Δεδομένο πρώτο: ο Νταν κάθε πρωί πριν βγει από το σπίτι του τσεκάρει τα μάτια της κουζίνας για να βεβαιωθεί ότι δεν είναι αναμμένα. Λίγο αργότερα, βγάζει το κινητό του και εξετάζει προσεκτικά μερικές από τις εκατοντάδες φωτογραφίες που έχει πάρει από τα μάτια της κουζίνας, μεγεθύνοντας τις εικόνες για να τσεκάρει ξανά και ξανά ότι δεν τα ξέχασε ανοιχτά. Γιατί; Γιατί ο Νταν υποφέρει από μια βαριά περίπτωση ψυχαναγκαστικής διαταραχής που του κάνει τη ζωή πατίνι.
Δεδομένο δεύτερο: ο Νταν διδάσκει φιλοσοφία στο Λονδίνο. Αλλά μήπως διδάσκει σε κάποιο πανεπιστήμιο; Ίσως σε κάποιο νυχτερινό σχολείο ή κέντρο επιμόρφωσης ενηλίκων; Όχι. Ο Νταν διδάσκει δύο φορές την εβδομάδα φιλοσοφία στη φυλακή. Για την ακρίβεια, επιλέγει ένα ερώτημα και το θέτει προς συζήτηση σε ένα γκρουπ καταδίκων που έχουν γραφτεί σε αυτό το μάθημα. Έτσι, συζητάνε ορισμένα από τα αιώνια ζητήματα διαφόρων κλάδων της φιλοσοφίας βασιζόμενοι στα δικά τους βιώματα, ερμηνεύοντας περίπλοκα θέματα μέσα από προσωπικές εμπειρίες.
Δεδομένο τρίτο: ίσως ο λόγος που ο Νταν επιλέγει μια κακοπληρωμένη και εκκεντρική δουλειά να σχετίζεται με το προβληματικό παρελθόν του. Βλέπετε, ο πατέρας του εκτίει ακόμη πολυετή ποινή σε κάποια φυλακή και η οικογένειά του έχει αποξενωθεί από εκείνον. Παράλληλα, ο μεγαλύτερος αδελφός του Νταν, ο οποίος τράβηξε τα πάνδεινα με τον πατέρα τους και πέρασε κι εκείνος ένα διάστημα στη φυλακή όντας πρώην ναρκομανής, πλέον έχει αλλάξει ζωή ως νέος πατέρας και οικογενειάρχης, έχοντας καταφέρει να αφήσει το σκοτεινό οικογενειακό παρελθόν πίσω του.
Όλα τα παραπάνω λοιπόν δημιουργούν ένα πολυσύνθετο ψυχολογικό προφίλ ενός πολύ ενδιαφέροντα αντιήρωα, του είδους που μόνο στη βρετανική τηλεόραση μπορούμε να δούμε. Η σειρά έξι επεισοδίων του BBC, Waiting for the Οut, ιχνηλατεί την παράλληλη πορεία των καταδίκων και του Νταν, ενώ παράλληλα αποδεικνύει γιατί το BBC παραμένει πρωτοπόρο στην παγκόσμια τηλεόραση.
Η φράση του τίτλου είναι μια αργκό έκφραση των καταδίκων που σημαίνει ότι κάνουν υπομονή μετρώντας μέρες μέχρι την αποφυλάκισή τους. Το ίδιο όμως προσπαθεί να κάνει και ο Νταν: επιχειρεί συνεχώς να δραπετεύσει και εκείνος από την προσωπική του φυλακή. Το σύμπτωμα της ψυχαναγκαστικής του διαταραχής είναι μεν η αλυσίδα γύρω από τον λαιμό του, αλλά ουσιαστικά αποτελεί την ενσάρκωση της τραυματικής παιδικής ηλικίας με έναν τέτοιο πατέρα. Ένα παρελθόν που προκειμένου ο Νταν να κατανοήσει και άρα να ξορκίσει, επιλέγει να προσεγγίσει από μια φυλακή, εκ των έσω δηλαδή.
Σε όλα αυτά όμως ξεχωρίζει η μνημειώδης ερμηνεία του Τζος Φίναν στον ρόλο του Νταν, μία ερμηνεία που μπορεί να μην δούμε στα Oscars ή τα Emmys, αλλά που ξεπερνάει κατά πολύ τις περισσότερες από αυτές που θα βραβευτούν στη φετινή σεζόν. Η ευαισθησία και η φυσικότητα με την οποία πηγαίνει από το τραύμα και την εμμονή μέχρι την προσπάθεια να ατενίσει την καθημερινότητα με την αισιοδοξία ενός νέου, διαμορφώνει στην οθόνη έναν τόσο βαθιά ανθρώπινο χαρακτήρα που θέλεις να τον αγκαλιάσεις, να του μιλήσεις, να τον παρηγορήσεις. Η υποκριτική σε αυτή τη χώρα παραμένει στο υψηλότερο επίπεδο, στον βαθμό που ένα διαμάντι σαν αυτό θα τον δουν ελάχιστοι. Αλλά αυτοί οι λίγοι που θα τη δουν, θα καταλάβουν και θα εκτιμήσουν τι είναι αυτό που βλέπουν. Αν μάλιστα είναι Έλληνες, θα τη συγκρίνουν με τις ερμηνείες στην ελληνική τηλεόραση και θα σκεφτούν για πολλοστή φορά να μεταναστεύσουν.
The post “Waiting for the Out” ή αλλιώς γιατί το BBC παραμένει πρωτοπόρο στην παγκόσμια τηλεόραση appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα