάλαιο , Πατριαρχία δολοφονούν εργάτριες.
Στις 26/1/2026, στη νυχτερινή βάρδια του εργοστασίου “Βιολάντα” στα Τρίκαλα, ιδιοκτησίας Τζωρτζιώτη, έκρηξη στον τομέα των φούρνων σκοτώνει 5 εργάτριες του εργοστασίου. Το συνδικάτο του κλάδου καθώς και το Εργατικό κέντρο Τρικάλων μιλούν από την αρχή για ανύπαρκτες συνθήκες ασφαλείας και παρεμπόδιση της συνδικαλιστικής παρουσίας και παρέμβασης στο εργοστάσιο (μπάτσοι και “security” της εταιρείας απαγόρευαν την είσοδο σε εκπροσώπους σωματείων). Συγγενείς των δολοφονημένων μιλούν για διαρροή υγραερίου εδώ και μέρες, απουσία ελέγχων σε μηχανήματα, ελλιπή μέτρα ασφαλείας. Γνωριμη συνθήκη για όλους και όλες μάς, που ζούμε από την εργασία μας και ξέρουμε πολύ καλά ότι τα αφεντικά αυξάνουν τα κέρδη τους μειώνοντας τα μέτρα ασφαλείας, συντήρησης των μηχανημάτων και των χώρων εργασίας. Γνωρίζουμε ότι η εντατικοποίηση της εργασίας και τα 13ωρα, ο νόμος Κεραμέως που πρόσφατα ψηφίστηκε. είναι οι προσυμφωνημένες εργοδοτικές δολοφονίες από τη μεριά του κράτους και των αφεντικών.
Δεν έχουμε λοιπόν καμία αυταπάτη για τους δολοφόνους των συναδελφισσών μας στα Τρίκαλα. Είναι αυτοί που κερδίζουν από τα ματωμένα μεροκάματα μας, από τα κάτεργα στα οποία δουλεύουμε με μισθούς που δεν βγάζουμε τον μήνα, είναι το κράτος που υποστηρίζει τα κέρδη τους αντί για τις ζωές μας.
Οι 5 εργάτριες, δεν θα αφήσουμε να γίνουν αριθμοί σε μακάβριες στατιστικές. Είναι οι συναδέλφισσες μας, είναι κομμάτι της συλλογικής μας ύπαρξης σαν Τάξη, και ο θάνατος τους είναι απόπειρα δολοφονίας όλων μας. Είναι δολοφονία του καπιταλιστικού-πατριαρχικού συστήματος, που θέλει τις εργάτριες να δουλεύουν χωρίς μέτρα ασφαλείας, σε νυχτερινές βάρδιες, στο κάτεργο του Τζωρτζιώτη (και του κάθε αφεντικού). Η συλλογική υπεράσπιση των ζωών μας ως εργατική τάξη και ευρύτερα ως κοινωνική βάση, είναι το πρώτο βήμα για την πολιτική μας συγκρότηση και την αφύπνιση της ταξικής συνείδησης. Οι δολοφονίες αυτές, δεν είναι ατυχήματα και “κακές στιγμές”. Είναι η υλική αποκρυστάλλωση του ανώτερου σταδίου της επίθεσης που δεχόμαστε από το κράτος και τον καπιταλισμό: θάνατος για τα κέρδη των αφεντικών.
Η επίθεση που δεχόμαστε ως εργατική τάξη, είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ταξικού πολέμου και του αδιάκοπου κοινωνικού ανταγωνισμού, που μέσα από αυτήν αναδεικνύει την οξύτητα της διαπάλης ανάµεσα σε εµάς, που ζούµε από την εργασία µας και σε αυτούς, που κερδοφορούν από την εργασία όλων των άλλων. Η µατώµενη χρονιά που πέρασε µε 201 νεκρούς εργάτες, μας υπενθυμίζει πως οι χώροι που δουλεύουμε είναι πεδία μάχης, μεταξύ του αγώνα για ζώη ή της υποταγής στην αργή βασανιστική επιβίωση της μισθωτής σκλαβιάς. Κάθε κεκτημένο μας, πρέπει να γίνει χαράκωμα του κοινωνικού-ταξικού αγώνα, κάθε σωματείο βάσης, αναρχική/ριζοσπαστική συλλογικότητα, πρέπει να γίνει ο τρόπος οργάνωσης και να παράξει τα υλικά και πολιτικά μέσα αγώνα για την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και την αντεπίθεση των από τα κάτω.
Το μεγάλο δίλλημα παραμένει: κοινωνική επανάσταση ή καπιταλιστική βαρβαρότητα.
ΚΑΘΕ ΝΕΚΡΗ ΕΡΓΑΤΡΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΙΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ
ΚΑΘΕ ΧΩΡΟΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ
Αναρχική πρωτοβουλία αντιστασης και δράσης “Francisco Ascaso”
επικοινωνία: f.ascaso@espiv.net, facebook, twitter
media:
image-2026-01-29-124615.jpg