12/02/2026 11:20 μμ.
Είναι στο χέρι μας να τους σταματήσουμε. Είναι στο χέρι μας οι δολοφονημένες και δολοφονημένοι στα εργασιακά κάτεργα να μην καταλήξουν θλιβερά νούμερα στατιστικών στοιχείων, αλλά η μνήμη τους να μας οπλίσει με ορμή και αποφασιστικότητα για να αγωνιστούμε ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Να συνειδητοποιήσουμε ότι ο εχθρός μας είναι το κράτος και το κεφάλαιο που καταδυναστεύει τη ζωή μας και να παλέψουμε για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, το τέλος της λεηλασίας της φύσης, την κατάργηση κάθε θεσμού εξουσίας, τη συνολική ανατροπή του κράτους και του κεφαλαίου.
Στις 26 Ιανουαρίου στο εργοστάσιο Βιολάντα έγινε μια πολύ ισχυρή έκρηξη η οποία στοίχισε τις ζωές σε πέντε εργάτριες και προκάλεσε τον τραυματισμό ακόμη εφτά εργατών/εργατριών. Εργαζόμενοι/ες που παρά τις προειδοποιήσεις που είχαν καταθέσει στα αφεντικά πως ο χώρος μύριζε προπάνιο, εξαναγκάζονταν να δουλεύουν σε επικίνδυνες συνθήκες, νυχτερινές βάρδιες και εξαντλητικά ωράρια για να καλύψουν τα προς το ζην. Οι καταγγελίες αυτές, έπεφταν στο κενό, καθώς τη διοίκηση της Βιολάντα απασχολούσε η μεγιστοποίηση των κερδών της. Παράνομα υπόγεια, σωληνώσεις διαβρωμένες, οι οποιες μετέφεραν εφλεκτο υλικο χωρίς τη στοιχειώδη συντήρηση, διαρροή προπανίου. Αυτο είχε σαν αποτέλεσμα την έκρηξη, η οποία κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του εργοστασίου. Χώροι αυθαίρετοι, οι οποιοι δεν πέρασαν ποτέ απο κάποιο έλεγχο και δεν τηρούσαν τους βασικούς κανόνες ασφάλειας. Παρ’ όλα αυτά το εργοστάσιο λειτουργούσε με τις ευλογίες του κράτους, το οποίο επιδότησε πριν λίγους μήνες την επέκτασή του, ενισχύοντάς το με το ποσό των 2.000.000 ευρώ από το ταμείο της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Παρά την εκτεταμένη καταστροφή και τη δολοφονία των πέντε εργατριών, η διοίκηση απροκάλυπτα κάλεσε άτομα από το εργατικό δυναμικό να πραγματοποιήσουν εργασίες στο χώρο της εκρήξης, ενώ το προπάνιο έχει εμποτίσει το έδαφος σε βάθος 25 μέτρων και το ενδεχόμενο μιας νέας έκρηξης είναι πολύ πιθανό.
Τα τελευταία χρόνια αφεντικά και κράτος κατάφεραν να πάρουν πίσω εργατικά κεκτημένα αγώνων του παρελθόντος, εντείνοντας την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Αγώνων που σημάδεψαν με την έντασή τους τις προηγούμενες δεκαετίες και διαμόρφωσαν/νουν συνειδήσεις χιλιάδων αγωνιστριών και αγωνιστών μέχρι και σήμερα. Η 8ωρη εργασία, σε κάθε εργατική νομοθετική ρύθμιση, βρίσκεται υπό αίρεση, οι συλλογικές συμβάσεις τείνουν να εξαφανιστούν κάτω από τον ατομικό φάκελο προσόντων του εκάστοτε εργαζομένου. Η ρουφιανιά, η ψευδαίσθηση για ανέλιξη στην ταξική πυραμίδα και οι λογικές «ο θάνατός σου, η ζωή μου» και του ωχαδερφισμού, που προωθούνται από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της κυριαρχίας οδηγούν στην εξασθένιση της ταξικής συνείδησης, τη διάλυση του συλλογικού και την επικράτηση του ατομικισμού. Η κατάργηση της πενθήμερης εργασίας, η επίθεση στην απεργία μέσω της αυστηροποίησης των όρων προκήρυξής της και οι δικαστικές αποφάσεις που με ευκολία κηρύσσουν παράνομες πολλές απεργίες, αποτελούν βασική κρατική πολιτική, η οποία δίνει γη και ύδωρ στα αφεντικά.
Το τελευταίο αντιεργατικό νομοσχέδιο έρχεται για να εντείνει ακόμα περισσότερο την εκμετάλλευση και την καταπίεση των εργαζομένων. Συμπληρώνοντας τα προηγούμενα νομοσχέδια, εισάγεται η επέκταση του ωραρίου σε 13 ώρες απασχόλησης από τον ίδιο εργοδότη. Με ολέθριες συνέπειες στη υγεία, τον ελεύθερο χρόνο και την ασφάλεια των εργατ(ρι)ών. Όσο οι καθεστωτικοί ρουφιάνοι διαφημίζουν αυτό το αίσχος, η πραγματικότητα είναι πως κανείς δεν “επιθυμεί” (!) να δουλεύει 13 ώρες, αντίθετα η ακρίβεια και η εργασιακή επισφάλεια είναι ο εκβιασμός που ωθεί τον κόσμο στην υπερεργασία ή και σε δεύτερη δουλειά. Ταυτόχρονα το νομοσχέδιο προβλέπει ακόμα πιο ελαστικούς όρους πρόσληψης, εντείνοντας την ανασφάλεια των εργασιακών σχέσεων (Σύμφωνα με αυτό θα μπορεί να γίνει πρόσληψη και απόλυση με ένα μήνυμα στο κινητό, κάτι που θα εκτοξεύσει την εργοδοτική αυθαιρεσία, τις εκδικητικές απολύσεις, την πρόσληψη αναλώσιμου προσωπικού, που θα είναι πιο ευάλωτο χωρίς να προλαβαίνει να δημιουργήσει συναδελφικούς δεσμούς και απλά θα καλύπτει κενά για ένα σύντομο χρονικό διάστημα). Στις τελευταίες νομοθετικές ρυθμίσεις φανερώνεται και η υποκρισία στην αντιμετώπιση των μεταναστριών που από τη μία δολοφονούνται στα σύνορα και από την άλλη τους επιτρέπεται η παραμονή στη χώρα με την προϋπόθεση να δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες, όπως στο κάτεργο του Ελληνικού. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της Ομοσπονδίας Συλλογών Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος, 180 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μέχρι τον Νοέμβριο του 2025 στα κάτεργα της μισθωτής εργασίας, ενώ όλο το 2024 σημειώθηκαν 149 εργατικές δολοφονίες.
Και αυτό ενώ διαρκώς τα ρεπορτάζ στα ΜΜΕ μιλάνε για ένα «τραγικό ατύχημα εργάτη/ριας», για άλλη μια εργάτρια που «βρέθηκε νεκρή» σε ακόμα ένα κάτεργο και κάθε λογής αφεντικό χύνει κροκοδείλια δάκρυα. Όσο όμως και αν προσπαθούν να μετακυλήσουν τις ευθύνες τους στην «κακή τη μοίρα» ή την «κακιά στιγμή», η πραγματικότητα είναι ότι μπροστά στα κέρδη τους οι ζωές των εργατ(ρι)ών δεν αξίζουν τίποτα. Με εξαντλητικά ωράρια σε ιδιαίτερα επικίνδυνες συνθήκες εργασίας (καύσωνα, κρύο, ύψη), με απειλές και τραμπουκισμους που οδηγούν στην ψυχολογική κατάρρευση και τη διάλυση της προσωπικότητας των εργαζομένων, με σεξουαλικές παρενοχλήσεις και κακοποιητικές συμπεριφορές, τα αφεντικά ασκούν πάνω μας μια συστηματική και δολοφονική βία.
Είναι στο χέρι μας να τους σταματήσουμε. Είναι στο χέρι μας οι δολοφονημένες και δολοφονημένοι στα εργασιακά κάτεργα να μην καταλήξουν θλιβερά νούμερα στατιστικών στοιχείων, αλλά η μνήμη τους να μας οπλίσει με ορμή και αποφασιστικότητα για να αγωνιστούμε ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Η οπισθοχώρηση των εργατικών αγώνων συναντά σήμερα την έλλειψη πίστης στο ότι μέσω του αγώνα μπορεί να αλλάξει το οτιδήποτε. Η απαξία του μέσου της απεργίας σαν κάτι ξεπερασμένο, η έλλειψη εργατικής αλληλεγγύης και η μη συμμετοχή και οργάνωση σε σωματεία βάσης αφήνουν ελεύθερο το πεδίο στον ταξικό εχθρό. Είναι κομβικής σημασίας να πιαστεί ξανά το νήμα των αγώνων, να οργανωθεί η αντίσταση και να περάσουμε στην επίθεση ενάντια σε κάθε είδους αφεντικό και εξουσιαστή. Η στήριξη και η οργάνωση σε σωματεία βάσης είναι αυτή που θα ενισχύσει τις ταξικές αντιστάσεις και θα δυναμώσει τους εργαζόμενους/ες/α. Να σταθούμε απέναντι και ενάντια στον γραφειοκρατικό και κομματικό συνδικαλισμό που έχει συμβάλει στην απαξίωση των εργατικών κινητοποιήσεων, που προωθεί τη λογική της ανάθεσης, καταστέλλει τους εργατικούς αγώνες, προωθεί την αφομοίωσή τους από την κυριαρχία, εγκλωβίζει τους αγώνες στα όρια της αστικής νομιμότητας και δεν αμφισβητεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Πρέπει να αντιπαρατεθούμε με τα κυρίαρχα προτάγματα, να ξανασυναντηθούμε στο δρόμο, να αποκτήσουμε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και στη συλλογική και από τα κάτω οργάνωση στους χώρους εργασίας και μέσα από την απεργία και το μποϊκοτάζ στους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς να επανοικειοποιηθούμε συγκρουσιακές πρακτικές και με όπλο την αλληλεγγύη, να πάρουμε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι την τύχη του αγώνα και κατά επέκταση της ζωής μας στα χέρια μας.
Να εμπιστευθούμε τις δικές μας δυνάμεις και να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη, μακριά και ενάντια σε διαχωρισμούς φύλου, φυλής και διαφορετικότητας και μέσα από διαδικασίες αυτοοργάνωσης να προτάξουμε την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση. Να συνειδητοποιήσουμε ότι ο εχθρός μας είναι το κράτος και το κεφάλαιο που καταδυναστεύει τη ζωή μας και να παλέψουμε για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, το τέλος της λεηλασίας της φύσης, την κατάργηση κάθε θεσμού εξουσίας, τη συνολική ανατροπή του κράτους και του κεφαλαίου. Να πιστέψουμε ότι ο κόσμος μπορεί και πρέπει να αλλάξει και να αγωνιστούμε για μια άλλη κοινωνία οπού η μισθωτή σκλαβιά θα έχει καταργηθεί και το καθένα θα προσφέρει σύμφωνα με τις δυνατότητές του και θα απολαμβάνει σύμφωνα με τις ανάγκες της.
Τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά-καμιά ειρήνη με τα αφεντικά.
Η αυτοοργάνωση των εργατών θα γίνει ο τάφος των αφεντικών.
Ενάντια στη μιζέρια και την υποταγή-οργάνωση στη βάση και πάλη ταξική.
Αναρχική Συλλογικότητα Acte
acte@riseup.net
acte.espivblogs.net
media:
Βιολάντα_-_Copy.pdf