04/02/2026 11:14 πμ.
ΔΕΝ ΘΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΣΗΜΑΙΑ, ΑΦΕΝΤΙΚΟ
Τα ευρωπαϊκά κράτη µετρούν αντίστροφα τις µέρες για έναν επερχόµενο πόλεµο. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθούν οι σχεδόν καθηµερινές δηλώσεις υπουργών και στρατηγών για ένα «τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι» (Γερµανός υπουργός άµυνας), για «ευρωπαίους που πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα πως θα χάσουν τα παιδιά τους» (Γάλλος αρχηγός Γεεθα), άσχετα µε το ότι δεν είναι «έτοιµοι να δουν φέρετρα τυλιγµένα µε σηµαίες» (Δένδιας). Πώς αλλιώς να εξηγηθούν οι σαρωτικές αλλαγές σε δόγµατα άµυνας, η επαναφορά υποχρεωτικής στράτευσης σε πληθώρα κρατών, πώς να αξιολογηθεί αλλιώς το Rearm Europe και το πρόγραµµα SAFE, εξοπλιστικά προγράµµατα 800 δις ευρώ; Ταυτόχρονα γύρω γύρω ξεσπούν νέοι πόλεµοι, πεδία έντασης και διακρατικοί ανταγωνισµοί και οι ευρωπαίοι υπήκοοι πρέπει να πειστούν πως το µόνο που πρέπει να κάνουν είναι να συστρατευτούν µε τα πολεµικά σχέδια των αφεντικών τους, να συµφιλιωθούν µε την περαιτέρω υποτίµησή τους για να πληρώσουν τις αµυντικές ανάγκες.
Όλα αυτά βρίσκονται σε άµεση σύνδεση µε τον πόλεµο Ουκρανίας-Ρωσίας και µε πρόφαση µια µελλοντική ρωσική απειλή, τα ευρωπαϊκά κράτη ενισχύουν τον µιλιταρισµό και τον πατριωτισµό εντός των συνόρων τους. Κάνουν σχέδια καταστολής/ενσωµάτωσης πιθανών µορφών κοινωνικής αντίστασης ενάντια στον πόλεµο και υπενθυµίζουν ότι τα λεγόµενα δικαιώµατα του πολίτη προϋποθέτουν ένα εθνικό ανήκειν το οποίο κλονίζεται στην περίπτωση οποιασδήποτε άρνησης στράτευσης. Το πολύ εκτεταµένο «φαινόµενο» λιποταξιών και ανυποταξίας στην Ουκρανία θέλουν να µην επαναληφθεί σε κάποιο άλλο µελλοντικό µέτωπο. Γιατί εντέλει όλοι οι πόλεµοι κερδίζονται πρώτα στο εσωτερικό µέτωπο, όταν εµπεδώνεται και αναπαράγεται µέσω βίας και ιδεολογίας η ιθαγένεια, τα σύνορα, το έθνος.
Το ελληνικό κράτος κάνει και αυτό µε τη σειρά του τα πάντα για να συµφιλιώσει τον πληθυσµό του µε την ιδέα του επερχόµενου πολέµου. Διαφηµίζει τις παραγωγικές δυνατότητες της πολεµικής του βιοµηχανίας, χρηµατοδοτεί αφειδώς τις start up εταιρείες που σχετίζονται µε τον τοµέα της ασφάλειας και της άµυνας, συντονίζει στις πολεµικές ανάγκες την παραγωγή «γνώσης και καινοτοµίας» στα πανεπιστήµια, φροντίζει να µην λείπει από κανένα πεδίο πολέµου και σφαγής (όπως στην Ουκρανία και την Γάζα). Και βέβαια δεν λείπει από έναν πόλεµο στον οποίο διαπρέπει εδώ και δεκαετίες: στο δολοφονικό κυνήγι µεταναστ(ρι)ών στα σύνορα. Και ποντάρει πολλά στη στράτευση.
Το υπουργείο άµυνας, µε το νέο νοµοσχέδιο, προσπαθεί να κάνει πιο θελκτική την κατάταξη στον στρατό και πιο δύσκολη την αποφυγή του. Ανοίγει την «αγκαλιά» του στις «γυναίκες του έθνους» να επιτελέσουν το ρόλο τους όχι µόνο ως µάνες αλλά και ως µαχήτριες. Προσπαθεί να πείσει τους νεοσύλλεκτους ότι στη θητεία θα αποκτήσουν δεξιότητες για τις σκατοδουλειές που τους περιµένουν. Μειώνει το δικαίωµα παραµονής στην Ελλάδα για τους ανυπότακτους εξωτερικού από ένα µήνα τον χρόνο σε µόνο 4 µέρες. Κάνει πιο δυσµενείς τους όρους εξαγοράς της θητείας. Διατηρεί την πιο εκδικητική και τιµωρητική πολιτική απέναντι στους ολικούς αρνητές στράτευσης. Χτυπάει την όλο και πιο εκτεταµένη πρακτική του Ι5 που «προκαλεί λειψανδρία στο στράτευµα».
Δεκαετίες τώρα το ελληνικό κράτος ανεχόταν την πρακτική του Ι5 ως βαλβίδα αποσυµπίεσης για τον κόσµο που δεν θέλει να πάει στρατό. Στην τρέχουσα περίοδο όµως που η προοπτική του πολέµου έρχεται όλο και πιο κοντά µας, το ελληνικό κράτος πρέπει να εντείνει το πατριωτικό συναίσθηµα και την πειθαρχία τόσο µέσα όσο και έξω από το στρατό. Οπότε η πρακτική του Ι5 θα πρέπει να περιοριστεί και οι γιωτάδες να περιθωριοποιηθούν και να στιγµατισθούν ως ανεύθυνοι. Ταυτόχρονα εντείνεται η ιατρικοποίηση της διαδικασίας απαλλαγής που θα απαιτεί τελική έγκριση από το Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας, γνωστό και µισητό για την αθλιότητα των διαδικασιών του. Η διαδικασία απαλλαγής θα γίνει πιο ακριβή δεδοµένου ότι η οριστική απαλλαγή θα δίνεται µετά από πέντε αναβολές αντί για τρεις που ίσχυε µέχρι τώρα, άρα θα χρειάζονται περισσότερα λεφτά για ψυχιάτρους.
Για να αυξήσει το αίσθηµα µαταιότητας µιας πιθανής απόπειρας ανυποταξίας το ελληνικό κράτος δηλώνει ότι σε περίοδο κρίσης ο στρατός µπορεί να αναστείλει όλες τις απαλλαγές και αναβολές, ακόµη και για λόγους υγείας. Εδώ η ψηφιοποίηση έρχεται για να κάνει τεχνικά πιο αποτελεσµατικό τον κρατικό µηχανισµό προκειµένου να εντοπίζει αυτόµατα τους ανυπότακτους. Ετοιµάζεται ένας µόνιµος, ψηφιακός µηχανισµός ελέγχου, µια προέκταση πανοπτικών πρακτικών που εγκαινιάστηκαν επί covid για τη διαρκή εντοπισιµότητα και τη διάκριση «υπεύθυνων και ανεύθυνων» σύµφωνα µε τα κριτήρια του εκάστοτε δόγµατος εθνικής ασφάλειας.
Στον κόσµο του µιλιταρισµού και του πατριωτισµού κυριαρχεί µια αναπαράσταση του λιποτάκτη ως δειλού που κοιτάει µόνο τον εαυτό του και για αυτό δεν υπερασπίζεται την οικογένεια, τον λαό, την πατρίδα του. Η δειλία θεωρείται ένδειξη µιας ανεπαρκούς αρρενωπότητας καθώς αυτή δεν έχει επικυρωθεί µέσω της στράτευσης. Η άρνηση της λογικής της θυσίας θεωρείται εγωισµός και κοινωνική αδιαφορία. Οι φυγάδες του πολέµου παρουσιάζονται ως εξωκοινωνικά, µη-κανονικά, ανεύθυνα στοιχεία έτσι ώστε η λιποταξία να δυσφηµίζεται, να µην αποτελεί εκτεταµένη κοινωνική πρακτική και απειλή για τη διενέργεια των πολεµικών επιχειρήσεων. Εµείς θεωρούµε από την άλλη ότι η λιποταξία είναι µια επιλογή αντίστασης σε περίπτωση πολέµου και δεν µας ενδιαφέρουν καθόλου οι ηθικιστικοί προσδιορισµοί που της αποδίδονται. Τα ιδανικά της οικογένειας, του λαού και της πατρίδας, όχι µόνο δεν τα υπερασπιζόµαστε, αλλά αντιθέτως κινούµαστε προς την κατάργησή τους. Δεν πρόκειται να θυσιαστούµε για κανένα έθνος και αυτό όχι µόνο δεν είναι κοινωνική αδιαφορία, αλλά µια στοιχειώδης αντιπολεµική αφετηρία προκειµένου να υπονοµεύσουµε και να µπλοκάρουµε τον πόλεµο.
Η εναντίωση στον πόλεµο ξεκινάει µε την εναντίωση στην προετοιµασία του.
Δεν είµαστε αναλώσιµα στα σχέδιά τους.
Ενάντια στα δίπολα περί δειλίας και θάρρους, στους µάτσο λόγους περί ηρωισµού και αυτοθυσίας.
Ενάντια στο Rearm Europe, την ελληνική πολεµική βιοµηχανία, τον στρατό.
Στον κόσµο της εξουσίας, του κεφαλαίου, των κρατών και της πατριαρχίας είµαστε µε τα ανυπότακτα, τους λιποτάκτες.
Με αυτά που µετράνε αντίστροφα τις µέρες για το τέλος αυτού του κόσµου.
media:
keimeno.pdf